All Chapters of Friend Zone พันธะร้ายนายเพื่อนรัก: Chapter 21 - Chapter 30

"ไอ้โรม กูพาเบลล์กลับก่อนนะเบลล์ไม่ค่อยสบาย"ไม่สบายอะไรวะ กูเห็นตบเอาตบเอา จนมะนาวเลือดกบปากขนาดนั้น : โรม"เออน่า...บอกว่าไม่สบายก็ไม่สบายดิว่ะ ถามอะไรหนักหนา ไปนะ..."ฝากเก็บกวาดให้เรียบร้อยด้วย.."เออๆ แล้วเจอกัน : โรม"เดี๋ยวคราม...กูกลับด้วยคนดิ : นุ่น"มึงกลับกับไอ้โรมโน้น...กูจะกลับกับเมียสองคน "อะไรว่ะ..ขอกลับด้วยก็ไม่ได้ : นุ่น"มึงกลับกับกูถูกแล้วนุ่น มานี่ : โรมดึงตัวนุ่นไป จากนั้นผมจึงรีบกลับมาที่รถหรู ที่ตอนนี้มีเบลล์นั่งรออยู่ก่อนหน้า"ป่ะ..กลับบ้านกัน..😊"แล้วนุ่นกับโรมล่ะ.."เดี๋ยวมันขับรถตามมาทีหลัง ไปกันเถอะครามหิวแล้ว "ถ้าหิวก็แวะกินข้าวก่อนก็ได้นะ..เบลล์ไม่รีบ"ไม่อ่ะ..ครามรีบ...ครามคิดถึงบ้าน"เอาดีดี..คิดถึงบ้านหรือคิดถึงอะไร"ครามหิวเบลล์ .....ไม่ได้หิวข้าว.."งั้นก็เหยียบมิดไมล์เลยนะ..เบลล์ก็หิวครามแล้วเหมือนกัน "อย่ายั่ว..เดี๋ยวไม่ถึงบ้านนะเบลล์"ถ้าทนไม่ไหว..แวะข้างทางก็ได้นะคะ "เบลล์ อย่าท้าทายนะที่รัก...ครามยิ่งมีความอดทนน้อยอยู่ด้วย"รีบขับเถอะน่า...เดี๋ยวก็ลงแดงตายสะก่อนหรอกผมรีบขับรถกลับคอนโดนด้วยอารมณ์คิดถึงเมียขั้นสุด ทั้งที่เธอนั่งอย

"ไง..สนุกมากไหม...ผัวไม่อยู่แค่วันเดียว..เอาใหญ่เลยนะเบลล์"เบลล์แค่ออกไปปลดปล่อยแปปเดียวเอง...ไม่คิดว่าครามจะกลับมาเร็วขนาดนี้ ไหนบอกไปสามวันไง"เออ..ตอนแรกก็จะไปสามวัน ถ้าไม่เห็นโพสต์นั้นสะก่อน..."ครามเห็น ?"ใครบ้างจะไม่เห็นว่ะเบลล์...คนแชร์เป็นพันขนาดนั้น "ครามบอกหลายครั้งแล้วนะว่า อย่าใส่ชุดแบบนั้น "นิดเดียวเอง.."แวกหน้า แวกหลัง แบบนั้นนะนิดเดียว..."พูดให้ฟัง ไม่ใช่ให้เถียง เข้าใจไหมสงครามพูดด้วยหน้าตา น้ำเสียงที่ดูจริงจัง พอเขาเข้าโหมดจริงจังแบบนี้ แล้วน่ากลัวจนขนลุก เล่นเอาฉันแทบไม่กล้ากระดิกตัวไปไหนเลย ได้แต่นั่งนิ่งๆ จนมาถึงคอนโด พอเข้ามาในห้องสงครามก็เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าทันที"คราม....จะทำอะไร ? ฉันรีบวิ่งตามสงครามไปทันทีก่อนที่เขาจะหยิบเสื้อผ้าของฉันออกมาจนหมด"แค่เบลล์หนีเที่ยวถึงกลับจะเก็บกระเป๋าไล่กันเลยเหรอ.."เปล่า"แล้วจะทำอะไร.."เผา...!"เผา ?.....เผาทำไม..มีแต่เสื้อผ้าสวยๆดีดีทั้งนั้น"หึ...ก็ถ้ามันยังอยู่ในนี้ สักวันเบลล์ก็ต้องเอาออกมาใส่อยู่ดี เผามันทิ้งให้หมดนี้แหละ ไม่ต้องเสียดายหรอก เดี๋ยวพาไปซื้อใหม่ จะเหมาหมดร้านเลยก็ได้นะ แต่ห้ามเป็

