All Chapters of คู่หมั้นกรณีของยอดตอง: Chapter 31 - Chapter 40

‘นั่นว่าที่เมียผม พ่อแยกทำไม’‘สงสารเขา’‘พ่อ !!!’ แม่เลี้ยงรวีกระแอมขึ้นเป็นสัญญาณว่าเธอรู้นะที่สองพ่อลูกเถียงต่อล้อต่อเถียงกันในใจ ทั้งสองพ่อลูกเปลี่ยนสีหน้าหันมายิ้มหวานให้ผู้หญิงสองคนที่นั่งร่วมโต๊ะระหว่างมื้ออาหาร แม่เลี้ยงรวีคอยตักอาหารให้มาลย์ตลอด ทั้งยังถามเธออย่างใส่ใจ ชอบกินไหม อันนี้กินได้หรือเปล่ามาลย์หายเกร็งขึ้นมาอีกระดับ พ่อกับแม่เขาใจดีมาก คนคิดไปไกลยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ไม่มีอะไรสุขใจไปมากกว่าแม่ผัวกับลูกสะใภ้เข้ากันได้ดีอีกแล้วทานข้าวเสร็จก็ย้ายกันมานั่งที่ห้องรับแขกเหมือนเดิม ขอคุยเรื่องที่ว่าจะหมั้นของลูกชายสักหน่อย“มาลย์อยากหมั้นกับตองเหรอลูก” พ่อเลี้ยงหิรัญอยากถามเพื่อความแน่ใจ คิดดีแล้วใช่ไหมประเด็นสำคัญ“พ่อ !” ลูกชายเรียกผู้เป็นพ่อด้วยเสียงลากยาว เออ กูพ่อมึงเองแหละ เรียกอยู่นั่น“ค่ะ มาลย์อยากหมั้นกับตอง” ยอดตองใจกระตุก หันมองหน้าคนนั่งข้าง ๆ พูดเองนะ“แล้วทางบ้านหนู” แม่เลี้ยงรวีหันไปถามหญิงสาวบ้าง มาลย์ยังไม่ทันได้ตอบ ลูกชายบ้านนี้ก็พูดขึ้นเสียก่อน“พรุ่งนี้ผมจะไปบ้านมาลย์” ยอดตองยังพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“ไอ้ตอง” ส่วนผู้เป็นพ่อเริ่มโมโหให้ลูก บทจะเอาแต่ใจ

“ตองเป็นอะไร”ยอดตองหันมาตามเสียงเรียกถึงได้สติ ยกเท้าออกจากคันเร่งรถที่วิ่งด้วยความเร็วเกินกฎหมายกำหนด กลับมาที่ความเร็วปกติ“มาลย์ตกใจเหรอ ขอโทษครับ” หลังจากผ่อนความเร็วรถลงยอดตองยื่นมือไปจับมือคนข้าง ๆ มาไว้ที่หน้าขา นิ้วหัวแม่มือเขายังลูบไล้เบา ๆ อย่างที่ชอบทำ เพื่อให้ตัวเองใจเย็นขึ้นมาบ้างยอดตองมองหน้ามาลย์แล้วเขาใจเย็นลงมาก ก่อนหน้านี้ยังไม่ตื่นนอนดี ธารโทร.มาบอกว่าน้องเขาไม่ได้กลับมานอนบ้าน แต่มันพาน้องเขาไป เขาอุตส่าห์ไว้ใจ ถึงได้รีบขับรถกลับบ้านในเมืองขอไปเคลียร์ไอ้เพื่อนตัวดีสักนิด น้องกูช้ำแค่ปลายเส้นผม มึงเลือกเลยว่าส่วนไหนในร่างกายมึงทนเจ็บได้มากที่สุด ระหว่างทาง ยอดตองเล่าให้มาลย์ฟังทุกอย่าง ที่ต้องรีบเข้ามาในเมืองเพราะอะไร เขายังขอโทษเธอเรื่องไม่ได้พาเธอกลับบ้านมาลย์ยิ้มให้คนหัวร้อนแล้วบอกไปว่าไม่เป็นไร เธอเข้าใจ และให้เขาไปจัดการเรื่องที่รู้สึกไม่สบายใจให้จบด้วยความใจเย็น ขับรถชั่วโมงกว่าก็มาถึงคอนโดฯ มาลย์ ยอดตองไม่ลงจากรถ แค่บอกว่าเดี๋ยวโทร.หา แล้วขับรถออกไปเลยมาลย์ได้แต่มองรถเขาจนลับตาก่อนจะยิ้มบาง ๆ ส่ายหัวให้คนขี้หวง น้องสาวยังหวงขนาดนี้ แล้วเป็นแฟนเขาจะห่วง

