All Chapters of คู่หมั้นกรณีของยอดตอง: Chapter 51 - Chapter 60

คนยืนมองยิ้มน้อย ๆ ก้มหน้าลงมองพื้นดิน คิดอะไรเพลิน ๆ รอยอดตองคุยงานเสร็จค่อยเรียกเขา แต่คนยืนคุยงานจมูกดี ได้กลิ่นตัวหอม ๆ ของเมีย เงยหน้ามองหาพอเห็นว่าเธอยืนรอเขาอยู่ข้างรถเอทีวี ถึงได้หันไปคุยกับผู้ช่วยสองสามประโยค งานที่จะส่งรอบนี้เสร็จแล้ว เขาพอมีเวลา“มาลย์” เจ้าของชื่อสะดุ้งโหยงเธอตกใจเมื่อเงยหน้าขึ้นตามเสียง เห็นใบหน้ายอดตองอยู่ใกล้หน้าตัวเองระยะประชิด“ตอง ตกใจหมด” ยอดตองฉีกยิ้มกว้างให้ ทำเอาคนมองตาพร่า ก็น่ารักดี“คิดอะไรอยู่ คิดถึงเราหรือเปล่า” ส่วนเขาคิดถึงเธอมากตื่นมาเมื่อเช้าว่าจะลักหลับสักหน่อย ทั้งหอมแก้มซ้าย แก้มขวา ทั้งจูบปากเล็ก ๆ ของเธออยู่นาน คนหลับก็ไม่ขยับตัวสักนิด นี่เขาทำเธอเพลียขนาดนั้นเลยเหรอ“แม่ให้มาตามไปทานข้าวเช้า ตองจะกลับบ้านพร้อมมาลย์เลยไหม” ขออนุญาตเมินคำถามก่อกวนใจเธอให้เต้นผิดจังหวะอยู่เรื่อย“เมียอยู่ไหน ผัวก็อยู่นั่น” ก็ว่าเลี่ยงแล้วที่จะไม่ทำอะไรกระทบใจตัวเอง เขาก็ช่างหาคำพูดมาทำให้ใจเธอแกว่งได้“ตอง” เหนื่อยจะโต้แย้ง“พูดสิว่าไม่ใช่” หยอดทุกวัน จับปล้ำทุกคืน ยิงยาวยันฟ้าสว่าง ไม่รักให้มันรู้ไปมาลย์เมินคำถาม ไม่ขอตอบคนเจ้าเล่ห์ เดินหันหลังไป

แม่ค้าคนสวยไลฟ์ได้ชั่วโมงกว่าก็ต้องเปลี่ยน เมื่อคู่หมั้นมาตามไปทานข้าวเย็น ถึงได้สลับกับพี่พนักงานท่านอื่นที่สแตนด์บายรออยู่แล้วทานข้าวพร้อมกันทั้งป้า ทั้งแม่ มาลย์ และยอดตอง เขาพักสองวันก็จะกลับไร่ตัวเอง ทั้งจะเข้าไปในเมืองเพื่อคุยงานที่จะร่วมทำกับเพื่อนด้วย ยอดตองดูจะพยายามมากในการทำงาน บอกเธอทุกอย่าง ปรึกษาเธอทุกเรื่อง เธอเองเรียนจบต้องมาดูแลร้านอยู่แล้วเพราะความตั้งใจคือแบบนั้น ผ่านไปเกือบห้าเดือน มาลย์เรียนจบแล้ว ส่งงานอาจารย์เสร็จเรียบร้อย แจ้งจบ รอรับปริญญา ส่วนยอดตอง เขาจบไปนาน เข้ามหา’ลัยบ้าง มาเวลารุ่นน้องขอคำปรึกษา ส่วนมากจะเป็นทีมบาสเกตบอลมากกว่า เขาไม่ได้เล่นเหมือนแต่ก่อนตั้งแต่แขนหัก ลองคิดดูดี ๆ แลกกับได้เมียมาก็คิดว่าคุ้มอยู่เพราะไม่ได้ตั้งใจเล่นเป็นอาชีพ เข้ามหา’ลัยมีมารับมาส่งมาลย์บ้าง ยอดเตยบ้าง ธารไปต่างประเทศ วุ่นวายกับเพื่อนสุด ๆ โทร.หาเตยไม่ติด มันทำเหมือนบ้านไฟไหม้ โทร.หาเพื่อนทุกคน ถามว่าเห็นเตยไหม เขาคงเห็นกันมั้งแต่ดีหน่อยที่สัปดาห์นี้ยอดเตยขอพ่อกับแม่บินไปหาธารที่ต่างประเทศซึ่งมีเขากับพี่ธีร์ พี่ชายธาร ไปส่งที่สนามบิน สัปดาห์หน้าก็กลับ ยอดตองถึงได้คอยไป