@มหาลัย..บริเวณลานคณะในช่วงสายของวันอังคาร เต็มไปด้วยเสียงจอแจของนักศึกษาที่เดินขวักไขว่ แสงแดดยามสายอบอุ่นส่องลอดผ่านกิ่งไม้ใหญ่ที่ให้ร่มเงากับพื้นที่รอบโต๊ะหินอ่อนใต้ต้นประดู่ ซึ่งเป็นจุดรวมตัวประจำกลุ่มของพวกเขาเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยดังขึ้นทันทีเมื่อ คราม กับ เบลล์ เดินเคียงข้างกันเข้ามาในระยะสายตาของกลุ่มเพื่อน เบลล์เดินด้วยท่าทีสงบนิ่ง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหลุดยิ้มเล็ก ๆ เมื่อเห็นสายตาแซว ๆ จากเพื่อนร่วมกลุ่ม ส่วนครามมือข้างหนึ่งสะพายกระเป๋า อีกข้างเอื้อมไปโอบเอวเบลล์เบา ๆ อย่างเจ้าของที่หวงเมียสุดหัวใจ เสียงแซวจาก โรม ดังลั่นทันที เรียกสายตาทั้งกลุ่มให้หันมามอง"มาแล้วโว้ย..คู่รักแห่งปี..ได้ฤกษ์ได้ยามมาเรียนแล้ว ปรบมือสิครับ รออะไร โรมพูดพลางตบมือตัวเองเบา ๆ อย่างกวนประสาท ใบหน้าฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่ สายตาคมมองไปที่ครามและเบลล์สลับกันอย่างไม่ปิดบังความหมั่นไส้ปนขำ ครามเลิกคิ้ว กึ่งยิ้มกึ่งดุใส่เพื่อน ปากตอบพลางถอนหายใจยาวด้วยความเซ็ง"กวนตีนนะไอ้โรม กูขาดไปแค่สองวันเอง..น้ำเสียงของครามติดเหนื่อยนิด ๆ เหมือนยังไม่หายเพลียจากคืนก่อน แต่อารมณ์ดีจนเห็นได้ชัดว่าเขาไม่จร

@คฤหาสน์ ~ บ้านเบลล์"ให้กูเข้าไปเป็นเพื่อนไหม.. : คามิน"ไม่เป็นไร..กูจัดการเองได้"มีอะไรให้ช่วยโทรหากูได้ตลอดนะ : คามิน"อืม..ขอบใจ..กูไปนะ ฉันถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินลงจากรถยนต์คันหรูของคามิน เมื่อคามินขับรถออกไปพ้นจากประตูบ้าน..ฉันจึงหันหน้ามามองที่คฤหาสน์หรู..แล้วค่อยๆก้าวเท้าเดินเข้าไปด้านในอย่างประหม่า เพราะกำลังคิดว่าจะบอกกับคุณพ่อคุณแม่ยังไงดี.. แต่เมื่อเข้ามาถึงก็พบกับบุคคลหลายคนที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร ที่สะดุดตามากที่สุดคงจะหนีไม่พ้นพ่อของลูกฉันที่นั่งหน้าแป้นแล่นอยู่กับคุณพ่อคุณแม่ของฉัน"กลับมาแล้วเหรอยัยตัวดี......"คุณแม่..."สวัสดีคุณลุงคุณป้าก่อนสิลูก : คุณแม่"เอ่อ..สวัสดีค่ะคุณลุง คุณป้า ฉันยกมือไหว้คุณพ่อกับคุณแม่ของสงคราม"สวัสดีจ้ะหนูเบลล์..ไม่เจอกันนาน โตเป็นสาวแล้วสวยมากเลยนะจ๊ะ "ขอบคุณค่ะ"ว่าแต่ทำไมทุกคนถึง....เออ..."ตาครามมารอลูกตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ไปไหนมา...เดี๋ยวนี้เอาใหญ่แล้วนะเบลล์ : คุณพ่อ"เบลล์ไปค้างบ้านเพื่อนมาค่ะ"เพื่อนคนไหน..สงครามถามฉันพร้อมกับจดจ้องเพื่อรอคำตอบ"เกี่ยวอะไรกับคราม"ดูสิครับคุณพ่อคุณแม่ มาถึงก็หน้าบึ้งตึงใส่ผมเลย...

@เวลา 01.00 น. 🕘 ~ เบลล์"อื้อ..."อ๊าาา..."จ๊วบ....จ๊วบบ.."อื้อ...จะ...เจ็บ...อ๊ะะะ..ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาตอนตีหนึ่ง พบเห็นเงาตะคุ่มๆ กำลังทำอะไรบางอย่างอยู่บริเวณหน้าอกของฉัน ความรู้สึกเปียกชื้นทั่วทั้งสองเต้าอวบ เมื่อมีอะไรมาก่อกวนร่างกาย ฉันจึงยื่นมือออกไปเปิดโคมไฟที่หัวเตียง และก็เป็นอย่างที่คิด ไอ้ผัวจอมหื่นกำลังดูดเลียหน้าอกฉันอยู่อย่างมูมมาม"คราม..!"อือหือ.... (สงครามส่งเสียงตอบรับแต่ปากหนายังคงคาบอยู่ที่ยอดอกของฉัน)"ทำอะไร..?"ครามหิว...เลยตื่นมาหาอะไรกินหน่อย"หิว..? .... แล้ว?"กินนมไง...กินนมก่อนนอน"ไหนบอกว่าจะให้เบลล์พักผ่อนไง"ครามพยายามแล้ว...แต่มันอดไม่ได้...มันนอนไม่หลับ เหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง.."ก็เลยตื่นมากินนมตอนดึกเนี้ยนะ"อืม...หาอะไรรองท้องก่อน"ชิ.....หื่นไม่ดูเวล่ำเวลา"เบลล์ค๊าบบบบบบ......สงครามก้มตัวลงกอดเอวฉันไว้แน่น ใบหน้าของเขาซบลงที่หน้าอกของฉันในท่านอนตะแคง"จะอ้อนอะไรอีก.."จัดให้หน่อยนะ...นะ..นะ..นะ..."ไม่เอาเบลล์เหนื่อย คงตั้งรับครามไม่ไหวหรอก"อือ...น้ำเดียว..นะ..นะ..ถือว่าทำบุญทำทานกับผัวตัวเอง..."แล้วที่บอกจะให้เบลล์พักล่ะ"ก็พักแล้วไง ตั