11. เสแสร้ง

ฟูหลิงตื่นขึ้นด้วยอาการอ่อนเพลีย เพราะหลังจากเสร็จสมกันบนรถม้า ฉินอ๋องก็พานางมากินต่อที่ห้อง กระทั่งเขาอิ่มหนำ ผู้เป็นสามีก็จากไปโดยไม่ไยดี ปล่อยให้นางหลับไปทั้งอย่างนั้น

“ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ” จินจูเอ่ยถามเสียงอ่อน พร้อมกับมองผู้เป็นนายอย่างเป็นห่วง ดวงตาที่เผยออกมายังคงเศร้าสร้อย

“ตื่นแล้ว” ฟูหลิงยิ้มเอ็นดูสาวใช้ตน ก่อนจะขยับมานั่งหย่อนขาที่ข้างเตียง “ตาบวมเชียว ร้องไห้หนักเลยสิท่า”

“ก็บ่าวคิดว่า อนุหลิงอยู่ในกองเพลิงนี่เจ้าคะ” จินจูเอ่ยตอบเสียงเครือ ก้อนน้ำใสเริ่มคลอเบ้าอีกหน

“ไม่เอา ไม่เอา อย่าร้องนะ ข้าก็อยู่นี่ไง มิได้ตายเสียหน่อย” คนบนเตียงรีบรั้งแขนอีกฝ่ายมานั่งข้างกันเพื่อปลอบ

“บ่าวนึกถึงตอนนั้นแล้วมันหดหู่ใจนี่เจ้าคะ นึกว่าท่านถูกไฟครอกไปแล้วจริง ๆ” จินจูยังคงเอ่ยในสิ่งที่มันวนเวียนในความทรงจำ ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ทำนางขวัญเสียมาก

“ขอบใจนะที่เป็นห่วงข้า” ฟูหลิงยื่นมือไปกุมมืออีกฝ่าย และยังเผยยิ้มเอ็นดูด้วย แต่ไม่ถึงอึดใจนางก็เอ่ยถาม

“ไฟไหม้เมื่อคืน เกิดแต่เฉพาะเรือนข้าใช่หรือไม่”

“เจ้าค่ะ มันไหม้เร็วมาก ก่อนที่บ่าวจะออกมามันได้พังครืนลงมาแล้ว มิรู้ว่ามันไหม้ได้อย่างไรนะเจ้าคะ”

“หึ! ไฟมันไม่มีทางลุกขึ้นเองหรอก หากไม่มีคนจุด”

“มะ…หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ” จินจูขมวดคิ้วทันที

“วันก่อน เรามีเรื่องกับผู้ใดจำมิได้หรือ”

“อนุหลิงหมายถึง คนที่สั่งวางเพลิงคือคุณหนูหวังหรือเจ้าคะ นี่มันเท่ากับเอาชีวิตคนเลยนะเจ้าคะ” จินจูตาโตเท่าไข่ห่าน

“นางคงแค้นข้ามาก ถึงได้ลงมือหนักเช่นนี้”

“คุณหนูหวังผู้นี้ช่างร้ายกาจเหลือเกิน นางไม่เกรงท่านอ๋องจะตำหนิเลยหรือ บ่าวว่า…เราควรบอกท่านอ๋องนะเจ้าคะ”

“เจ้าคิดว่าบอกไปเขาจะเชื่อหรือ?” ฟูหลิงเอ่ย ก่อนจะลุกจากเตียงเดินไปยังมุมชำระร่างกายที่มีเพียงฉากกั้น โดยมีสาวใช้คอยช่วย เพื่อรอฟังผู้เป็นนายจะว่าอย่างไรต่อ

“แล้วท่านจะไม่ทำอันใดหรือเจ้าคะ”

ฟูหลิงหันมายกยิ้มใส่สาวใช้ของตน ซึ่งเอียงคอมองไม่ต่างจากเด็กน้อย “คนอย่างข้าหรือจะไม่เอาคืน”

“อย่างไรเจ้าคะ ให้บ่าวช่วยนะ” จินจูรีบเอ่ย

“เอ๋! เจ้าไม่กลัวหวังจินเยว่แล้วหรือ คราวก่อนข้าเห็นหน้าเจ้าซีดจะตาย ยามเมื่อเอ่ยถึงนาง” ฟูหลิงมองหน้าสาวใช้ตนอย่างไม่เชื่อ เพราะก่อนหน้า จินจูบอกเองว่านางไม่กล้าหาเรื่องบุตรสาวเจ้าเมืองหนานโจว แต่เหตุไฉนยามนี้กลับบอกจะช่วย

“ก็ใครให้นางเผาเรือนอนุหลิงล่ะเจ้าคะ นางกะเอาท่านถึงตายเลยนะ ทำเช่นนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน” น้ำเสียงจินจูแข็งกร้าวนัก บ่งบอกให้รู้เลยว่านางเคียดแค้นอยู่พอสมควร

