All Chapters of รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย : Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 22. ระยะห่าง รถคันหรูแล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ในช่วงเย็น แสงอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มหม่น ลูซี่ลงจากรถด้วยสีหน้าบึ้งตึงอย่างไม่คิดจะปิดบังอารมณ์ของตัวเองตั้งแต่ขึ้นรถกลับมา…เธอไม่ได้พูดอะไรเลยเติ้ลเองก็ไม่กล้าชวนคุย ได้แต่ทำหน้าที่ขับรถเงียบๆ เพราะสัมผัสได้ถึงอากาศที่ตึงเครียดผิดปกติลูซี่เดินเข้าไปในบ้านโดยไม่หยุดทักใคร รองเท้าถูกถอดทิ้งไว้ลวกๆข้างบันไดหน้าประตูบ้าน มือเล็กกำโทรศัพท์แน่น หน้าจอยังขึ้นข้อความเดิมไม่สามารถติดต่อผู้รับได้เธอลองโทรอีกครั้ง ไม่มีสัญญาณ ลองไลน์ ไม่มีการตอบกลับ ตอนนี้...เธอติดต่อโจนาธานไม่ได้เลย “อยู่บนเครื่องแน่ๆ …”เธอพึมพำกับตัวเอง แต่คำปลอบนั้นกลับไม่ได้ช่วยให้ใจสงบลงเลยแม้แต่นิดเดียวปกติเขาจะไม่หายไปแบบนี้ ถึงจะงานด่วน ถึงจะคำสั่งจากพ่อ เขาก็ควรจะบอกเธอสักหน่อยไม่ใช่เหรอ โดยเฉพาะในสถานการณ์เช่นนี้ ลูซี่หยุดเดิน ก่อนจะหันไปทางโถงด้านใน ห้องทำงานของพ่อเธอยังมีไฟเปิดอยู่ แปลว่าท่านอยู่ที่นี่ ไม่ได้ออกไปไหนก๊อก ก๊อก~ ประตูห้องทำงานถูกเคาะสองครั้ง ก่อนจะถูกเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ลูคัสเงยหน้าจากเอกสารในมือ ดวงตาคมเข้มชะงัก

ตอนที่ 24. ทำไมเมาขนาดนี้“ไปผับค่ะ” คำว่า ผับ ไม่ได้ทำให้เขาแปลกใจ แต่ทำให้กล้ามกรามกระตุกเบาๆ“คุณท่านรู้ใช่ไหม”“รู้ค่ะ คุณหนูขออนุญาตแล้ว”โจนาธานสูดลมหายใจเข้าลึก ไม่ถอนมันกลับคืน แค่กลืนมันลงไป เขาพยายามไม่ให้ตัวเองคิดมากจนเกินไป หลังจากเหตุการณ์ล่าสุดที่เขาเจอ ในตอนที่หญิงสาวไปเที่ยวตอนกลางคืนกับไอ้รุ่นพี่คนนั้น ก็ไม่อาจทำให้เขารู้สึกกังวลน้อยลงได้เลย “กลับกี่โมง”“ไม่ทราบค่ะ คุณหนูไม่ได้บอก”เขาพยักหน้าอีกครั้ง ไม่มีคำถามต่อ ไม่มีคำพูดเพิ่ม แต่ผักบุ้งสังเกตได้ ว่าบรรยากาศรอบตัวเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความรู้สึกของคนที่ ไม่พอใจ และกำลังเก็บมันเอาไว้เงียบๆโจนาธานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะมองหน้าจอ— ไม่มีข้อความใหม่ —นิ้วโป้งกดหน้าจอหนึ่งครั้ง ก่อนจะปล่อยมือ“ขอบใจ มีอะไรก็ไปทำเถอะ”เขาพูดเรียบๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากโถง ก้าวเท้าลงบันไดหน้าบ้าน ไฟสนามยังสว่าง อากาศกลางคืนไม่ได้เย็นอย่างที่ควร ร่างสูงหยุดยืนอยู่ครู่หนึ่ง มองท้องฟ้ายามค่ำคืนอย่างใช้ความคิดไม่หึงจนสติหลุด ไม่ห่วงจนแสดงออก แต่ความรู้สึกหนึ่งชัดเจนขึ้นทุกวินาที....เขาไม่ชอบ ที่เธอไม่อยู่ตรงท

