ยุค 80 ข้ามภพมาเป็นมารดาเลี้ยงดูเจ้าแฝด

“ตามฉันมาเร็ว ๆ ! อย่าขัดขืน !” หญิงวัยกลางคนหน้าตาดูดุดัน สวมเสื้อผ้าเก่า ๆ ออกแรงกระชากเด็กหญิงวัย 5 ขวบให้ตามตนไป

“ยาย ~ หนูไม่ไป แม่ไม่สบาย หนูไม่อยากทิ้งแม่ไป ฮือ ๆ ยายปล่อยหนูเถอะนะ”

‘เหยาเหยา’ ขอร้องทั้งน้ำตา พยายามป้องปัดมือหยาบกระด้างนั้นไปด้วย แต่...ก็ไม่เป็นผล ยิ่งเธอขัดขืน ผู้เป็นยายก็ยิ่งออกแรงกระชากลากถู ตอนนี้...เธอรู้สึกเจ็บบริเวณข้อมือแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว และตอนนั้นเอง เหยาเหยาก็เห็นแฝดผู้เป็นน้องเดินสะเปะสะปะออกมาด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล

“หยูหยู กลับเข้าไปข้างในเดี๋ยวนี้นะ อย่าออกมา”

“ยาย ~ ปล่อยพี่เหยาเหยาเถอะนะคะ ยายเอาหนูไปแทนเถอะนะ ฮึก ๆ”

‘หยูหยู’ แฝดน้องพยายามขอร้องยายปล่อยพี่สาวเธอไป แม้ว่าดวงตาจะมองไม่เห็นแสงสว่างแล้วก็ตาม แต่...เธอก็รับรู้ได้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นกับพี่สาว พี่สาวของเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย จะไม่ออกมาช่วยได้อย่างไร

“หุบปาก !! จะร้องทำไม ?!! ยังไงวันนี้แกก็ต้องไปอยู่ที่บ้านโจว !! ฉันรับเงินมาแล้ว !! แกจะมาขัดขืนแบบนี้ไม่ได้นะ !! ส่วนแกก็เหมือนกันนังเด็กตาบอด !! ถ้าไม่อยากถูกขายไปอีกคนก็รีบเข้าบ้านไปดูแลแม่แกซะ !!”

ว่าแล้ว...‘จางมู่หลาน’ ก็ออกแรงกระชากเหยาเหยาให้เดินตามตนไป อีกทางด้านหนึ่ง อยู่ภายในห้องพักไม้เก่า ๆ หญิงร่างผอมแห้ง ใบหน้าดูซีดเผือด สวมเสื้อผ้าเก่า ๆ ไร้สีสันนอนนิ่งไม่ได้สติอยู่บนเตียงไม้ไผ่ เปลือกตาคู่สวยขยับไปมาเมื่อได้ยินเสียงเอะอะดังมาจากข้างนอก

‘เฝิงหยุนซิน’ พยายามรวบรวมสติ ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แสงสว่างที่ส่องกระทบใบหน้า ทำเอาเธอถึงกับขมวดคิ้วแน่น ครู่นั้น...ก็มีคำถามหนึ่งพลันผุดเข้ามาในหัว ที่นี่ที่ไหน ? เธอยังไม่ตายใช่ไหม ? เธอจำได้ว่า เธอออกไปดื่มกับเพื่อน หลังจากที่ดื่มกับเพื่อนเสร็จก็ขับรถกลับไปที่คอนโด ขณะที่กำลังขับรถกลับคอนโดนั้น เธอ...ดันประสบอุบัติเหตุตกสะพาน

จริงด้วย ! เธอประสบอุบัติเหตุขับรถตกสะพาน พอนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแล้ว หยุนซินก็ผุดลุกขึ้นนั่ง ภาพที่อยู่ตรงหน้า ทำเอาเธอตกตะลึง ดวงตาคู่สวยค่อย ๆ กวาดสำรวจดูรอบ ๆ ห้อง ข้าวของเครื่องใช้ดูเก่าแก่ทำเอาหยุนซินถึงกับขมวดคิ้วแน่น

“ที่นี่ที่ไหน ? ฉันมาทำอะไรที่นี่เนี่ย ?” เธอรู้สึกแปลกตาและไม่คุ้นชินกับภาพที่เห็นอยู่เบื้องหน้ามาก

นิ่งไปครู่หนึ่ง ก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เธอรีบก้มมองสำรวจดูเสื้อผ้าที่เธอกำลังสวมใส่อยู่ตอนนี้ทันที เสื้อผ้าที่อยู่บนร่างกายเธอตอนนี้ ทำเอาเธอสับสนไปหมด เธอควรจะอยู่ที่โรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ ?