“ขอบใจนะจินจู ชีวิตนี้คงมีแค่เจ้าเท่านั้นที่ดีกับข้า”

“อย่าได้เอ่ยเช่นนี้นะเจ้าคะ ท่านอ๋องก็เป็นอีกคนที่ดีกับอนุหลิง ก่อนจะออกจากห้องไปยังทรงกำชับบ่าวให้ดูแลท่านให้ดี และยังสั่งให้เตรียมอาหารชั้นเลิศไว้ให้ด้วย” จินจูรีบเอ่ยบอก

ฟูหลิงมองสาวใช้ตนแล้วก็ยิ้มอ่อนเอ็นดู ‘เจ้านี่ช่างไร้เดียงสาเสียจริงนะจินจู คนผู้นั้นน่ะหรือห่วงข้า เขาก็แค่กลัวว่าข้าจะไม่มีแรงรับใช้มากกว่า ไหนเลยจะทำเพราะเป็นห่วง’ แม้จะคิดเช่นนี้ ทว่าฝูหลิงกลับไม่ได้โต้แย้งอันใด

จากนั้นนางก็ออกมานั่งทานอาหารที่ถูกพูดถึง

“เห็นหรือไม่เจ้าคะ ท่านอ๋องสั่งอาหารมาบำรุงท่านทั้งนั้นเลย รีบทานเถิดเจ้าค่ะ” จินจูรีบยื่นตะเกียบส่งให้

“ข้าเกรงแต่อาหารเหล่านี้จะมีพิษน่ะสิ”

“อนุหลิงก็กล่าวไปเรื่อยนะเจ้าคะ”

ฟูหลิงยิ้มอ่อนให้อีกฝ่าย จากนั้นนางก็ลงมือทานอาหารจนอิ่ม จึงได้เอ่ยถามถึงเรื่องที่ตนอยากรู้ “จินจู ยามนี้หวังจินเยว่ อยู่ที่ใด นางตามท่านอ๋องมาที่นี่ด้วยหรือไม่”

สาวใช้ยิ้มแหย ก่อนจะเอ่ยว่า “นางไม่ได้ตามมา ทว่าท่านอ๋องเสด็จกลับไปที่เรือนรับรองเจ้าค่ะ ไม่รู้ว่าไปทำไม”

ฟูหลิงเอียงคอมองเล็กน้อยก่อนจะนิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่นานนักนางก็เอ่ยขึ้นเสียงเบา “คงไปรับหวังจินเยว่กระมัง”

“อนุหลิงอย่าได้คิดเช่นนั้นเลยนะเจ้าคะ ท่านอ๋องอาจจะเสด็จไปจัดการคนที่ลอบวางเพลิงให้ท่านก็ได้”

“หึ! เขาน่ะหรือ” ฟูหลิงเปล่งเสียงหยัน “รักใคร่กันปานนั้น ไหนเลยเขาจะกล้าจัดการ ขนาดคราวก่อนถูกหวังจินเยว่วางยา เขายังปล่อยให้นางอยู่อย่างสุขสบายไม่เห็นลงโทษอันใด”

“วะ…วางยา เมื่อใดกันเจ้าคะ”

ฟูหลิงมองหน้าอีกฝ่ายเล็กน้อย “ช่างมันเถิด เจ้าอย่ารู้เลย” นางบอกปัด เพราะเรื่องนี้ไม่มีใครรู้นอกจากตนและฉินอ๋อง ชาที่เขาเอากรอกปากนางเมื่อคราวก่อน มันมียากำหนัดผสมอยู่ด้วย มิเช่นนั้นนางคงไม่พลาดท่าให้เขาง่าย ๆ

“อนุหลิง นี่ไม่ไหวเลยนะเจ้าคะ ชอบพูดให้บ่าวอยากรู้แล้วก็ไม่เล่าต่อ” จินจูตำหนิไม่จริงจัง ผู้เป็นนายก็ได้แต่หัวเราะเอ็นดู ก่อนจะหันไปยังประตู ซึ่งร่างสูงขององครักษ์กำลังเดินเข้ามา

“ท่านอ๋องรับสั่งให้อนุหลิงออกไปขึ้นรถมาได้แล้ว” หลี่โม่เอ่ยกับสตรีตรงหน้าเสียงห้วนไม่ต่างจากแต่ก่อน

ฟูหลิงมองหน้าอีกฝ่ายเล็กน้อย “ก็นำไปสิ”

หลี่โม่เหลือบตาไม่พอใจ ก่อนจะเดินนำออกไป เมื่อพ้นจากโรงเตี๊ยม ฟูหลิงก็ได้พบกับฉินอ๋อง รวมถึงหวังจินเยว่

“หึ ไปรับกันมาจริง ๆ สินะ” นึกในใจอย่างหมั่นไส้ และเมื่อเดินเข้ามาใกล้ ฟูหลิงก็เผยยิ้มอ่อนให้คนที่เป็นดั่งศัตรูของตน

