LOGINหลังจากกลับจากทริปทะเล ทิวา เปมิกา ธามไท และเลขาสาว ต่างก็กลับมาทำงานกันตามปกติ
แต่ด
หลังจากกลับจากทริปทะเล ทิวา เปมิกา ธามไท และเลขาสาว ต่างก็กลับมาทำงานกันตามปกติแต่ดูเหมือนว่าความสงบจะอยู่ได้ไม่นานข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วบริษัทว่า ฝ่ายการเงินที่ถูกจับก่อนหน้านี้ได้รับการประกันตัวออกมาแล้วไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาคิดจะทำอะไรต่อ แต่สำหรับทิวาแล้ว เขาไม่ใส่ใจนัก เพราะมั่นใจว่าความถูกต้องจะจัดการทุกอย่างเองแต่เขาไม่รู้เลยว่า ความอาฆาตของคนที่หมดอนาคตไปเพราะเขายังไม่จบลงง่ายๆในห้องลับแห่งหนึ่ง ชายที่เคยเป็นหัวหน้าฝ่ายการเงินกำลังนั่งสูบบุหรี่ด้วยแววตาแข็งกร้าว“ไอ้ทิวาเพราะแก ฉันต้องเสียทุกอย่าง”ลูกน้องของเขาที่เป็นอดีตพนักงานบริษัทเดียวกันพยักหน้า“มันทำให้พวกเราถูกไล่ออก แถมยังทำให้ชีวิตพังยับเยิน! ถ้าไม่มีมันพวกเราคงยังสุขสบายอยู่ที่เดิม”ชายคนเดิมเคาะบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่ ก่อนจะแสยะยิ้มร้าย“ฉันไม่สนแล้วว่ามันจะมีอำนาจแค่ไหน แต่ฉันจะทำให้มันพัง! จัดหาคนให้ฉัน...ฉันต้องการให้มันเจ็บปวดที่สุด”ลูกน้องพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อ
ทิวามองตามหลังธามไทที่เดินออกไปก่อนจะหัวเราะเบาๆ อย่างรู้ทันเขาส่ายหัวน้อยๆ ก่อนจะหันไปมองเปมิกาที่กำลังนั่งทำงานอยู่ข้างๆ"หวาน ไปเที่ยวทะเลกันไหม"เปมิกาเงยหน้าขึ้นจากงาน "หืม อยู่ๆ ก็อยากไปเที่ยวเหรอเหรอคะ""อืมถือว่าไปพักผ่อน เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง" เขาพูดพลางยกมือไปลูบหน้าท้องของเปมิกาที่เริ่มโตขึ้นน้อยๆ ด้วยความอ่อนโยน"อีกอย่างเธอควรได้พัก ไม่ใช่นั่งทำงานทั้งวัน"เปมิกาหัวเราะเบาๆ "ไปแค่เราสองคนเหรอคะ""ไม่สbฉันว่าจะพาไอ้ธามไปด้วย" ทิวาพูดพร้อมกับยกยิ้มเจ้าเล่ห์ "แล้วก็คุณแก้ม"เปมิกาขมวดคิ้วเล็กน้อย "คุณแก้ม""ก็ใช้ไง"เปมิกาอ้าปากเป็นรูปตัวโอ ก่อนจะเข้าใจเจตนาของสามีตัวเองทันที "อ๋อออออ! คุณคิดจะจับคู่ให้คุณธามงั้นสิ!"ทิวามองหน้าภรรยาพลางกระตุกยิ้ม "ก็ไม่แน่ แค่เห็นว่ามันแวะมาหาฉันบ่อยเกินไปช่วงนี้ คงไม่ได้มาหาฉันหรอกมั้ง"เปมิกาหัวเราะคิก "คุณนี่มันจริงๆ เลย""เอาเป็นว่าทริปนี้นอกจากจะไปเที่ยวพักผ่อนแล้วเรามาลุ้นคู่นี้กันหน่อยดีไหม" ทิวาพูดพลางยกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งเป