มาลย์ : สติกเกอร์หมีโอเคยอดตองยิ้มให้กับโทรศัพท์ น่ารักเป็นบ้า หลงจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วกู ผู้ช่วยหันมาแซวเขา ยอดตองถึงได้ส่งยิ้มบาง ๆ กลับไปให้ พอหมดเวลาพักเที่ยง เขาก็ไปทำงานต่ออย่างขยันขันแข็งเพราะได้กำลังใจดี เวลาสี่ทุ่มกว่า ยอดตองยังอยู่ที่ไซต์งาน เพราะอยากทำให้เสร็จ ถึงได้อยู่ดูจนดึก แล้วงานดันมีปัญหา แบบอาคารจริงดันไม่ตรงกับแบบแปลนที่ทางเจ้าของให้มา มันไม่ตรงกับงานจริง ถึงได้ต้องแก้หน้างานใหม่ตอนแรกเขาจะไม่ทำแล้ว แต่ทางผู้ว่าจ้างรีบติดต่อเจรจากับชีวินชีวีให้ช่วยเกลี้ยกล่อมยอดตอง ทั้งยังบอกว่าจะรับผิดชอบในส่วนผิดพลาดเองทั้งหมด รวมถึงค่าเสียเวลาอย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วยให้กับทางบริษัท CVTPB ชีวินกับชีวีถึงได้โทร.กล่อมให้ไอ้คนหัวร้อนใจเย็นลงยอดตองถึงได้อยู่ดูงานจนตอนนี้ ยอดตองกำลังใช้ตลับเมตรวัดตรงนั้นที ตรงนี้ที มือถือทั้งเครื่องมือวัดงาน ปากกากระดาษแปลนงาน อยู่ ๆ เสียงโทรศัพท์เขาดังขึ้น ก่อนหน้านี้เขาส่งข้อความหามาลย์แล้วว่ากลับดึก เธอไม่ได้อ่านทันที แล้วก็ไม่รู้ว่าป่านนี้อ่านหรือยังรวบอุปกรณ์ใช้ทำงานมาไว้ในมือข้างเดียว ดึงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกงมาดู พอรู้ว่าใครโทร.มา เขากดรับ

