Semua Bab ยุค 80 ข้ามภพมาเป็นมารดาเลี้ยงดูเจ้าแฝด: Bab 41 - Bab 50

แต่…ไม่ว่าพวกเขาจะพยายามจับผิดแค่ไหน ก็ไม่อาจทำอะไรเธอได้ เพราะเธอทำทุกอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ใบประกอบกิจการครบถ้วน การตั้งราคาเป็นไปตามนโยบายรัฐ สินค้ามีที่มาโปร่งใสทุกครั้งที่มีคนมาหาเรื่อง เจ้าหน้าที่กลับเป็นฝ่ายยืนข้างร้านของเธออย่างชัดเจน ยิ่งทำให้ผู้ไม่หวังดีได้แต่กล้ำกลืนความอิจฉาลงคอหากย้อนกลับไปมองชีวิตในอดีต วันที่ทั้งคู่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ ขายของในตลาดมืด วันที่ต้องคอยระแวง วันที่เงินในมือไม่พอแม้แต่จะซื้อข้าวดี ๆ ให้ลูกกิน ชีวิตในวันนี้ราวกับเป็นอีกโลกหนึ่ง บ้านมีหลังคาที่มั่นคง ร้านมีป้ายชัดเจนรายได้สม่ำเสมอ ลูก ๆ มีเสียงหัวเราะทุกวัน แม้จะยังไม่ร่ำรวย แต่…ความลำบากแบบเดิมได้หายไปอย่างสิ้นเชิงยามค่ำ…เมื่อร้านปิดลง หย่งคุนกับหยุนซินมักนั่งนับเงินร่วมกันใต้แสงตะเกียง เจ้าแฝดนอนหลับอยู่ใกล้ ๆ เสียงลมหายใจของเด็ก ๆ สม่ำเสมออบอุ่น หย่งคุนมักเงยหน้ามองภรรยาในยามนั้น ด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจอธิบายเป็นคำพูดได้จากชายที่เคยสิ้นหวังในชีวิตเขากำลังยืนอยู่บนเส้นทางที่มั่นคงและจากหญิงที่ต้องดิ้นรนเพียงลำพัง เธอกำลังสร้างโลกใบใหม่ด้วยสองมือของตนเอง ชีวิตของหยุนซินและหย่งคุนอาจไม่ใช่ชีวิตท

“ตั้งแต่นี้ไป คุณห้ามทำงานหนักเด็ดขาดเข้าใจไหม ? เรื่องร้านผมจะจัดการแทนคุณเอง อย่าลืมว่ายังมีพี่สาวคุณคอยช่วยอยู่”“แล้วงานที่สวนล่ะคะ ?”“มีหมิงเจ๋อคอยช่วยอีกแรงอยู่ ไม่มีอะไรให้ห่วง หน้าที่คุณคือดูแลตัวเองกับเจ้าตัวเล็กในท้องให้ดีแค่นั้นพอ”คำว่าเจ้าตัวเล็กทำให้หัวใจของหยุนซินอ่อนยวบอย่างบอกไม่ถูก….....ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา หย่งคุนเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดหรือพูดให้ถูกคือคลั่งรักหนักกว่าเดิม เขาตื่นเช้ากว่าเดิม เพื่อเตรียมอาหารที่หยุนซินพอจะกินได้ ถ้าเธอบอกว่าอยากกินอะไร แม้จะเป็นของหายาก เขาก็หามาให้ได้เสมอ บางครั้งถึงขั้นออกจากอำเภอตั้งแต่เช้ามืด เพียงเพื่อซื้อผลไม้สด ๆ กลับมาให้เธอก่อนนอน…เขาจะนั่งลงข้างเตียง นวดเท้าให้อย่างเบามือ ถามไถ่ว่าวันนี้เหนื่อยไหม เวียนหัวหรือไม่ แม้หยุนซินจะ บอกว่าไม่เป็นไร เขาก็ยังไม่วางใจ“ผมไม่เหนื่อยหรอก” เขาเอ่ยบอกพร้อมกับรอยยิ้มสุดแสนจะอบอุ่น“ทำให้คุณสบายใจผมก็ดีใจมากแล้ว” ที่สำคัญ เขาไม่ได้ละเลยบทบาทพ่อของเจ้าแฝดเลยแม้แต่น้อย ยังคงพาไปโรงเรียน ยังคงฟังเรื่องเล่าจากเด็ก ๆ ยังคงเล่นกับลูกก่อนนอน เพียงแต่ตอนนี้ เพิ่มความระมัดระวังอีกนิด ราวกับ