“ท่าทางคุณหนูหวังจะตกใจที่เห็นข้ายังมีชีวิตอยู่นะเจ้าคะ” เอ่ยหยันอีกฝ่ายที่ยืนตะลึงงันทว่าแววตากลับเกรี้ยวกราดนัก

“จะ จะเป็นไปได้เยี่ยงไรกัน ข้ากำลังดีใจที่อนุหลิงรอดต่างหาก ท่านก็ไม่ยอมบอกหม่อมฉันเลยนะเพคะ ว่าอนุหลิงพักอยู่ที่นี่ ปล่อยให้หม่อมฉันเป็นห่วงแทบแย่” หวังจินเยว่ยังคงเสแสร้งตีหน้าซื่อ ราวกับสิ่งที่เอื้อนเอ่ยมานั้นคือความรู้สึกที่แท้จริง

“ได้เวลาออกเดินทางแล้ว อย่ามัวชักช้ากับเรื่องไม่เป็นเรื่อง เจ้ามากับข้า” กล่าวพร้อมกับรั้งเอาแขนอนุของตนให้เดินตาม ทว่าฟูหลิงกลับทำทีเป็นเข่าอ่อน

เซถลาเข้าหาอ้อมกอดสามีอย่างจงใจ

“ขออภัยเพคะ เรื่องเมื่อคืนทำหม่อมฉันแข้งขาอ่อน จนแทบไม่มีแรงเดินเลยเพคะ ท่านอ๋องทรงช่วยพยุงฟูหลิงขึ้นรถมาได้หรือไม่...อ๊ะ” เอ่ยยังไม่ทันขาดคำ ร่างอรชรก็ลอยขึ้นเหนือพื้น ฟูหลิงจึงรีบโอบรอบคอผู้เป็นสามีเอาไว้ เมื่อเขาพาเดิน นางก็หันมายิ้มเยาะใส่คุณหนูคนงามทันที

‘ฟูหลิง เจ้าคิดท้าทายข้าหรือ' หวังจินเยว่ก่นด่าในใจ ก่อนจะรีบวิ่งตามไปขึ้นรถม้าคันเดียวกับฉินอ๋องอย่างถือวิสาสะ

ทว่าเมื่อนางโผล่ศีรษะเข้าไปด้านใน กลับพบกับภาพบาดตา ฉินอ๋องกำลังแนบริมฝีปากกับอนุของเขา ราวกับโหยหากันมาก หวังจินเยว่ จึงต้องหยุดชะงักยืนนิ่งอยู่เช่นนั้น

กระทั่ง...

“ใครให้เจ้าขึ้นมา” เหยียนตี้กล่าวตำหนิ

“เอ่อ...รถม้าหม่อมฉันมันโคลงเคลงมากเพคะ มิรู้เป็นเพราะเหตุใด ท่านอ๋องให้หม่อมฉันไปด้วยนะเพคะ เอาไว้ถึงเมืองเป่ยแล้ว หม่อมฉันจะให้คนเอาไปตรวจสอบดู” จินเยว่แสร้งเอ่ย

“มันก็ยังนั่งได้มิใช่หรือ ไยเจ้าจะต้องเรื่อง...”

“แหมท่านอ๋องพระองค์ก็อย่าใจร้ายกับคุณหนูหวังนักเลยเพคะ ให้นางไปด้วยน่ะดีแล้ว หม่อมฉันกับพระองค์จะได้ไม่เหงา”

เหยียนตี้มองอนุตัวน้อยของตนด้วยแววตาเรียบเฉย นางกำลังจีบปากจีบคอกล่าวราวกับสิ่งที่เอ่ยมามันน่าเชื่อถือนักหนา แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ได้คัดค้าน เพราะใจหนึ่งก็อยากรู้ว่า ไป่ฮวาจะทำอันใดกันแน่ เพราะเมื่อครู่ทันทีที่มีเสียงก้าวขึ้นบันไดแว่วมา อนุตัวน้อยก็รั้งเขาเข้าไปจูบโดยไม่รู้จักอาย

นางคงตั้งใจใช้เขายั่วยุบุตรสาวเจ้าเมืองหนานโจว เพื่อเอาคืนหวังจินเยว่ที่ลอบทำร้ายด้วยการวางเพลิง

แต่น่าเสียดาย ต่อให้เขารู้ตัวคนทำผิดแล้ว

ถึงกระนั้นก็ยังลงโทษหวังจินเยว่ไม่ได้ เพราะยังต้องใช้ประโยชน์อีกหลายอย่างจากสตรีผู้นี้ และที่สำคัญ นางคือบุตรสาวของผู้มีพระคุณ ทำให้เขาไม่อาจจัดการขั้นเด็ดขาดกับนางได้

สำหรับเขา หากต้องเลือกว่าจะถือหางใคร คงต้องดูว่าคนคนนั้นทำประโยชน์ให้มากน้อยเพียงใด

และยามนี้เขาก็กำลังรอดูว่าไป่ฮวาจะมีคุณสมบัติหรือไม่