“พี่ยอดตองมาทานข้าวเช้าเหรอคะ” ผู้หญิงตัวเล็กผมยาวผิวขาวเดินมาหยุดตรงหน้าเขากับเพื่อนเธออีกสองคน“ครับ” ใครวะ จำไม่ได้ สวย แต่น้อยกว่ามาลย์“ทำหน้าแบบนี้ อย่าบอกนะว่าจำจ๊ะจ๋าไม่ได้” “อ๋อ จำได้สิ จ๊ะจ๋ามาทานข้าวเหมือนกันเหรอ” จำได้ว่าเป็นรุ่นน้องที่เขาเคยคุย“เปล่าค่ะ เห็นพี่ตองเลยเข้ามาทัก จ๋าทักข้อความไป พี่ตองไม่ค่อยตอบเลย” หลัง ๆ มาเขาคงปล่อยให้เธอคุยคนเดียว“โทษทีพี่ยุ่ง ๆ งั้นขอตัวก่อนนะ”พอดีกับพ่อค้ามาเก็บเงิน พอจ่ายตังค์เสร็จ เขาถึงได้เดินมาหาคนที่นั่งนิ่งอยู่เก้าอี้ ทำหน้าแบบนี้ คิดเองเออเองไปถึงไหนต่อไหนแล้ว“พี่ตองมากับใครคะ” สาวสวยมีตาหามีแววไม่รังสีบารมีว่าที่เมียแผ่กระจายขนาดนี้ยังดูไม่ออก มาลย์ลุกขึ้นยืน เธอกำลังจะเดินไปขึ้นรถ ใครอยากคุยก็คุยไป ไม่เกี่ยวกับเธอยอดตองกลับเดินมาชิดตัวเธอ สอดแขนกอดเอวบางไว้หลวม ๆ มาลย์ทำท่าจะถอยออกจากมือปลาหมึก เขากลับออกแรงที่มือบีบเอวคอดเธอเบา ๆ “แฟนครับ นี่มาลย์ แฟนพี่”ผู้หญิงที่ยืนแถวนั้นต่างหันมามองหน้าเขาพร้อมกัน รวมทั้งมาลย์ด้วย“ขอตัวก่อนนะครับ”ยิ้มให้สาวรุ่นน้องที่ยืนอ้าปากค้างอยู่กับเพื่อนเธอ ส่วนคนในอ้อมแขน เธอมองหน้าเขานิ่

