Semua Bab ยุค 80 ข้ามภพมาเป็นมารดาเลี้ยงดูเจ้าแฝด: Bab 11 - Bab 20

หย่งคุนจะขึ้นเขาเข้าป่าทุก ๆ 3-4 วัน นอกจากจะมาดูสุราที่ทำเองแล้ว เขายังมาดูผึ้งป่าที่เลี้ยงไว้ด้วย พอได้น้ำผึ้งมา เขาก็จะแบ่งเป็น 2 ส่วน ส่วนหนึ่งไว้นำไปทำเป็นน้ำผึ้งสมุนไพรขาย อีกส่วนหนึ่ง เขาจะแบ่งไว้ในขวดแก้ว แล้วนำไปขายที่อำเภอหยูหยูโตขึ้นทุกวัน เขาไม่อยากให้ลูกสาวใช้ชีวิตในโลกอันมืดมิดไปตลอดชีวิต อีกนิดเดียวเท่านั้น อดทนรออีกนิด หยูหยูก็จะได้รับการรักษาแล้ว เมื่อก่อน...เขายังคิดอยู่เลยว่า เขาให้โอกาสหยุนซินมาหลายปีแล้ว ถ้าเธอยังเห็นครอบครัวแม่สำคัญกว่าครอบครัวตัวเอง เขาจะขอหย่ากับเธอแต่...มาวันนี้ หยุนซินทำให้เขาเกิดลังเล ปฏิกิริยาของเธอในวันนี้ทำให้เขาประหลาดและแปลกใจมาก ถ้าหยุนซินคิดได้ ปรับปรุงตัว เขาก็พร้อมที่จะให้อภัยและให้โอกาสเธอ เพราะเขาเองก็ไม่อยากให้ลูกสาวขาดแม่ เขายังพอมีเวลาได้เฝ้าติดตามดูว่าหยุนซินเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ หรือเปล่าหย่งคุนจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยก็ได้จัดของใส่ลงในกระบุงไม้ไผ่ ก่อนจะเดินไปหาบเอาไม้แห้งลงจากเขาไปพร้อมกับผลไม้ป่า...ตะวันลับฟ้าท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี เวลานี้...ชาวบ้านอยู่ในบ้านทำอาหารมื้อเย็นกันหมด มีแค่เด็ก ๆ ที่ยังจับกลุ่มวิ่งเล่นกันอ

“หยูหยูลูก หนูสวยมาก สวยไม่แพ้พี่เหยาเหยาเลย อดทนรออีกนิดนะ แม่จะพยายามหาเงินมารักษาตาหนูให้ได้”สิ้นเสียง...บรรยากาศก็ตกอยู่ในความเงียบสงบ หย่งคุนที่กำลังนั่งทานข้าวอยู่ก็ชะงักไป ก่อนจะค่อย ๆ หันมามองหยุนซิน เมื่อกี้เขาไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม ?“เอาละ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากัน แม่มีชุดนอนลายเจ้าหมูน้อยให้หนูสองคนด้วยนะ เปลี่ยนชุดเสร็จแม่จะเล่านิทานให้ฟัง หลังจากฟังนิทานเสร็จ แม่จะชงนมอุ่น ๆ หอม ๆ ให้หนูสองคนดื่มก่อนนอนนะ”“เย้ ๆ ~ หยูหยู เราจะได้กินนมกันแล้ว” เจ้าแฝดกระโดดโลดเต้นไปมาด้วยความดีใจ สองพี่น้องชอบแม่ของพวกเขาตอนนี้ที่สุด นอกจากจะได้กินของอร่อย ๆ แล้ว ยังได้ใส่เสื้อผ้าสวย ๆ อีกด้วยหย่งคุนมองตามร่างสามแม่ลูกไปก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ แค่นี้จริง ๆ ที่เขาต้องการ...หลังจากที่นั่งทานข้าวอยู่พักใหญ่ หย่งคุนก็จัดการเก็บกวาดบ้านล้างจาน เมื่อครู่...เขาแง้มประตูห้องนอนดู เห็นหยุนซินกำลังเล่านิทานให้ลูกฟังหัวเราะคิกคักกันอย่างมีความสุข เขาก็ไม่อยากเข้าไปรบกวน จึงปิดประตูแล้วเดินกลับออกมา ก่อนจะไปสนใจงานของตนเองแทนหยุนซินไม่รู้ว่าเธอเล่านิทานให้เด็ก ๆ ฟังไปกี่เรื่อง พอก้มลงมองเจ้าแฝดอีกที ก็เห็น

