Semua Bab ยุค 80 ข้ามภพมาเป็นมารดาเลี้ยงดูเจ้าแฝด: Bab 1 - Bab 10

“ตามฉันมาเร็ว ๆ ! อย่าขัดขืน !” หญิงวัยกลางคนหน้าตาดูดุดัน สวมเสื้อผ้าเก่า ๆ ออกแรงกระชากเด็กหญิงวัย 5 ขวบให้ตามตนไป“ยาย ~ หนูไม่ไป แม่ไม่สบาย หนูไม่อยากทิ้งแม่ไป ฮือ ๆ ยายปล่อยหนูเถอะนะ”‘เหยาเหยา’ ขอร้องทั้งน้ำตา พยายามป้องปัดมือหยาบกระด้างนั้นไปด้วย แต่...ก็ไม่เป็นผล ยิ่งเธอขัดขืน ผู้เป็นยายก็ยิ่งออกแรงกระชากลากถู ตอนนี้...เธอรู้สึกเจ็บบริเวณข้อมือแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว และตอนนั้นเอง เหยาเหยาก็เห็นแฝดผู้เป็นน้องเดินสะเปะสะปะออกมาด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล“หยูหยู กลับเข้าไปข้างในเดี๋ยวนี้นะ อย่าออกมา”“ยาย ~ ปล่อยพี่เหยาเหยาเถอะนะคะ ยายเอาหนูไปแทนเถอะนะ ฮึก ๆ”‘หยูหยู’ แฝดน้องพยายามขอร้องยายปล่อยพี่สาวเธอไป แม้ว่าดวงตาจะมองไม่เห็นแสงสว่างแล้วก็ตาม แต่...เธอก็รับรู้ได้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นกับพี่สาว พี่สาวของเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย จะไม่ออกมาช่วยได้อย่างไร“หุบปาก !! จะร้องทำไม ?!! ยังไงวันนี้แกก็ต้องไปอยู่ที่บ้านโจว !! ฉันรับเงินมาแล้ว !! แกจะมาขัดขืนแบบนี้ไม่ได้นะ !! ส่วนแกก็เหมือนกันนังเด็กตาบอด !! ถ้าไม่อยากถูกขายไปอีกคนก็รีบเข้าบ้านไปดูแลแม่แกซะ !!”ว่าแล้ว...‘จางมู่หลาน’ ก็ออกแรงกระ

พอหย่งคุนมาส่งเจ้าของร่างเดิมที่บ้าน ก็ไม่มีใครอยู่บ้านสักคน เธอเห็นมีแก้วน้ำที่แม่เตรียมไว้ให้ก่อนจะออกไปรอหลังบ้านอยู่บนโต๊ะ เธอจึงถือแก้วน้ำมาให้หย่งคุนเป็นการขอบคุณ เขาไม่รู้ว่าในแก้วน้ำนั้นมียาปลุกกำหนัดผสมอยู่ เขาจึงกระดกน้ำในแก้วจนหมดพอเจ้าของร่างเดิมเห็นหย่งคุนดื่มน้ำหมดแก้ว เธอก็รีบชวนเขาคุยให้เขาอยู่ต่อรอยาออกฤทธิ์ ไม่กี่นาทีต่อมา หย่งคุนก็ควบคุมตัวเองไม่อยู่ ก่อนจะโถมเข้าใส่เจ้าของร่างเดิมอย่างหื่นกระหาย ผู้เป็นแม่ที่ติดตามสถานการณ์อยู่ข้างนอกอย่างใกล้ชิด เมื่อเห็นว่าแผนการที่วางไว้ใกล้จะสำเร็จ ก็รีบวิ่งไปตามชาวบ้านมาที่บ้านทันที พร้อมกล่าวหาว่าหย่งคุนมาขืนใจลูกสาวตนถึงที่บ้านเมื่อชาวบ้านแห่กันมาถึงลานบ้าน ผู้ใหญ่บ้านก็ได้บอกให้ชาวบ้านคนหนึ่งผลักประตูห้องนอนเข้าไปดู ภาพที่เห็นก็ทำให้ทุกคนตกตะลึงอ้าปากค้าง พวกเขาไม่คิดว่าจะมาเห็นเจ้าของร่างเดิมกับหย่งคุนในสภาพที่เปลือยกายนอนอยู่บนเตียงด้วยกัน พอพ่อของเจ้าของร่างเดิมมาเห็นเข้าก็โมโหมาก เดินเข้าไปกระชากแขนลูกสาวลงมาจากเตียงตอนนั้น...หย่งคุนยังสะลึมสะลือเพราะฤทธิ์ยาอยู่ เมื่อเห็นชาวบ้านจับจ้องมาที่เขาอยู่ด้านนอก เขาก็ได้สติแ

