Semua Bab ยุค 80 ข้ามภพมาเป็นมารดาเลี้ยงดูเจ้าแฝด: Bab 21 - Bab 30

“ฉันซื้อเกี๊ยวมาฝากคุณด้วยนะ หวังว่าคุณจะชอบ” พอกลับมาถึงบ้าน หยุนซินก็รีบเข้าครัวไปทำอาหาร แต่…วันนี้เธอขี้เกียจตั้งเตา จึงเข้าไปในมิติหยิบอาหารสำเร็จรูปมาอุ่นให้หย่งคุนกับเจ้าแฝดกิน เมื่อสองวันก่อน เธอเพิ่งรู้ว่าในมิติมีโซนให้อุ่นอาหารสำเร็จรูปด้วย แบบนี้ก็จะยิ่งสะดวก“อาหารมาแล้วค่ะ” อาหารมื้อเย็นวันนี้มีหลากหลายเมนู เพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งเมนูก็คือเกี๊ยวนึ่งที่ซื้อมาจากร้านอาหารรัฐเพราะเรื่องที่อำเภอทำให้หย่งคุนสงสัย จึงเรียกให้หยุนซินมานั่งกินข้าวเย็นด้วยกัน เขาอยากจะใช้โอกาสนี้ซักถามสักหน่อย“มานั่งทานข้าวด้วยกันสิ ผมมีเรื่องอยากจะคุยด้วยหน่อย”แค่ได้ยินคำว่ามีเรื่องอยากจะคุยด้วย ก็ทำเอาขนหนาวลุกซู่ อยากจะบ่ายเบี่ยง แต่…คนอย่างหย่งคุนคงไม่ยอมแพ้กับอะไรง่าย ๆ วันนี้คุยไม่รู้เรื่อง เขาก็ต้องหาทางทำให้เธอปริปากพูดมันออกมาอยู่ดี“เรื่องที่คุณจะคุยด้วยคือเรื่องที่อำเภอวันนี้ใช่ไหม ? คุณมีอะไรสงสัยก็ถามมาได้เลย”หยุนซินเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่นมั่นใจเต็มเปี่ยม เพราะเธอได้เตรียมคำตอบไว้แล้ว และอยากจะใช้โอกาสนี้บอกกับเขาว่าเธออยากจะทำมาค้าขาย หาเงินสักก้อน แล้วพาเด็ก ๆ ย้ายไปอยู่ที่อำเภอ

ผักที่หย่งคุนปลูก 10 วันเก็บไปขายที ซึ่งเขาเองก็ไม่ได้สงสัยหรือถามอะไร เธอบอกว่าบ่อน้ำนั่นเป็นบ่อน้ำวิเศษเขาก็เชื่อ ไม่ได้เซ้าซี้หรือถามอะไรมาก วันไหนที่เธอต้องเข้าไปที่อำเภอขายของ หย่งคุนกับเจ้าแฝดก็จะตามมาช่วยอีกแรง หากวันไหนหัวหน้ากองผลิตอยากให้หย่งคุนอยู่ช่วยงาน เธอก็จะเข้าไปที่อำเภอพร้อมกับหยูหยู ส่วนเหยาเหยาก็จะไปเฝ้าพ่อที่ทุ่งขณะที่ชีวิตของหยุนซินกับหย่งคุนกำลังรุ่ง ชีวิตของทุกคนที่บ้านแม่กลับตกต่ำลงทุกวัน เพราะเงินก้อนนั้นที่จวิ้นหาวเที่ยวยืมไปทั่ว ทำให้พวกเขาต้องอดมื้อกินมื้อ เพราะหาเงินมาคืนเจ้าหนี้ไม่ได้“แม่ ไปถามยืมพี่หยุนซินให้ผมหน่อย คราวนี้…ถ้าไม่มีเงินไปคืนเถ้าแก่ผิง เถ้าแก่ได้เอาผมตายแน่”จวิ้นหาวทั้งกอดขาทั้งร่ำไห้อ้อนวอนขอให้แม่ช่วย แต่…เขาหารู้ไม่ว่า แม่เขาเองก็จนปัญญาไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใครแล้ว คนที่จะพึ่งพาได้ตอนนี้มีแค่นังลูกสาวตัวดีอย่างหยุนซินเท่านั้น“แม่ แม่ก็รู้นี่ว่าตอนนี้ชีวิตของพี่หยุนซินสุขสบายแค่ไหน มีคนเห็นพี่เขาไปขายของที่ตลาดมืดด้วยนะแม่ วันนึงขายได้ตั้งหลายสิบหยวน แม่ดูเจ้าแฝดสิครับ เมื่อก่อนผอมแห้งอย่างกับกระดูกเดินได้ ตอนนี้เป็นไงล่ะ อวบอ้วนทั

พอจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว ชาวบ้านที่มามุงดูความวุ่นวายก็แยกย้ายกันกลับออกไป ผู้ใหญ่บ้านอยู่คุยกับหยุนซินครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับออกไปพร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ เห็นทุกคนเดินจากไปแล้ว ร่างระหงก็รีบรุดเข้าไปในบ้าน ก่อนจะเอาเงินที่ซ่อนไว้ในมิติออกมายื่นให้หย่งคุน“เงินของคุณค่ะ เก็บไว้ดี ๆ นะคะ แม่ฉันไม่ยอมรามือแน่”ว่าแล้ว…หยุนซินก็ถอดถอนหายใจ โชคดีที่เธอมีมิติ ถึงได้พลิกสถานการณ์ได้ ไม่อย่างนั้น เธอไม่อยากจะคิดเลยจริง ๆ“คุณเก็บไว้เถอะ เดิมที…เงินนี้เป็นเงินรักษาหยูหยู เมื่อก่อน…ผมกลัวว่าคุณจะเอาเงินเก็บนี้ไปให้แม่คุณ ผมเลยต้องซ่อนเอาไว้ คุณพิสูจน์ให้ผมเห็นแล้วว่าคุณทำเพื่อครอบครัวเราจริง ๆ ต่อแต่นี้ไป เงินที่ผมหามาได้ ผมจะให้คุณเป็นคนเก็บ”ทันทีที่ได้ยินดังนั้น หยุนซินก็ชะงักไป แต่…วินาทีนั้น เธอก็ไม่ได้แปลกใจอะไร เจ้าของร่างเดิมกตัญญูต่อพ่อกับแม่เหมือนคนโง่ ต่อให้หย่งคุนหาเงินได้เป็นหมื่นเป็นแสนหยวนก็ไม่มีเงินเก็บหรอก แต่จะว่าไป เขาพูดขนาดนี้แล้ว ถ้าจะไม่รับเงินนี้ไว้ก็อย่างไรอยู่ แต่...ถ้าปล่อยให้เขาเป็นคนเก็บเงินนี้ไว้กับตัว เกิดเขาเอาไปทำอย่างอื่นลับหลังเธอล่ะ ? นี่…เธอไม่เชื่อ