ที่ออฟฟิศ บรรยากาศดูผ่อนคลายลงหลังจากที่ฝ่ายการเงินชุดเก่าถูกจัดการเรียบร้อยแล้วแต่บรรดาพนักงานก็เริ่มจับตามองบางอย่างที่น่าสนใจมากกว่าเดิม"นี่ๆ พวกเธอว่ามั้ยว่าคุณธามไทช่วงนี้มาที่นี่บ่อยจัง""ใช่ ฉันเห็นเขาคุยกับเลขาบอสบ่อยขึ้นด้วย"พนักงานหญิงหลายคนเริ่มซุบซิบกันเบาๆ เพราะปกติธามไทเป็นผู้ชายที่ไม่ค่อยสนใจใครง่ายๆแต่ตอนนี้เขากลับคอยวนเวียนอยู่ใกล้ๆ แก้วตาบ่อยขึ้นแก้วตาเองก็เริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนี้เหมือนกันวันนี้เธอกำลังนั่งจัดเอกสารอยู่ในห้องทำงานของทิวา ขณะที่กำลังจดจ่ออยู่กับงาน ธามไทก็เดินเข้ามาแล้ววางกาแฟเย็นลงตรงหน้าเธอแก้วตาเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างงุนงง "เอ่อคุณธามไท"ธามไทกระแอมเบาๆ ก่อนจะยักไหล่ "ฉันเห็นเธอทำงานเหนื่อย เลยซื้อมาให้"น้ำกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะอมยิ้ม "ขอบคุณค่ะ""อืม" เขาพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้แก้วตามองตามด้วยรอยยิ้ม"คุณธามไทนี่ก็น่ารักเหมือนกันนะ"หลังเลิกงาน ทิวากลับมาหาเปมิกาที่เพนต์เฮ้าส์ วันนี้เขามีเซอร์ไพรส์เล็กๆ ให้เธ
ก่อนที่ทิวาเดินเข้าเขาก็โทรหาธามไท ชวนให้เขามาด้วยทิวาอยากเลี้ยงตอบแทนเพื่อนที่ช่วยจัดการปัญหาให้ในช่วงที่เขาไม่อยู่"ไอ้ธาม เย็นนี้ว่างไหม" เสียงทิวาดังมาจากปลายสาย"ว่าไงล่ะ" ธามไทถามกลับ"มาด้วยกันสิ ฉันอยากขอบใจที่แกช่วยดูแลบริษัทตอนฉันไม่อยู่"ธามไทหัวเราะเบาๆ "แหม ฟังดูเป็นทางการไปหรือเปล่าวะ""ก็มันเรื่องจริงนี่หว่า แกช่วยฉันไว้เยอะมากนะเว้ยไอ้เพื่อนรัก" ทิวายืนยันธามไทหัวเราะออกมาแต่ไม่ได้ปฏิเสธ เขาตอบตกลงก่อนจะขับรถมาที่ร้านอาหารที่ทิวานัดไว้เมื่อธามไทเดินเข้ามาในร้าน สายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับใครบางคนทันที'แก้วตา'เลขาของทิวานั่งอยู่ที่โต๊ะเดียวกับเปมิกา เมรี และกานดา เธอยิ้มบางๆ ขณะคุยกับทุกคนธามไทรู้ตัวว่าเขากำลังมองเธออยู่นานเกินไปจนทิวาแอบกระแอมเบาๆ "ไอ้ธาม มึงมองอะไรขนาดนั้นวะ""หืม เปล่า" ธามไทรีบตอบ แต่สายตายังแอบเหลือบมองแก้วเป็นระยะพอทั้งชายหนุ่มเดินมาถึงโต๊ะ เปมิกาก็รีบแนะนำ "ธามไทมาถึงพอดีเลยค่ะทุกคน"แก้วตาเงยหน้าขึ้นสบตาธามไท เธอยิ้มให้อย่างสุภาพ "สวัสดีค่ะคุณธามไท"