มิติร้านค้าและสวนวิเศษนี้รวมกันเป็นพื้นที่ส่วนตัวที่สมบูรณ์แบบ ราวกับเป็นโลกย่อส่วนที่พร้อมรับมือทุกสถานการณ์ และที่สำคัญที่สุดก็คือ เธอรู้สึกว่าเธอสามารถควบคุมทุกอย่างในพื้นที่นี้ได้ด้วยความคิด และอยากจะเข้ามาในนี้เมื่อไหร่ก็ได้“สุดยอดไปเลย” หยุนซินกลั้นเสียงอุทานไว้แทบไม่ทัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงระคนดีใจจนน้ำตาแทบไหลริน สองมือยกขึ้นปิดปากที่เผยอออกอย่างไม่อาจควบคุม ความกลัวและความสิ้นหวังทั้งหมดที่สะสมมาตั้งแต่ทะลุมิติพลันถูกปัดเป่าออกไปจนหมดสิ้นมิตินี้...มิตินี้คือความรอด ไม่ใช่แค่คลังเสบียง แต่...เป็นขุมทรัพย์ที่พระเจ้าประทานมาให้เธอ เพื่อเจ้าแฝดทั้งสอง ความอบอุ่นเอ่อล้นในอก เมื่อนึกถึงเด็กทั้งสองที่กำลังหิว ร่างกายผมองแห้ง ใบหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มแรกที่ปรากฏขึ้นอย่างจริงใจหยุนซินหมุนตัวสำรวจพื้นที่ส่วนตัวนี้อีกครั้งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตื้นตันใจ ก่อนจะตัดสินใจก้าวเข้าไปข้างในอย่างไม่ลังเล ก้าวแรกที่เหยียบลงบนพื้นมิติให้ความรู้สึกมั่นคงและปลอดภัยอย่างน่าประหลาดใจ เธอเดินตรงไปที่ฝั่งซูเปอร์มาร์เก็ตทันที มือของเธอไล้ไปตามบรรจุภัณฑ์พลาสติกเย็น ๆ แตะอาหาร นม ข

“แกว่าอะไรนะ ?! ฉันเป็นแม่แกนะ! แกคิดจะจับฉันส่งตำรวจงั้นเหรอ ?! แกฝันไปเถอะ! คนอย่างแกทำอะไรฉันไม่ได้หรอก! เอาเงินมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!”มู่หลานตั้งท่าจะบุกเข้าไปในบ้านค้นของ แต่…ยังไม่ทันจะได้ก้าวขา หยุนซินก็มาขวางหน้าไว้ สายตาที่มองมาทำเอามู่หลานถึงกับสั่นสะท้าน“นี่…ป้าคิดจะทำอะไร ? จะบุกเข้าไปในบ้านฉันค้นของอีกแล้วใช่ไหม ? ไม่กลัวอะไรเลยใช่ไหม ?”“แกคิดว่าแกเป็นใคร ?!! ทำไมฉันต้องกลัวแกด้วย ?!! หลบไป!!”มู่หลานตะคอกบอก ก่อนจะผลักหยุนซินออกห่าง หยุนซินเห็นแม่กำลังจะวิ่งเข้าไปในบ้าน เธอก็ยกมือขึ้นเหนือศีรษะ ก่อนจะหวดเข้าที่ขาทั้งสองข้างของแม่“โอ้ย ๆ ~ นี่…แกกล้าทำร้ายร่างกายฉันเหรอนังหยุนซิน ?!!”มู่หลานน้ำตาคลอเบ้า เหตุการณ์เมื่อครู่ทำเอาหล่อนถึงกับอึ้ง แทบไม่อยากจะเชื่อสายตา ลูกสาวที่แสนโง่เขลาของหล่อน กล้าลงมือกับหล่อนได้ยังไง ?“ทำไมฉันจะไม่กล้าเล่า ? ป้าคิดว่าป้าเป็นใคร ใหญ่โตมาจากไหน ? ทำไมฉันต้องกลัวป้าด้วย ? ฉันขอเตือนป้าตรงนี้เลยนะ ถ้าป้ากล้ากลับมาก่อความวุ่นวายที่นี่อีก ฉันจะไปแจ้งความป้าข้อหาค้ามนุษย์ อ้อ ~ มีอีกหนึ่งข้อหาด้วย ข้อหาบุกรุก ถ้าป้าไม่เชื่อ ป้าก็ลองดู ฉันทำจริ

หย่งคุนล้างจานเก็บกวาดห้องครัวเสร็จ เขาก็สะพายกระบุงไม้ไผ่เดินออกจากบ้านไป หยุนซินมองตามแผ่นหลังกว้างไปจนหายลับตาเธอถึงกลับมาดูเจ้าแฝด ตอนนี้...เธอถึงมั่นใจและยอมรับความจริงว่าเธอกลายเป็นแม่ของเจ้าแฝดแล้วจริง ๆ เธอไม่มีโอกาสได้ย้อนกลับไปในยุคที่เธอจากมาแล้วหยุนซินขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปดูปฏิทินที่แขวนอยู่บนผนัง ปีนี้เป็นปี 1980 เป็นปีที่ประเทศกำลังปฏิรูปและเปิดประเทศ อีกไม่นาน ทุกคนก็จะสามารถทำมาค้าขายตั้งแผงขายของตามริมถนนได้ ตอนนี้...เธอไม่รู้ว่าที่หมู่บ้านนี้สลายระบบนารวมแล้วหรือยัง ? เธอไม่อยากนั่งอยู่เฉย ๆ รอให้หย่งคุนเลี้ยง เธออยากจะหาอะไรทำ สองคนช่วยกันสร้างอนาคตดีกว่าปล่อยให้คนเดียวสร้างอีกอย่าง...ต้องหาเงินมารักษาดวงตาคู่นั้นของหยูหยูด้วย จะปล่อยให้หยูหยูใช้ชีวิตในความมืดมิดไร้แสงสว่างอย่างนั้นไม่ได้ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หยุนซินก็ได้เดินไปที่ครัว แล้วหยิบส้มกับขนม ลูกอมมาจัดจาน ก่อนจะนำออกไปให้เจ้าแฝดกิน“เหยาเหยา ดูน้องสักครู่นะ แม่ไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวแม่มา”เพราะห้องน้ำอยู่หลังบ้าน หยุนซินถึงต้องกำชับให้เหยาเหยาดูแลหยูหยูรอ ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ที่ดินแปลง