“เป็นห่วง พูดแบบนี้ครับมาลย์” มาลย์ขับรถยนต์มาถึงหน้าบ้านยอดตอง ไม่นานเสียงรถบิกไบก์เขาดังกระหึ่มตามหลังมา ถ้าไม่ติดว่าเธอขับนำ เขาคงขับมาถึงเร็วกว่านี้ ที่บอกว่าไม่ต้องขับเร็ว เหมือนเธอเป่าปี่ให้เขาฟังเสียมากกว่าชายหนุ่มลงรถมาเปิดประตูบ้านออกกว้างอย่างอารมณ์ดี ยังฉีกยิ้มหวานให้คนขับรถยนต์ผ่านกระจก เธออยากจะเอามือบีบปากเขาเสียจริง ๆ อารมณ์ดีเกินไปแล้ว ส่วนเธออารมณ์เสียตั้งแต่เห็นใบเสร็จค่าซ่อมรถ“ขอน้ำเย็น ๆ หน่อยได้ไหม” ยอดตองกำลังจะเดินไปตู้เย็นก่อนหัวคิ้วจะขมวด“ไม่ได้ มาลย์ยังไม่หายดี” มาลย์ขมวดคิ้วกลับ มองหน้าเขา เธอเป็นอะไร“วันนั้นของเดือน” อ๋อ หงุดหงิดจนลืมไปเลยแต่ปกติก็กินของเย็นอยู่บ้าง เธออยากกินอะไรเย็น ๆ ดับความร้อนในตัว โดยเฉพาะหัว เธอรู้สึกหัวร้อน อยากกินหัวคน“ไม่เป็นไร ถ้างั้นมาลย์กลับเลย” “เดี๋ยวเราไปส่ง”“คันไหน” เธอไม่น่าถาม เมื่อเห็นคนฟังยิ้มกว้าง“มาลย์ยังไม่เคยซ้อนเลย เราอยากให้มาลย์ซ้อน”“อันตราย อีกอย่าง มาลย์ใส่กระโปรง” “อยู่กับเราไม่อันตราย ใส่กระโปรงตองมีวิธี ยอดเตยใส่กระโปรงก็ซ้อนได้” เหรอ อยู่กับเขาแล้วเธอจะปลอดภัยแน่นะ“เอาเถอะ กลับคอนโดฯ เลยนะ”“คร

เช้าวันหยุดสุดสัปดาห์ที่สดใส แต่มาลย์คิดว่าเธอนั่งอยู่ท่ามกลางพายุครึ้มฟ้าครึ้มฝน ไม่รู้ว่าฟ้าจะลงตอนไหน เมื่อตอนนี้เธอนั่งอยู่บนพื้นพรม แม่กับป้านั่งอยู่บนโซฟาตรงหน้า ถัดมาเป็นพ่อกับแม่ยอดตอง ส่วนคนไม่รู้ร้อนรู้หนาวอย่างยอดตองก็นั่งอยู่ข้าง ๆ เธอก่อนหน้านี้ ช่วงเช้าที่บ้านยอดตอง หลังจากตื่นนอน อาบน้ำ แต่งตัว ลงมาทานข้าวเช้า พ่อเลี้ยงหิรัญกับแม่เลี้ยงรวีดันบอกว่าพวกท่านจะกลับบ้านเธอด้วย อยากไปคุยกับผู้ใหญ่ฝ่ายเธอสักนิด พอทานข้าวเสร็จก็ออกมาเลย ทุกคนถึงได้มานั่งอยู่ตรงนี้ที่นี่แม่กับป้าเธอคราวแรกก็ตกใจที่เห็นยอดตองมาด้วย ตกใจคูณสองไปอีกเมื่อมาทั้งพ่อและแม่ฝ่ายชาย มาลย์แนะนำให้ทั้งสองบ้านได้รู้จักกันแล้ว ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายพูดคุยยิ้มแย้มกันได้ปกติแต่กับยอดตอง เหมือนป้าเพียงจะไม่ค่อยชอบเขาเท่าไรนัก ยอดตองยกมือไหว้สวัสดี ผู้เป็นป้าก็รับไหว้แต่เมินหน้าหนี พอยอดตองยิ้มให้ ป้าก็หันหน้าไปทางอื่น เสร็จจากตรงนี้ ดูท่าป้าเธอคงได้นวดแน่ ๆ น่าจะมีอาการคอเคล็ดบ้างแหละ ยอดตองคิดในใจผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายคุยกันอยู่นาน ถามความคิดเห็นจากทั้งสองคนที่จะหมั้นกันว่าแน่ใจมั่นใจแล้วใช่ไหม ซึ่งคำตอบก็ยังเป็นค