“ยาย ~ ปล่อยหนู หนูจะไม่ไปไหนกับยายทั้งนั้น” ขณะที่หยุนซินกำลังสงสัยหาคำตอบให้กับตัวเองอยู่นั้น เธอก็ได้ยินเสียงของเด็กหญิงช่างดูคุ้นหูนักดังมาจากหน้าบ้าน ด้วยความสงสัย อยากจะรู้ว่าตัวเองกำลังอยู่ที่ไหนกันแน่ หยุนซิน จึงรีบลงจากเตียง ทว่า...เธอกำลังจะวิ่งออกจากห้องไปดูสักหน่อย เสี้ยววินาทีนั้น ก็มีความทรงจำของใครคนหนึ่งหลั่งไหลเข้ามาในห้วงความคิดเธอราวกับกระแสน้ำเชี่ยว

เมื่อความทรงจำของคนแปลกหน้ากับความทรงจำของเธอหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว หยุนซินถึงกับอ้าปากค้าง ก่อนจะหันขวับไปดูปฏิทินที่แขวนอยู่บนผนัง เธอแทบไม่อยากจะเชื่อสายตา เธอยังไม่ตาย ยังมีชีวิตอยู่ วิญญาณเธอทะลุมิติมาอยู่ในร่างของหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งมีชื่อแซ่เหมือนกับเธอเป๊ะ

“ไม่จริงน่า ~ จะเป็นไปได้ยังไง ?” หยุนซินไม่อยากจะเชื่อกับเหตุการณ์ที่เหนือจินตนาการนี้ เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นกับเธอได้ยังไงกัน

“พี่เหยาเหยา รอก่อนนะ หนูจะไปตามพ่อมาช่วยพี่” ขณะที่หยุนซินกำลังตกตะลึงกับเรื่องที่เกิดขึ้น เธอก็ได้สติกลับคืนมาเพราะเสียงของหยูหยู พอรู้ว่าข้างนอกกำลังมีเรื่องวุ่นวาย เธอก็ไม่คิดอะไรมาก รีบผลักประตูวิ่งออกไปข้างนอกทันที หยุนซินวิ่งผ่านหยูหยูที่ยังคงเดินคลำทางเพื่อค่อย ๆ เดินกลับเข้าไปในบ้าน

หยุนซินมองหยูหยูสลับกับมองเหยาเหยาที่กำลังถูกหญิงวัยกลางร่างท้วมคนหนึ่งลากตัวออกจากบ้านไป ปฏิกิริยาของเหยาเหยาทำให้เธอรู้ว่าเจ้าตัวเล็กไม่เต็มใจที่จะตามหญิงวัยกลางไปเลยแม้แต่น้อย เมื่อเห็นเด็กทั้งสองมีใบหน้าเหมือนกันราวกับพิมพ์เดียว เธอก็นึกขึ้นได้ว่านี่คือลูกสาวฝาแฝดของเจ้าของร่างเดิม

“แม่ ~ ช่วยหนูด้วย หนูไม่อยากไปอยู่ที่บ้านโจว” เสียงใสที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของเหยาเหยาเรียกสติหยุนซิน กลับมาอีกครั้ง วินาทีนั้น เธอไม่สนอะไรอีกแล้ว รีบวิ่งเข้าไปช่วยเหยาเหยา ไว้จัดการเรื่องนี้เสร็จ ค่อยกลับมาคิดหาวิธีกลับไปยังโลกเดิมก็แล้วกัน

หยุนซินไม่คิดอะไรมาก พาร่างอันอ่อนแรงวิ่งไปผลักหญิงวัยกลางคนนั้นออกห่าง ก่อนจะใช้ร่างอันผอมแห้งของตัวเองปกป้องลูกสาวไว้

“นังหยุนซิน !! แกทำอะไรของแก ?!! แกเสียสติไปแล้วเหรอ ?!! เมื่อเช้านี้แกคุยกับฉันว่ายังไง ?!! แกจะมาเปลี่ยนใจตอนนี้ไม่ได้นะ !! ฉันรับเงินจากบ้านโจวมาแล้ว !! ส่งเหยาเหยามาให้ฉันเดี๋ยวนี้ !!”

หยุนซินไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ถึงกับนิ่งไป เมื่อกี้...เธอเพิ่งได้รับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม แต่...ความทรงจำที่ได้รับนั้นยังไม่สมบูรณ์ ยังมีความทรงจำอีกหลายส่วนที่เธอยังไม่ได้รับ จึงไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่

“ไม่รู้แหละ ป้าจะมาทำแบบนี้กับลูกสาวฉันไม่ได้นะ ฉันไม่อนุญาตให้ป้าพาลูกสาวฉันไปไหนทั้งนั้น ป้าทำแบบนี้ เข้าข่ายลักพาตัวเด็กไปขายนะ ฉันจะไปแจ้งตำรวจมาจับป้า”

“แกว่าอะไรนะ ?! แกเรียกใครว่าป้า ?! แกเป็นลมจนสมองเพี้ยนไปแล้วหรือไง ?! ฉันคือแม่แกนะ!”

ผ่าม !! คำพูดของอีกฝ่ายราวกับฟ้าผ่าตรงกลางอก หยุนซินอ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออก เธอหันขวับไปมองเด็กแฝดทั้งสอง ก่อนจะหันมามองหน้าของหญิงวัยกลางคนที่บอกว่าตัวเองเป็นแม่ ขณะที่เธอกำลังสับสนงุนงงอย่างหนักอยู่นั้น ความทรงจำอีกเสี้ยวหนึ่งก็ได้ผุดเข้ามาในหัว และตอนนั้นเอง เธอถึงได้รู้ว่า ทำไม...แม่ของเจ้าของร่างเดิมถึงอยากจะเอาหลานตัวเองไปขายให้กับตระกูลโจว

“มีแม่อย่างป้าฉันไม่มีดีกว่า ป้ากลับไปเถอะ แล้วอย่ากลับมาเหยียบที่นี่อีก เหยาเหยาคือลูกสาวของฉัน ฉันไม่ขายให้ใครทั้งนั้น ป้ารับเงินมาแล้วก็จัดการปัญหาเองก็แล้วกันนะ”