All Chapters of รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย : Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 31. ลักพาตัว เสียงวุ่นวายในงานหมั้นดังขึ้นเรื่อยๆ จากเสียงพูดคุยเบาๆ กลายเป็นเสียงกระซิบแตกตื่น จากความไม่แน่ใจ…กลายเป็นความโกลาหล ไทเปที่เพิ่งทราบข่าวจากหนึ่งในแขก เดินฝ่าฝูงชนเข้ามาหาลูคัสทันที สีหน้าของเขาไม่ใช่ความตกใจ แต่เป็นความงุนงงปนไม่สบายใจมากกว่า “คุณอา…เกิดอะไรขึ้นครับ“ น้ำเสียงสุภาพ แต่จริงจังเอ่ยถามออกไป เขาเองก็เป็นห่วงลูซี่เช่นกัน ในฐานะเพื่อนคนหนึ่ง ลูคัสยืนนิ่งอยู่กลางโถง สีหน้าเรียบสนิทแต่ในใจกลับว้าวุ่นมากกว่าใครอื่น มันคือความสะเพร่าของเขาเองที่ปล่อยให้ลูกสาวต้องกลับมาตกอยู่ในอันตรายอีกครั้ง “ลูซี่หายไปจากห้องแต่งตัว” เขาตอบสั้นๆ“ไม่ใช่อุบัติเหตุ”ไทเปชะงัก หัวใจวูบลงทันที“แล้ว…โจนาธานล่ะครับ”คำถามนั้นทำให้ลูคัสหันไปมองเติ้ล ก่อนที่มือขวาของเขาจะตอบแทน“คุณโจสั่งให้บอดี้การ์ดทุกทีมออกไปตามหาคุณหนูแล้วครับ”“ออกคำสั่งเองทั้งหมด”ลูคัสขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารู้จักโจนาธานดีพอถ้าเด็กคนนั้นออกคำสั่งโดยไม่รอ…แปลว่าสถานการณ์มันเกินควบคุมไปแล้ว หรืออีกนัยหนึ่ง คือตอนนี้เขาเริ่มอยู่เฉยกับเรื่องของลูซี่ไม่ได้แล้วจริงๆ “พิกัดล่ะ” ลูคัสถาม“กำลังไล่กล้องวงจรปิดคร

ตอนที่ 33. คำสารภาพเสียงล้อเตียงคนไข้เสียดสีกับพื้นทางเดินโรงพยาบาล ดังแหลมเฉือนโสตประสาท ร่างเล็กบนเตียงถูกเข็นผ่านประตูฉุกเฉินเข้าไปอย่างเร่งรีบ ผ้าขาวคลุมร่างเธอไว้ครึ่งตัว แต่ไม่อาจซ่อนคราบเลือดสีแดงเข้มที่ซึมออกมาบริเวณสะโพกได้“คนไข้โดนยิง กระสุนฝังใน!”“ความดันตก เตรียม OR เดี๋ยวนี้!”โจนาธานวิ่งตามเตียงไปติดๆ รองเท้าหนังคู่เดิมเปื้อนเลือด เสื้อเชิ้ตสีเข้มแนบติดกับผิวกายจากเหงื่อและคราบแดงสด มือของเขาสั่นจนแทบควบคุมไม่ได้“ลูซี่…”เสียงเรียกนั้นหลุดออกมาเหมือนลมหายใจที่ขาดห้วงเขาพยายามจะจับมือเธอ แต่พยาบาลกันเขาออกอย่างสุภาพแต่เด็ดขาด ประตูห้องผ่าตัดถูกปิดลงตรงหน้าอย่างไม่ปรานี ไฟสีแดงด้านบนสว่างขึ้นในวินาทีเดียวกันโจนาธานยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เหมือนโลกทั้งใบถูกตัดเสียงออกไป ทุกอย่างเงียบงัน เหลือเพียงภาพสุดท้ายที่ติดตา ร่างของเธอที่ล้มลงในอ้อมแขนเขา เลือดอุ่นๆที่เปื้อนมือเขา และคำพูดสุดท้ายก่อนสติของเธอจะเลือนหาย“อย่าวิ่ง…..ฉันกลัว”ขาเขาอ่อนแรงลงอย่างไม่อาจฝืน ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หน้าห้องผ่าตัด มือสองข้างกุมศีรษะ กำปั้นแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เขาไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่