มีคำพูดหนึ่งที่หลุดออกมาจากปากของหยุนซิน ทำเอาหย่งคุนถึงกับนิ่งไป หัวใจพลันเต้นแรงรัวเร็ว หยุนซิน...เมื่อกี้เธอบอกว่า เธอจะเอาข้าวไปให้เขาอย่างนั้นเหรอ ? เป็นไปได้ยังไงกัน ? และแล้ว...อยู่ ๆ ภาพในอดีตก็ย้อนกลับเข้ามาในหัวของเขา เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าทุกครั้งที่สงสัยในพฤติกรรมและท่าทีของหยุนซิน ทำไมถึงมีภาพในอดีตผุดขึ้นมาในหัวด้วยก็ไม่รู้“วันนี้ผมทำงานแค่ครึ่งวัน ผมบอกหัวหน้ากองผลิตแล้วว่าวันนี้จะกลับมาซ่อมรั้วบ้านใหม่ตามที่คุณบอก”“อย่างนี้นี่เอง คุณคงหิวแล้ว รีบไปทานข้าวเถอะค่ะ” พูดจบ...หยุนซินก็หันมาจัดจานแล้วยกไปที่ห้องโถง โดยที่ไม่สนสีหน้าของหย่งคุนตอนนี้เลยแม้แต่น้อย“คุณไปรอที่ห้องโถงเถอะ เดี๋ยวผมยกอาหารไปเอง” หย่งคุนหันกลับมามองกับข้าวที่หยุนซินทำ อยู่ ๆ ก็มีความคิดหนึ่งผุดเข้ามาในหัวของเขา เป็นความคิดที่เขาคิดมานานแล้ว แต่...เขาไม่กล้าคุยกับหยุนซินตรง ๆ วันนี้...เขาจะลองถามความคิดเห็นจากเธอดูก่อนแล้วกันอยู่บนโต๊ะอาหาร เจ้าแฝดกินข้าวกันอย่างเอร็ดอร่อย นอกจากอาหารคาว 5 อย่างแล้ว ยังมีของหวานด้วย กับข้าวมื้อเที่ยงวันนี้ หย่งคุนแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาว่าเป็นฝีมือของหยุนซิน รสชาติอาห

ใช้ชีวิตผ่านไปอีกวัน หยุนซินทำหน้าที่แม่บ้านเสร็จก็เตรียมตัวไปอาบน้ำเข้านอน พอเดินผ่านห้องโถงไป ก็เห็นร่างอันคุ้นเคยนั่งอ่านหนังสืออยู่หน้าบ้าน หนังสือเล่มนั้นสะดุดตาทำให้เธอจำไม่ลืมหย่งคุนอ่านหนังสือเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย เขายังคงหวังที่จะได้กลับไปที่ปักกิ่งสินะ เรื่องนี้…ใช่ว่าเธอจะไม่รู้ เธอเข้าใจดี ชีวิตที่หมู่บ้านนี้ใช่ว่าจะดี นอกจากสภาพแวดล้อมที่แย่แล้ว ครอบครัวเจ้าของร่างเดิมดันเป็นอย่างนั้นอีกหยุนซินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นอยู่นานครู่หนึ่ง และเหมือนว่าเธอจะนึกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ก่อนจะถอนหายใจแล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปหาผู้ที่ขึ้นชื่อว่าสามีด้วยสีหน้าและแววตาที่มุ่งมั่น เธอรู้ว่าหย่งคุนห่วงและเป็นกังวลเรื่องอะไรอยู่ เธออยากคุยกับเขา แล้วบอกสิ่งที่เธอกำลังคิดที่จะทำให้เขารู้“วันนี้…ทำงานเหนื่อยไหมคะ ?” เสียงใสทำให้หย่งคุน ตกใจรีบเก็บหนังสือในมือ ทว่า…พอได้กลิ่นหอมของชาอุ่น เขาก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาหน่อย“ไม่เหนื่อย”“ฉันชงชามาให้คุณค่ะ เมื่อกี้…คุณอ่านหนังสือเตรียมสอบอยู่เหรอคะ ?”หยุนซินเอ่ยถามพลางยื่นแก้วชาให้เขา ในใจก็แอบสงสัยว่าเรื่องดี ๆ แบบนี้ ทำไมเขาต้องทำตัวหลบ ๆ ซ่อน ๆ

“เอาละ ถ้ากินอิ่มแล้วอย่าลืมไปเปลี่ยนเสื้อผ้านะ แม่ทำกับข้าวมื้อเที่ยงให้พ่อเสร็จเราจะไปที่อำเภอกัน”หยุนซินตักโจ๊กมาป้อนหยูหยูอีกหน่อย เธอเพิ่งทะลุมิติมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน เจ้าแฝดดูสดใสขึ้นเยอะเลย โดยเฉพาะหยูหยู แม้ดวงตาจะมองไม่เห็น แต่…หยูหยูก็สู้ชีวิตมาก ไม่เคยบ่นหรือท้อเลยหลังจากที่สามแม่ลูกกินข้าวเช้าเสร็จก็ไปรอเกวียนที่หน้าหมู่บ้าน นี่คือเหตุผลที่หยุนซินอยากจะพาเจ้าแฝดย้ายไปอยู่ในเมืองใหญ่ แค่อยากออกมาซื้อของเข้าบ้านสักหน่อยก็ลำบากแล้ว เข้าอำเภอทีใช้เวลา 1 วันเต็ม ๆ นั่งเกวียนไปที่อำเภอใช้เวลากว่า 40 นาที ถนนหนทางก็เต็มไปด้วยฝุ่นและความยากลำบาก หยุนซินหยิบเอาผ้าคลุมยาวในมิติออกมาบังแดดให้เจ้าแฝด ไม่ลืมหยิบเอาแมสออกมาให้เจ้าแฝดใส่ไว้กันฝุ่นด้วย“รอจนกว่าไปถึงที่อำเภอค่อยถอดออกนะ” สองพี่น้องพยักหน้าหงึกหงักอย่างว่าง่ายกว่าจะมาถึงที่อำเภอ เล่นเอาหยุนซินแอบลุกไม่ขึ้น ปวดไปทั้งเนื้อทั้งตัว“3 เหมาใช่ไหมลุง ? ลุงกลับไปที่หมู่บ้านอีกทีตอนไหน ? รอฉันกับลูกด้วยนะ”“ซื้อของเสร็จก็มารอตรงนี้นะ ประมาณ 5 โมงเย็น”“ได้ค่ะลุง ฉันไปก่อนนะ” บอกลาลุงขับเกวียนเสร็จ หยุนซินก็รีบจูงมือเจ้าแฝดไปที