ที่นี่คือ…ปักกิ่ง เมืองหลวงที่ทั้งยิ่งใหญ่และไม่คุ้นเคย เมื่อรถไฟจอดสนิท ประตูตู้โดยสารเปิดออก พร้อมกับผู้คนที่เริ่มเบียดเสียดกันลงจากขบวน หย่งคุนลุกขึ้นทันที มือใหญ่จับมือหยุนซินไว้แน่น“จับมือผมไว้นะ คนเยอะมาก” เขากระชิบบอกเบา ๆ หยุนซินพยักหน้า เธอบีบมือตอบกลับ อีกมือหนึ่งเอื้อมไปแตะหลังเจ้าแฝดให้เดินตามมาติด ๆ เด็กทั้งสองจับมือกันแน่น สีหน้าที่เคยตื่นเต้นระหว่างทาง กลับเปลี่ยนเป็นความหวาดระแวงทันทีที่ก้าวลงมาสู่ชานชาลา ผู้คนมากมาย เสียงพูดคุยดังระงม กลิ่นอากาศแปลกใหม่ และพื้นที่กว้างใหญ่ ทำให้เด็ก ๆ เผลอชะลอฝีเท้า“พ่อ ~” หยูหยูเรียกเสียงแผ่ว มือเล็กเอื้อมไปคว้ามือของหย่งคุนอีกข้างไว้แน่น ราวกับกลัวว่าจะหลงหายไปในฝูงชน ดวงตากลมโตมองไปรอบ ๆ อย่างตื่นกลัว หย่งคุนหยุดเดิน ย่อตัวลงเล็กน้อยให้ระดับสายตาใกล้กับลูก“ไม่ต้องกลัวนะ พ่ออยู่ตรงนี้” เขาบีบมือเล็กเบา ๆ เพื่อปลอบใจ“ที่นี่คนเยอะหน่อย แต่…เดี๋ยวก็จะชินเอง” แม้คำพูดจะฟังดูมั่นใจ แต่…ในใจของเขาเองก็ไม่ต่างกันนักเมืองนี้ใหญ่เกินไป เต็มไปด้วยสิ่งไม่รู้จัก เหมือนกับอนาคตที่กำลังรออยู่ข้างหน้า หลังจากรับสัมภาระครบทุกชิ้น ทั้งสี่คนก็เด

หยุนซินยืนอยู่หน้าห้องน้ำนั้น เงียบไปครู่หนึ่ง หัวใจเหมือนถูกบางอย่างกระทบเบา ๆ ห้องน้ำเล็ก ๆ ที่มีประตูปิดมิดชิด มีอ่างล้างหน้าและพื้นที่อาบน้ำเป็นสัดส่วน นี่คือสิ่งที่เธอไม่เคยมีมาก่อน เหยาเหยาวิ่งเข้ามาจับแขนแม่แล้วเอ่ยขึ้นว่า“แม่ ~ บ้านสวยมากเลย หนูอยากอยู่ที่นี่” หยูหยูพยักหน้าตามแล้วเอ่ยเสริมอีกคน“หนูด้วย หนูอยากอยู่ที่นี่กับพี่เหยาเหยา” เสียงเด็ก ๆ ทำให้บรรยากาศในบ้านมีชีวิตขึ้นมา อวี้หลานหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดกับเด็ก ๆ ว่า“ชอบก็ดีแล้ว ย่าจัดห้องไว้ให้พวกหนูด้วยนะ” หยุนซินหันไปมองรอบ ๆ อีกครั้ง ยิ่งมองยิ่งรู้ว่า ทุกอย่างในบ้านหลังนี้ไม่ได้จัดมาแบบลวก ๆ แต่…เป็นการเตรียมพร้อมอย่างตั้งใจ เครื่องครัวในห้องครัว ผ้าม่าน โต๊ะกินข้าว แม้แต่รองเท้าแตะหน้าห้องน้ำ ล้วนถูกเลือกมาอย่างดี ทั้งหมดนี้คือความรักหย่งคุนยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้แสดงสีหน้าตื่นเต้นหรือดีใจออกมาเหมือนคนอื่น เขาแค่ยืนเงียบ ๆ มองภาพตรงหน้า ดวงตาลึกนิ่ง แต่…ในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกอัดแน่น เขาโชคดีเหลือเกิน แม้พ่อจะยังไม่เปิดใจยอมรับหยุนซินกับลูก แต่…แม่กับพี่ชายก็ไม่เคยทอดทิ้งเขาขณะที่ทุกคนกำลังเดินดูบ้าน หยุนซินกลั

เมื่อกาลเวลาเดินเข้าสู่เดือนที่เก้าของการตั้งครรภ์ ร่างกายของหยุนซินก็เริ่มส่งสัญญาณชัดเจนว่าไม่อาจฝืนเหมือนเดิมได้อีกต่อไป ท้องที่ใหญ่ขึ้นทำให้การเคลื่อนไหวเชื่องช้าลง อาการเหนื่อยล้าเกิดขึ้นบ่อยครั้ง เดินไม่กี่ก้าวก็ต้องพักหายใจ เธอจึงจำต้องยอมถอยออกจากแนวหน้าของร้านค้าอย่างเลี่ยงไม่ได้ภาระภายในร้านถูกส่งต่อให้แม่สามีและพี่สะใภ้ของหย่งคุนช่วยกันดูแลแทน ทั้งสองคนเข้ามารับหน้าที่แทนเธอ งานที่เคยอยู่ในมือของหยุนซินทุกขั้นตอน ถูกสานต่ออย่างไม่สะดุด ความเป็นระเบียบ ความซื่อสัตย์ และบรรยากาศอบอุ่นของร้านยังคงเหมือนเดิมราวกับเธอไม่เคยจากไปไหน เพียงแต่…ผู้หญิงตัวเล็กที่เคยยืนหลังเคาน์เตอร์ กลับต้องนั่งพักอยู่ในบ้าน เฝ้ามองชีวิตที่ตนสร้างขึ้นเดินหน้าต่อไปหย่งคุนในช่วงเวลานี้ต้องแบกรับบทบาทหลายอย่างพร้อมกัน ตารางชีวิตของเขาแน่นขนัดด้วยการเรียนในมหาวิทยาลัย การรับส่งเจ้าแฝด และการดูแลภรรยาที่กำลังจะคลอดในไม่ช้านี้ ทุกวันของเขาเต็มไปด้วยการวิ่งไปวิ่งมา แต่…ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่เคยปล่อยให้หน้าที่ใดหน้าที่หนึ่งขาดตกบกพร่อง ความเหนื่อยล้าถูกกลบไว้ด้วยความรับผิดชอบและความตั้งใจโชคยังดีที่แม่ของเ