‘มาลย์อยู่ไหน’เสียงในใจเขาอยากตะโกนถามเธอ แล้วหวังให้เธอตอบกลับมาเหมือนทุกครั้งที่เขาเรียกหา ไอ้คนที่พาเธอไปมันกล้า มันแตะเธอแค่นิดเดียว กูจะไม่ไว้ชีวิตมึง พอกล้องรีรันมาจนถึงชายหนุ่มคนหนึ่งอุ้มหญิงสาวขึ้นลิฟต์ เตเต้บอกว่ามาลย์กับไอ้ทีนส้นตีนอะไรนั่น มันพาเธอขึ้นลิฟต์ไป พอให้ทางโรงแรมเช็กเวลาลิฟต์ขึ้นว่าไปอยู่ชั้นไหน ซึ่งมีหลายชั้น ไม่สามารถระบุได้พอเช็กประวัติการจองทั้งชื่อเล่นชื่อจริงของมันก็ไม่มีชื่อมันจอง ยอดตองสบถดังลั่น กว่าจะรอกล้องวงจรรีรันแต่ละชั้น ยัยมาลย์หัวใจของเขาจะเป็นอย่างไรกาบี้กับแสนดีวิ่งหน้าตั้งมาหาทั้งหอบเหนื่อย บอกว่าทีนใช้ชื่อเพื่อนจองห้องซึ่งอยู่ชั้นบนสุด ยอดตองไม่รอช้า ขายาวรีบวิ่งไปที่ลิฟต์ทันที ทุกคนถึงได้วิ่งตามกันไปมาลย์หายใจเข้าออกแรง ๆ เธอยังไร้เรี่ยวแรง แม้จะพูดขอร้องเขาให้หยุดก็ไม่ได้ จะร้องไห้ก็ไม่กล้า ใจเธอเต้นสั่นรัวด้วยความกลัวจนเจ็บทีนยังนั่งคร่อมเธออยู่ท่าเดิม เขาก้มต่ำลงมาทำท่าสูดดมข้างลำคอขาวซ้ายขวา สองมือลูบแขนเรียวของเธอทั้งสองข้างไม่หยุด ดวงตาเธอสั่นระริกด้วยความกลัว น้ำตาเอ่อคลอจวนจะไหล“ทีนรักพี่มาลย์ เป็นของทีนเถอะนะ”เขาพูดจบ น้ำตาเ

“มาลย์ไม่มาด้วยไง มันเลยทำหน้าแบบนี้” ไอ้พิทย์ ไอ้ฉลาด เขายังไม่ได้พูดอะไรสักคำ มันรู้ไปหมด ไอ้แสนรู้“ด่าในใจเหรอ” ยังจะมารู้อีก ยอดตองนั่งถอนหายใจแรงกว่าเดิม “อยากกลับแล้ว” คนตกเป็นประเด็นบอกออกไปเซ็ง ๆ “ห่างไม่ได้เลย” ชีวินไม่วายแซวเพื่อนอีกคน สมกับที่เขาอดตาหลับขับตานอน ไปรับไปส่งมันหาสาว“จะขาดใจตายให้ได้ว่างั้น”แฝดน้องอย่างชีวีแซวเสริมบ้าง ยอดตองมองหน้าเพื่อน เซ็งกว่าขึ้นไปอีก อยากมองหน้าหวาน ๆ ของมาลย์มากกว่างานเริ่มไปจนจบ เพื่อนเขาไม่เมาสักคน ไอ้พวกนี้ว่าแต่เขา ทุกคนดูมีเป้าหมายที่จะไป งานเลิกปุ๊บ แยกย้ายกันไปคนละทิศคนละทาง เออ ดีจริง ๆ ยอดตองเองก็ขับรถตรงไปคอนโดฯ มาลย์ทันทีธารบอกเดี๋ยวไปเฝ้าบ้านให้ มันไปเฝ้าอะไรกันแน่ระหว่างบ้านกับน้องสาวเขา ยอดตองไม่ห่วงอะไรมากแล้ว ธารปรึกษาเรื่องจะขอยอดเตยหมั้นหลังงานรับปริญญาบัตรเสร็จ ยอดเตยก็ดูไม่ได้ว่าอะไร แล้วเขาจะไปขัดให้เสียเวลาทำไม ปล่อยไป นั่นก็เพื่อน นี่ก็น้อง ทั้งสองคนมีความสุข เขาเองก็ยินดีผ่านมาเกือบมาสามสัปดาห์ วันนี้ที่มหา’ลัยคนเยอะเป็นพิเศษทั้งนักศึก ษา ทั้งบุคคลภายนอก ได้ยินเสียงน้อง ๆ แต่ละคณะแต่ละสาขาร้องเพลงบูมดังทั