“หยุนซิน คุณฟังผมนะ แหวนวงนี้ แม่เป็นคนส่งมาให้ผมหลังจากที่รู้ว่าผมจะแต่งงานกับคุณ แม่บอกกับผมว่า ให้ผมมอบแหวนวงนี้ให้คุณ ถือเสียว่าเป็นสินสอดให้คุณ แต่ว่า…ตอนนั้น ผมไม่ได้เอาแหวนวงนี้ออกมาสวมให้คุณ เพราะผมกลัวว่าคุณจะทำแหวนวงนี้หาย ใจนึงก็กลัวว่าแม่ของคุณจะขอแหวนวงนี้ไปขาย ผมเลยเก็บไว้รอวันที่เหมาะสม และวันนี้ก็เป็นโอกาสที่ดีที่ผมจะมอบแหวนวงนี้ให้คุณ หลายเดือนมานี้ คุณพิสูจน์ให้ผมเห็นแล้วว่าคุณเหมาะกับแหวนวงนี้แล้ว”ว่าแล้ว…เขาก็ไม่รอให้หยุนซินได้พูดอะไร รีบสวมแหวนหยกให้เธอ หยุนซินอึ้งนิ่งไปจนพูดอะไรไม่ออก พอรู้ตัวอีกที แหวนหยกก็มาอยู่ที่นิ้วเธอแล้ว“รอผมก่อนนะ ถ้าผมสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ ผมจะพาคุณกับลูกย้ายไปอยู่ที่ปักกิ่ง”หยุนซินนิ่งไปจ้องใบหน้าอันหล่อเหลาของหย่งคุนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะระบายรอยยิ้มแสนหวานออกมา“ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่ยอมลำบาก ยอมทำทุกอย่างเพื่อฉันกับลูก”สิ้นประโยค ร่างผอมบางก็โผเข้ากอดหย่งคุนแน่น เมื่อครู่…เธอยังคิดถึงบ้านอยู่เลย ไม่รู้ว่าพ่อกับแม่ เหล่าญาติ ๆ ที่อยู่อีกภพหนึ่งจะเป็นยังไงบ้าง พอได้ยินสิ่งที่หย่งคุนพูด เธอก็ตื้นตันใจจนพูดอะไรไม่ออก อยู่ในยุคที่ลำบากเช่

สิ้นเสียง…หมอใหญ่ก็ได้ยื่นกระดาษในมือให้หยุนซิน เธอรับกระดาษใบนั้นมาอ่านดูก็เงียบไปพลางขบคิดอะไรบางอย่าง หยูหยูกลับมามองเห็นแล้ว แต่…สายตากลับไม่ดี เข้าใจง่าย ๆ ก็คือสายตาสั้น ตัวเลขที่สะดุดตาที่สุดทำเอาหยุนซินถึงกับเม้มปากแน่น‘หยูหยูสายตาสั้นถึง 700 เลยเหรอ ? ถ้าไม่ใส่แว่นก็ไม่ต่างจากคนตาบอด’“ค่าสายตาของเจ้าหนูน้อยค่อนข้างมาก ต้องไปตัดแว่นในเมืองเท่านั้น อย่าลืมเอากระดาษนี่ไปด้วยนะ”พูดจบ…หมอใหญ่ก็ได้ตรวจร่างกายของหยูหยูอีกรอบ ก่อนจะยืนยันว่าดวงตาของหยูหยูนั้นหายเป็นปกติแล้ว และจะไม่กลับไปเป็นแบบเดิมอีก ห่วงก็แค่สายตาของหยูหยู หมอบอกว่า หยูหยูอาจจะต้องอาศัยแว่นไปตลอดชีวิต ซึ่ง…แค่นี้ก็ทำให้หยุนซินรู้สึกดีมากแล้ว ขอแค่หยูหยูได้กลับมามองเห็นแสงสว่างอีกครั้งก็พอหลังจากที่คุยกับหมอใหญ่เสร็จ สามแม่ลูกก็กลับมาที่ห้องพัก ไม่นาน…หย่งคุนก็กลับมาพร้อมกับถุงผลไม้ในมือ พอเห็นหยูหยูฟื้น เขาก็รีบวางถุงผลไม้ในมือลง ก่อนจะเดินเข้าไปถาม“หยูหยู เป็นอย่างไรบ้างลูก ? ตอนนี้หนูรู้สึกอย่างไรบ้าง ? ไม่เจ็บไม่ปวดตรงไหนใช่ไหม ?”ขณะที่เอ่ยถาม มือหนาก็จับแขนเล็กพลิกไปมาดู หยูหยูส่ายหน้าไปมาเบา ๆ ก่อนจะเอ่