ตอนที่ 26. ไม่มีจังหวะ สายของวันเดียวกัน ช่วงสายของคฤหาสน์ยังคงเงียบสงบ แสงแดดอ่อนลอดผ่านม่านโปร่งสีขาวขุ่น สาดลงบนพื้นหินอ่อนเป็นลวดลายบางเบา กลิ่นซุปสมุนไพรอ่อนๆ ลอยออกมาจากห้องครัวชั้นล่าง คลอไปกับเสียงฝีเท้าคนใช้ที่เริ่มขยับตัวมากขึ้นหลังเช้าอันวุ่นวายผ่านพ้นไปโจนาธานเพิ่งกลับเข้าบ้านใหญ่หลังจากจัดการธุระบางอย่างเสร็จ เขาเดินเข้ามาด้วยท่าทางเรียบนิ่งตามปกติ แต่สายตากลับเผลอมองขึ้นไปยังชั้นสองโดยไม่รู้ตัวตรงนั้น…คือห้องของลูซี่ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงเช้านี้ เขายังรู้สึกเหมือนทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วไปหมด เร็วเสียจนหัวใจยังตามไม่ทัน ความรู้สึกบางอย่างที่เขาเก็บซ่อนไว้เป็นสิบๆ ปี ถูกเปิดออกโดยไม่มีทางปิดกลับได้อีกแล้ว“คุณโจคะ”เสียงเรียกเบาๆ ทำให้เขาหยุดนิ่งนมหวานยืนอยู่ตรงหน้าบันได มือทั้งสองข้างถือถาดเงินใบเล็ก บนถาดมีถ้วยซุปใสควันอ่อนๆ ลอยขึ้น กลิ่นหอมแตะจมูก “กำลังจะเอาซุปขึ้นไปให้คุณหนูค่ะ เห็นเมื่อคืนเมาหนัก น่าจะปวดหัว”โจนาธานมองถาดซุปนั้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตานมหวาน“ผมเอาขึ้นไปให้เองครับ”นมหวานเลิกคิ้วเล็กน้อยอย่างแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ“อ้าว…ได้ค่

ตอนที่ 28. เดท~ @ตกเย็น แสงไฟสีส้มอ่อนจากร้านอาหารริมทะเลทอดยาวสะท้อนผิวน้ำ เสียงคลื่นซัดฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นลมทะเลผสมกลิ่นอาหารทะเลย่างหอมลอยมาแตะจมูก ลูซี่นั่งแกว่งขาเบาๆใต้โต๊ะ ดวงตาเป็นประกายอย่างที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็นบ่อยนัก“ที่นี่ดีจังเลย” เธอพูด พลางมองรอบตัวอย่างตื่นเต้นโจนาธานยิ้มบางๆ มองเธออยู่เงียบๆ ดี…เพราะเธอชอบ แค่นั้นก็พอแล้วเขาเลือกที่นั่งมุมเงียบ ไม่พลุกพล่าน โต๊ะไม้ตัวเล็กอยู่ใกล้ชายหาด แสงไฟไม่สว่างเกินไปจนรบกวนสายตา ลูซี่ถอดรองเท้า วางเท้าเปล่าลงบนทรายเย็นๆ อย่างไม่ถือตัว“คุณหนู…” เขาเอ่ยเตือนเบาๆ“โธ่ นิดเดียวเอง” เธอหัวเราะ แล้วยื่นเท้าไปเขี่ยข้อเท้าเขาเล่นโจนาธานถอนหายใจ แต่ก็ปล่อยให้เธอทำตามใจช่วงเวลานี้…เขาไม่อยากเป็นบอดี้การ์ด ไม่อยากเป็นลูกบุญธรรม ไม่อยากเป็นอะไรทั้งนั้น อยากเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่ง ที่ได้นั่งกินข้าวกับผู้หญิงที่ตัวเองรักอาหารถูกเสิร์ฟทีละอย่าง ลูซี่กินไปยิ้มไป ชวนเขาคุยเรื่องไร้สาระ ตั้งแต่เพลงที่ได้ยินในร้าน ไปจนถึงเรื่องทะเลที่เธอเคยมาตอนเด็กๆ“ตอนนั้นฉันยังว่ายน้ำไม่เป็นเลยนะ”“คุณพ่อไม่ยอมปล่อยลงน้ำด้วยซ้ำ”โจนาธานฟังเงียบๆ

ตอนที่ 30. งานหมั้นลูซี่ปิดประตูห้องลงอย่างแรงกว่าที่ตั้งใจเล็กน้อยเสียงกระแทกดัง ปึง ก้องไปทั่วทางเดินชั้นบน ก่อนจะเงียบลงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นหญิงสาวยืนหอบอยู่หลังประตู มือยังจับลูกบิดแน่น ปลายนิ้วเย็นเฉียบ เธอไม่รู้ว่าควรโกรธ ร้องไห้ หรือควรรู้สึกยังไงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว สุดท้าย…น้ำตามันเลือกไหลออกมาก่อนลูซี่ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น พิงหลังกับบานประตู ผมยาวหล่นลงมาปิดหน้า เสียงสะอื้นถูกกลืนหายไปในลำคอ เธอเอามือปิดปากตัวเองแน่น ไม่อยากให้ใครได้ยิน ไม่อยากให้ใครรู้ว่าหัวใจมันพังขนาดไหนเขาผิดสัญญาอีกแล้วคำพูดนั้นวนซ้ำอยู่ในหัว ไม่ใช่ครั้งแรกและดูเหมือน…จะไม่ใช่ครั้งสุดท้าย“นายบอกว่าจะบอกพ่อ…”เสียงเธอแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน“นายบอกว่าจะรับผิดชอบเรื่องของเรา หึ” เธอหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งที่น้ำตาไหล หัวเราะให้ตัวเอง…ที่ยังเชื่อคำพูดของเขาอยู่เสมอตกดึก คืนนั้น อากาศเย็นผิดปกติ ลูซี่ออกมายืนที่ระเบียงชั้นสอง ลมพัดผมเธอปลิว เสียงใบไม้เสียดสีกันเบาๆ เธอคิดว่าตัวเองจะได้อยู่คนเดียว เพราะอยากคิดอะไรเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งเห็นเงาของร่างสูงอีกฝั่งหนึ่งของระเบียงโจนาธานเ