《รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย 》全部章節：第 41 章 - 第 45 章

ตอนที่ 41. ขึ้นมายืนข้างฉัน หลายอาทิตย์ต่อมา ห้องทำงานของลูคัสเงียบสนิท เงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ใช้เวลาไม่นาน ลูซี่กับโจนาธานก็มาถึง เขาสั่งให้ลูกน้องไปตามทั้งสองคนเพื่อมาพูดคุยเรื่องสำคัญกับเขา ลูคัสยืนอยู่หน้าโต๊ะ มือหนึ่งถือแก้ววิสกี้ อีกมือวางบนพนักเก้าอี้ สายตามองทั้งสองคนสลับไปมาอย่างพินิจพิจารณาอะไรบางอย่าง “พรุ่งนี้” เขาเปิดบทสนทนา“พ่อจะพาแกสองคนไปออกงาน”ลูซี่เลิกคิ้ว ถามอย่างอยากรู็ว่างานนั้นเป็นงานแบบไหน ทำไมวันนี้พ่อของเธอถึงดูจริงจังมากกว่าปกติ“งานอะไรคะ”“งานการกุศลของตระกูลคาโบน่า”โจนาธานชะงักเล็กน้อย ชื่อที่ได้ยินไม่ใช่ชื่อธรรมดา ‘อองตวน คาโบน่ามา มาเฟียรุ่นเก่าที่ทรงอิทธิพลที่สุดในฝั่งยุโรป เครือข่ายธุรกิจพาดผ่านทั้งธนาคาร พลังงาน อาวุธ และการเมือง ซึ่งเป็นงานใหญ่มาก ถ้าหากฝั่งนั้นยอมมาจัดงานที่เมืองไทย นั่นแปลว่างานนี้เป็นงานสำคัญ ลูซี่หันไปมองโจนาธาน เห็นสีหน้าจริงจังของเขา ก็เริ่มเข้าใจทันทีว่างานนี้ไม่ใช่แบบงานที่ผ่านๆมาที่เธอเคยไปแน่ “แล้ว…เรียกเรามาคุยเรื่องนี้ทำไมคะ” เธอถามต่อ ลูคัสวางแก้วลง ก่อนจะหันไปมองโจนาธานอีกครั้ง

ตอนที่ 43. เราสามคน สายวันนั้น แสงแดดอ่อนส่องลอดม่านบางเข้ามาในห้องนอน ลูซี่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย ร่างกายยังอ่อนล้าจากเมื่อคืน แต่ความรู้สึกหนึ่งกลับชัดเจนกว่าความง่วง คือความหิวหิวผิดปกติ หิวจนรู้สึกเหมือนท้องกลวงหญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นนั่ง มือแตะหน้าท้องตัวเองโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย ความรู้สึกแปลกๆ แล่นผ่านวูบหนึ่ง แต่เธอก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก แค่โทษว่าคงเป็นเพราะเมื่อคืนใช้พลังไปเยอะหญิงสาวเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างเรียบร้อย ก่อนจะเดินลงบันไดไปยังห้องอาหารโต๊ะอาหารเช้าวันนี้เป็นภาพที่เริ่มคุ้นตา ลูคัสนั่งอยู่หัวโต๊ะ อ่านข่าวจากแท็บเล็ตคนละฝั่งกับโจนาธาน ที่ทุกวันนี้เริ่มชินกับการนั่งทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน “อรุณสวัสดิ์ค่ะพ่อ” ลูซี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะนั่งลงข้างร่างสูง “ตื่นแล้วเหรอ” ลูคัสเงยหน้าขึ้น “เมื่อคืนเป็นยังไงบ้าง”คำถามเรียบๆ แต่โจนาธานกลับเผลอกลืนน้ำลายลูซี่ชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะยิ้มกว้างกว่าเดิม“ก็ดีค่ะ นอนสบายมาก”ลูคัสมองหน้าลูกสาวนิ่งๆ คล้ายจะอ่านอะไรบางอย่างออก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงพยักหน้าเบาๆ แม่บ้านยกถาดข้าวต้มร้อน ๆ มาวางตรงหน้าลูซี

ตอนที่ 45. ขอบคุณนะคะแม่ ( จบบริบูรณ์ ) หลายเดือนต่อมาแสงแดดยามสายส่องลอดผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของห้องพักผู้ป่วยพิเศษ กลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ ลอยปะปนกับกลิ่นยาฆ่าเชื้ออย่างอ่อนโยน เสียงหายใจสม่ำเสมอของทารกตัวน้อยดังแผ่วอยู่ในอ้อมแขนของชายวัยกลางคนลูคัสยืนอุ้มหลานชายไว้แนบอก แขนแข็งแรงที่เคยถือปืน เคยตัดสินชะตาคนมากมาย บัดนี้กลับประคองร่างเล็กจิ๋วด้วยความระมัดระวังราวกับกลัวจะทำหล่นแตก“ตัวแค่นี้เอง…” เขาพึมพำกับตัวเอง แววตาคมเข้มอ่อนลงอย่างที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อนข้างๆกัน โจนาธานยืนมองภาพนั้นเงียบๆ ภาพของชายที่เขาเคยเกรงกลัว เคยเคารพ และวันนี้…กำลังกลายเป็น “พ่อของพ่อ” ของสายเลือดของเขา “เหมือนลูซี่ตอนเด็กมาก” ลูคัสเอ่ยขึ้น โดยไม่ละสายตาจากใบหน้าเล็กๆ “คิ้วเหมือนแม่ แต่จมูก…”เขาเหลือบมองโจนาธานเล็กน้อย “…เหมือนแก”โจนาธานหลุดยิ้มบางๆ โดยไม่รู้ตัวเป็นรอยยิ้มของผู้ชายที่เพิ่งรู้สึกว่า ตัวเองมี “ราก” จริงๆ ไม่ใช่แค่ผู้พักอาศัย เหมือนที่ผ่านมา “ผมไม่คิดเลยครับ” เขาพูดเสียงเบา “ว่าวันหนึ่ง…ผมจะมีทุกอย่างขนาดนี้” สำหรับโจนาธาน ทุกอย่างที่ตนเองมีตอนนี้ มันช่างเหนือความคาดหมายเหลือเก