ไม่นานนัก ประตูห้องประชุมก็เปิดออก หัวหน้าแผนกที่เกี่ยวข้องทยอยเดินเข้ามานั่งประจำที่ สีหน้าของแต่ละคนดูไม่สู้ดีนัก บางคนมีแววร้อนรน บางคนพยายามเก็บอาการ แต่สำหรับธามไทเขามองออกทุกอย่าง"มากันครบแล้วใช่ไหม" เสียงทุ้มเข้มของเขาทำให้บรรยากาศในห้องเงียบลงทันทีแก้วตาเลขาของทิวาพยักหน้าเป็นสัญญาณว่าทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า"โอเค งั้นมาดูกันว่าปัญหามันอยู่ตรงไหน"เขาวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะแล้วเปิดออก"เรื่องการเงินที่ผิดพลาดใครเป็นคนรับผิดชอบในช่วงเวลาดังกล่าว"เสียงกระแอมดังขึ้นจากมุมหนึ่งของโต๊ะ หัวหน้าฝ่ายการเงินหลบตาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้น"เอ่อเรื่องนี้เป็นความผิดพลาดของทีมครับ แต่เรากำลังตรวจสอบอยู่"ธามไทเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเคาะแฟ้มเอกสารเบาๆ"แปลกนะ ผมได้ข้อมูลมาว่าเปมิกาถูกโยนความผิดให้ ทั้งที่เธอไม่ได้เป็นคนทำบัญชีช่วงนั้น แถมคนที่ทำก็ยังลอยตัวอยู่แบบนี้คุณจะอธิบายว่ายังไงดี"คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับหน้าซีดเผือด บางคนเริ่มมีเหงื่อซึมออกมาตามไรผม"คือเรากำลังสืบหาตัวคนทำผิดอยู่ครับ!" หัวหน้าฝ่ายการเงินรีบพูดเสียงร้อนรนธามไทยกยิ้มเย็น ก่อนจะหยิบเอกสารอีกฉบับขึ้นมา"ไม่ต
แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านสีอ่อนเข้ามาในห้อง เสียงนกร้องจิ๊บๆคลอไปกับสายลมอ่อนๆ ที่พัดผ่านหน้าต่าง เปิดรับอากาศบริสุทธิ์ของเช้าวันใหม่เปมิกาค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา รู้สึกถึงไออุ่นที่โอบกอดเธอไว้ตลอดทั้งคืน ทิวายังหลับสนิทวงแขนแข็งแรงกอดเธอไว้หลวมๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปไหน เปมิกายิ้มบางๆ พลางใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามสันกรามของเขาเบาๆ"ตื่นได้แล้วค่ะ.คุณพ่อคุณแม่คงรออยู่ข้างล่างแล้ว" เธอกระซิบทิวาขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองเธอ ดวงตาคู่นั้นยังคงมีแววอ่อนโยนก่อนจะจ้องมองเธอแบบคนที่ไม่อยากลุกจากเตียง"ขอนอนต่ออีกหน่อยได้ไหม" เขาพึมพำเสียงงัวเงีย แล้วกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นเปมิกาหัวเราะเบาๆ "คุณจะนอนทั้งวันเลยหรือไงคะ""ถ้าได้นอนกอดเมียแบบนี้ก็นอนไปทั้งวันยังได้" เขายิ้มขี้เล่น ก่อนจะกดจมูกลงบนหน้าผากเธอเธอหน้าแดง รีบผลักเขาออกเบาๆ "ไปอาบน้ำเลยค่ะ! คุณพ่อคุณแม่รออยู่ข้างล่างนะ"ทิวายิ้มขำ ยอมปล่อยเธอแต่โดยดี ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปอาบน้ำเช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นพร้อม







