Semua Bab ยุค 80 ข้ามภพมาเป็นมารดาเลี้ยงดูเจ้าแฝด: Bab 31 - Bab 40

หลังจากที่ยืนคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง หมอก็ได้มาตรวจร่างกายหยูหยูอีกครั้ง หมออนุญาตให้พรุ่งนี้พาหยูหยูกลับไปพักที่บ้านได้ ส่วนเรื่องแว่นของหยูหยูนั้น หมอก็ได้ให้ที่อยู่ของร้านตัดแว่นในเมือง แต่…หย่งคุนบอกกับเธอว่า เขาจะโทรไปบอกให้พี่ชายช่วยไปหาแว่นที่ดีที่สุดส่งมาให้หลังจากพักรักษาอยู่ที่โรงพยาบาลหนึ่งคืน บ่ายของอีกวัน หย่งคุนก็ได้ปั่นจักรยานกลับไปที่หมู่บ้านแล้วเรียกเกวียนให้มารับสามแม่ลูกที่โรงพยาบาล พอกลับมาถึงที่หมู่บ้าน หยุนซินก็เห็นชาวบ้านกำลังรวมตัวกันที่ลานตากข้าว ผู้ใหญ่บ้านยืนอยู่ตรงกลาง เธอกำลังจะเดินเข้าไปดูก็เห็นกลุ่มชาวบ้านสลายตัวแยกย้ายกันกลับบ้าน และตอนนั้นเอง เธอก็เห็นเงาร่างที่คุ้นเคยเดินฝ่าออกมาจากฝูงชน หยุนซินไม่รอช้า รีบสาวเท้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าหย่งคุนทันที“คุณ…มีเรื่องอะไรเหรอคะ ?” เสียงใสเอ่ยถามพลางมองไปรอบ ๆ ด้วยความสงสัย พอเห็นสีหน้าของชาวบ้านบางคนก็ดูดีใจ บางคนก็ดูเศร้า สีหน้าแต่ละคนดูแตกต่างกัน แสดงออกหลากหลายอารมณ์ เธอจึงสงสัยว่าผู้ใหญ่บ้านพูดอะไรกับชาวบ้านกันแน่“รัฐประกาศนโยบายใหม่ ให้แต่ละครัวเรือนรับผิดชอบที่ดินของตนเองน่ะ”สิ้นเสียง…หยุนซินก็หูผึ่งขึ้นมาทั

ค่ำคืนยาวนานค่อย ๆ เคลื่อนผ่านไปอย่างเนิบช้า ท่ามกลางเสียงลมหายใจที่สอดประสาน ความอบอุ่นของอ้อมกอด และหัวใจสองดวงที่หลอมรวมกันเป็นหนึ่ง บทเพลงแห่งความรักถูกบรรเลงอย่างแผ่วหวาน จนเมื่อแสงแรกของรุ่งสางค่อย ๆ สาดส่องผ่านหน้าต่าง ทั้งสองก็ยังคงแนบชิดกัน ไม่ยอมปล่อยให้อ้อมกอดนั้นคลายลง……..กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของอาหารเช้าลอยมาแตะปลายจมูก หยุนซินค่อย ๆ ขยับตัวก่อนจะลืมตาขึ้นรับแสงอรุณของวันใหม่ ทันทีที่ขยับกาย ความปวดระบมก็แล่นวาบไปทั่วร่าง ทำให้เธอเผลอสูดลมหายใจเข้าเบา ๆ ความทรงจำของเมื่อคืนพลันผุดขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นทันทีหยุนซินรีบยกผ้าห่มขึ้นปิดหน้า หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ แค่นึกถึงสายตาและอ้อมกอดของหย่งคุนเมื่อคืนก็ทำให้เธอเขินอายจนอยากจะมุดแผ่นดินหนี เสียงหัวเราะใส ๆ ดังแว่วมาจากด้านนอก เธอชะงัก ก่อนจะค่อย ๆ ชะโงกหน้าออกไปมอง ภาพที่เห็นทำให้เธอตกใจเล็กน้อยเจ้าแฝดนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ กำลังทานอาหารเช้าอย่างเอร็ดอร่อย ราวกับเช้าวันนี้เป็นเพียงวันธรรมดาแสนสงบ เธอรีบก้มมองตัวเองด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะชะงักไปอีกครั้ง เสื้อผ้าที่สวมอยู่เรียบร้อยครบถ้วน รัดกุมพอดีตัว