ตอนที่ 35. เก็บกระเป๋า ช่วงบ่ายของคฤหาสน์เงียบกว่าทุกวัน ลมอ่อน ขอๆ พัดผ่านสวนด้านนอกจนม่านบางในห้องนั่งเล่นไหวเบาๆ แสงแดดอุ่นส่องกระทบโต๊ะน้ำชากลางห้อง ทำให้ถ้วยพอร์ซเลนสีขาวดูนุ่มนวลผิดกับ บรรยากาศในใจของใครบางคนลูซี่นั่งอยู่บนโซฟา จิบชาร้อนช้าๆ สีหน้าสงบเรียบร้อย เหมือนหญิงสาวที่เพิ่งฟื้นจากอาการบาดเจ็บ และยังไม่คุ้นเคยกับโลกใบเดิมหากแต่ภายใน…...เธอกำลังสนุกโจนาธานยืนอยู่ไม่ห่าง ในระยะที่เรียกว่า “หน้าที่บอดี้การ์ด” แต่สายตาที่มองเธอ ไม่ได้เป็นแค่ความระแวดระวังอีกต่อไปมันคือความเจ็บ เจ็บแบบเงียบๆ เจ็บแบบที่ไม่มีสิทธิ์แสดงออกเขาเห็นเธอยกถ้วยชาขึ้นจิบ เห็นนิ้วเรียวแตะขอบถ้วย เห็นดวงตาที่ทอดมองสวนอย่างสบายใจทุกอย่าง…เหมือนเดิม ยกเว้นเวลาที่เธอหันมามองเขา สายตาคู่นั้นว่างเปล่า ราวกับไม่คุ้น ไม่รู้จักเขาเลยแม้แต่น้อย“ชาไม่ขมไปเหรอครับ” เขาถามเสียงต่ำ หลังลังเลอยู่นานลูซี่หันมอง ขมวดคิ้วนิดเดียว เหมือนกำลังประเมินว่าเขาเป็นใคร“ไม่ค่ะ กำลังดี” เธอตอบสุภาพ สุภาพเกินไป…สำหรับคนที่เคยนอนซบอกเขาทุกคืนโจนาธานพยักหน้า ถอยกลับไปยืนที่เดิม เขาเริ่มชินกับการถูกผลักออกจากโลกของเธอแล้ว…แ

ตอนที่ 37. นอนไม่หลับ ภายในห้องนอนเงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานสม่ำเสมอ แสงไฟหัวเตียงสลัวพอให้เห็นเงาร่างของคนสองคนในพื้นที่เดียวกัน แต่หัวใจกลับไม่อยู่จังหวะเดียวกันเลยสักนิดลูซี่นอนตะแคงหันหลังให้โซฟา พยายามหลับพยายามไม่คิดว่ามีเขายู่ในห้องนี้ด้วย แต่ยิ่งพยายาม…...ยิ่งได้ยินเสียงขยับตัวของคนบนโซฟาเธอก็ยิ่งรับรู้ถึงการมีอยู่ของโจนาธานได้ชัดเจนกว่าเดิม เขานอนไม่หลับไม่ใช่เพราะโซฟาแข็ง ไม่ใช่เพราะอากาศร้อน แต่เพราะเธอนั่นแหละที่ทำให้คนอย่างเขาอยู่ไม่สุขได้ขนาดนี้ โจนาธานลืมตา มองเพดานนิ่งๆ ก่อนจะถอนหายใจยาว ลุกขึ้นนั่งเขาเอื้อมมือไปปลดกระดุมกางเกงของตัวเองช้าๆ ถอดมันออกอย่างไม่รีบร้อน เหลือเพียงกางเกงชั้นในตัวเดียวบนร่างกายเสียงผ้าขยับเบาๆ ทำให้คนบนเตียงสะดุ้ง ลูซี่หันขวับมาโดยไม่ทันคิดและภาพตรงหน้าทำให้เธอชะงัก“นะนี่คุณ!“ โจนาธานหันมามอง สีหน้าเรียบ ดวงตาคมนิ่งสงบจนน่าหงุดหงิด แม้แสงไฟจะไม่สว่างมาก แต่ก็พอทำให้เธอมองเห็นทุกอย่างของเขา “ยังไม่นอนเหรอครับ”เธอรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดอก ทั้งที่ใส่เสื้อผ้ามิดชิดอยู่แล้ว แต่หัวใจกลับเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้“คุ

ตอนที่ 39. เปิดตัว แสงแดดยามเช้าสาดผ่านผ้าม่านสีอ่อน ทอดลงบนเตียงกว้างที่เมื่อคืนยังเต็มไปด้วยความปั่นป่วนของหัวใจ ลูซี่ลืมตาขึ้นช้าๆ ความรู้สึกแรกไม่ใช่ความตกใจ ไม่ใช่ความระแวง แต่เป็น…ความรู้สึกอบอุ่นแขนแข็งแรงของใครบางคนพาดอยู่รอบเอวเธออ้อมกอดแน่นแต่ไม่อึดอัด เหมือนคนที่กลัวว่าพอละมือแล้ว…เธอจะหายไปหญิงสาวขยับตัวนิดหนึ่ง คนที่หลับอยู่ข้างหลังจึงสะดุ้งตื่นทันที“คุณหนู…” เสียงแหบต่ำเอ่ยออกมาโดยไม่รู้ตัวก่อนเจ้าของเสียงจะชะงักไปเองลูซี่หัวเราะเบาๆ ยังไม่หันไปมองเขา“นายช่วยเลิกเรียกฉันว่าคุณหนูสักทีได้ไหม” โจนาธานนิ่งไป มือที่โอบอยู่คลายออกเล็กน้อยราวกับไม่แน่ใจว่าควรทำตามคำสั่งนั้นไหม เพราะเขาเรียกเธอว่าคุณหนูมาทั้งชีวิต “เอ่อ…”“มันจะดีเหรอครับ”เธอพลิกตัวหันกลับมา ใบหน้าอยู่ใกล้เขาเสียจนลมหายใจปะทะกัน“เรียกแค่ชื่อฉันเฉยๆก็พอ” เธอยิ้ม“ฉันชอบเวลาที่นายเรียกชื่อฉัน“ โจนาธานกลืนน้ำลาย สายตาที่เคยมุ่งมั่นดุดัน ตอนนี้กลับอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด“ครับ…”“ลูซี่”เธอพยักหน้า รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมากที่ได้ยินชื่อของตัวเองออกมาจากปากของเขา “ดีแล้ว”ความเงียบอ่อนโยนคลี่คลุมอยู่คร