ใบหน้าสวยหวานนั้นผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ดวงตากลมใสเป็นประกายทุกครั้งที่เธอยิ้ม รอยยิ้มอ่อนโยนแต่สดใส ราวกับสามารถละลายความเย็นชาของโลกได้ในพริบตา ผิวพรรณขาวเนียนสะอาดตา แม้จะสวมเสื้อผ้าเรียบง่าย แต่…กลับดูสะดุดตากว่าผู้ใด ช่างเป็นความงามที่ไม่ต้องปรุงแต่ง ก็ยังยากจะละสายตาสิ่งที่ทำให้เขาประทับใจยิ่งกว่าหน้าตาคือความช่างพูดช่างจาของเธอ เสียงใส ๆ ที่เอ่ยทักทายลูกค้าอย่างเป็นกันเอง คำพูดคล่องแคล่ว มีชีวิตชีวา แฝงด้วยไหวพริบและความอบอุ่น ทุกครั้งที่เขาแวะไปซื้อของ เธอมักจะยิ้มให้เขาเสมอ รอยยิ้มนั้น ทำให้ตลาดมืดที่มืดมนกลับดูสว่างขึ้นอย่างประหลาดเขาไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน ไม่เคยมีใครทำให้หัวใจเขาหวั่นไหวได้ง่ายดายเพียงนี้ แค่คิดถึงใจก็เผลออ่อนลงโดยไม่รู้ตัว เป็นครั้งแรกที่เขาต้องยอมรับกับตัวเองว่า เขาชอบเธอ ชอบมากเสียจนเผลอเฝ้ารอ แต่…ก็หลายวันแล้ว ที่เขาไม่เห็นเธอมาขายของที่ตลาดมืดพร้อมกับน้องชาย ปกติแล้ว เขามักจะแวะไปที่ตลาดมืดทุกวัน อ้างว่าซื้อของจำเป็น แท้จริงแล้ว สายตาของเขามักมองหาเธอก่อนสิ่งอื่นใดเสมอเมื่อไม่มีร่างบางนั่งอยู่หลังแผงขายของ ไม่มีเสียงทักทายแสนคุ้นเคย เฉิงอวี่ก็รู้

หลายวันผ่านไป บ้านหลังเล็กและร้านเล็กของหยุนซินก็เสร็จสิ้นลงในที่สุด ตัวร้านชั้นล่างถูกจัดอย่างเป็นระเบียบ สินค้าวางเรียงเต็มชั้นไม้ กลิ่นอาหารอ่อน ๆ และกลิ่นความใหม่ของบ้านผสมกันอย่างลงตัว เช้าวันนี้เป็นวันแรกที่ทั้งสองเปิดร้านรับโชค เสียงประทัดเบา ๆ ดังขึ้นหน้าร้าน เรียกผู้คนให้หยุดมองด้วยรอยยิ้มไม่นานนัก ลูกค้าที่เคยอุดหนุนหยุนซินในตลาดมืดก็ทยอยกันมา บ้างยืนพูดคุย บ้างเข้าแถวรอซื้อของอย่างเป็นกันเอง บรรยากาศคึกคัก อบอวลไปด้วยความคุ้นเคยราวกับย้ายตลาดมืดมาไว้กลางอำเภอหยุนซินยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ ใบหน้ายิ้มแย้มเช่นเคย หย่งคุนช่วยยกของและรับเงินอย่างคล่องแคล่ว ส่วนเจ้าแฝดนั่งอยู่มุมหนึ่งของร้าน มือเล็ก ๆ กำขนม ส่งเสียงหัวเราะใส ๆ เป็นระยะ ภาพนั้นดูกลมกลืน เป็นครอบครัวเล็ก ๆ ที่อบอุ่นเสียจริงในแถวลูกค้า เฉิงอวี่ยืนอยู่ตรงนั้นนิ่งงัน ราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น สายตาของเขาจับจ้องไปยังภาพตรงหน้าอย่างไม่อาจละได้ หยุนซิน…ไม่ได้ยืนอยู่เพียงลำพัง ข้างกายเธอมีชายหนุ่มคนนั้นที่เขาคิดว่าเป็นน้องชายของเธอ และระหว่างนั้นก็มีเด็กฝาแฝดสองคนในชั่วขณะเดียว ความคิดนับร้อยพุ่งชนกันในหัวใจ เขาเข้าใจทุกอ

หย่งคุนหันกลับมามองหยุนซินอีกครั้งก่อนขึ้นรถ สายตานั้นเต็มไปด้วยความแน่วแน่ แต่…ลึก ๆ ก็ซ่อนความกังวลไว้ไม่น้อย หยุนซินยิ้มให้เขา พยักหน้าเบา ๆ เป็นคำบอกว่า ไม่ต้องห่วง แม้หัวใจของเธอจะเต้นแรงยิ่งกว่าเขาก็เถอะรถเคลื่อนตัวออกไปพร้อมเสียงเครื่องยนต์เก่า ๆ ทิ้งให้หยุนซินกับเจ้าแฝดยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะพาเด็ก ๆ ไปขึ้นรถโดยสารเข้าเมือง รถแน่นไปด้วยผู้คน ส่วนใหญ่เป็นญาติของผู้เข้าสอบ บรรยากาศบนรถเงียบผิดปกติ ไม่มีเสียงพูดคุยจอแจ มีเพียงเสียงถอนหายใจเบา ๆ เป็นระยะเมื่อมาถึงสนามสอบ บริเวณหน้าโรงเรียนเต็มไปด้วยผู้ปกครองที่มายืนรอ บ้างถือร่ม บ้างถือขวดน้ำ บ้างยืนพนมมืออธิษฐานเงียบ ๆ โรงเรียนถูกจัดการอย่างเข้มงวด ป้ายผ้าขนาดใหญ่เขียนคำว่าสอบเข้ามหาวิทยาลัยระดับชาติแขวนอยู่เด่นชัด ประตูโรงเรียนเปิดเพียงช่วงเวลาที่กำหนด เจ้าหน้าที่คอยตรวจบัตรสอบอย่างเคร่งครัดหย่งคุนลงจากรถ เดินเข้าไปด้านในตามฝูงชน เขาเงยหน้ามองอาคารเรียนสูง ๆ สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะก้าวไปหาห้องสอบและที่นั่งของตนเอง ห้องเรียนถูกจัดโต๊ะเป็นแถวห่างกันอย่างเป็นระเบียบ หน้าต่างเปิดรับลมร้อน แต่...อากาศภายในกลับอึดอัดด้ว