All Chapters of Friend Zone พันธะร้ายนายเพื่อนรัก: Chapter 11 - Chapter 20

@ห้องพยาบาลผมนั่งเฝ้าเบลล์อยู่นานนับชั่วโมง เธอก็ยังนอนหมดสติอยู่บนเตียงพยาบาล ผมเป็นห่วงเบลล์มาก ตั้งแต่ที่ไม่ได้เจอกันผมกินไม่ได้นอนไม่หลับ เอาแต่คิดถึงเบลล์ตลอดเวลา อยากจะโทรหาแต่ก็กลัวจะเสียฟอร์ม ผมได้ข่าวว่าเบลล์ไม่สบาย ได้ยินไอ้โรมรับโทรศัพท์ของไอ้คามิน มันโทรมาบอกให้แจ้งลาอาจารย์ให้ แปลว่าตอนนี้คามินอยู่กับเบลล์ ผมเองไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ ถึงคามินจะเป็นเพื่อน แต่สายตาที่มันมองเบลล์มันต่างจากเพื่อนปกติธรรมดาทั่วไป ผู้ชายเหมือนกันทำไมจะดูไม่ออกว่ามันเองก็แอบชอบเบลล์อยู่ แต่ผมยังคงนิ่งเฉยไว้ เพราะรู้ดีว่าคามินมันคงไม่กล้าหักหลังผม เราเป็นเพื่อนกันมานาน มันรู้สถานะของตัวเองดี"มิน..........เบลล์เรียกชื่อคามินออกมา ยิ่งทำให้ผมหงุดหงิดมากขึ้น"ลืมตาขึ้น แล้วมองดูดีๆว่านี่ใคร.."คราม ........ เบลล์ทำหน้านิ่ง .."ยังดีที่จำผัวตัวเองได้"หึ...ยังกล้าเรียกตัวเองว่าเป็นผัวอีกเหรอ.."ทำไม...หรือไม่จริง...ก็เบลล์เป็นเมียคราม ครามก็ต้องเป็นผัวเบลล์ มันผิดตรงไหน"แล้วเมียคนอื่นๆของครามล่ะ...พวกนั้นมันก็คงจะเรียกครามว่าผัวเหมือนกัน"ถึงครามจะนอนกับใคร แต่คนเดียวที่ครามรักก็ค

@11.00 น. 🕗"คราม...ตื่นไปอาบน้ำได้แล้ว...."อือออ...ขออีก 5 นาที" 5 นาทีมากี่รอบแล้ว ลุกไปอาบน้ำได้แล้วบ่ายนี้ต้องไปทำกิจกรรมที่คณะนะ"อืออ ก็ได้.....รอแปป.... จุ๊บ ผมลุกขึ้นแล้วเข้าไปจุ๊บแก้มเบลล์ทันที"ไอ้บ้า....ยังไม่แปรงฟันเลย มาจุ๊บทำไมเนี้ย..."555 รังเกียจเหรอ..."เอ่อดิ....เบลล์ทำหน้าตาหงุดหงิด เมื่อต้องแต่งหน้าใหม่อีกครั้ง ทำไมนะเหรอ ก็ใบหน้าของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยลิปสติกสีแดงสด เอาคืนคนขี้แกล้งสักหน่อย..ในขณะที่ผมหลับ เธอเอาลิปสติกมาทาหน้าทาปากของผม วาดมันจนเต็มใบหน้าผมไปหมด ผมรู้สึกตัวตั้งแต่เธอเขียนลิปติกสีแดงสดลงมาที่ปากของผมแล้ว แต่แกล้งหลับต่อ ไม่ให้เธอรู้ตัว พอเธอปลุก จึงแกล้งเธอตอบ โดยการลุกขึ้นมาจุ๊บแก้มเธอแรงๆหนึ่งที แล้วถูกไถไปตามใบหน้าสวย จนมันเปอะเปื้อนเต็มไปหมด ไม่ได้อยากจะแกล้งเมียนะ แต่เมียมาแกล้งผมก่อน ผมนั่งหัวเราะกับท่าทางโมโหของเบลล์ เธอเช็ดหน้าไปบ่นผมไป แต่มองยังไงก็ยังน่ารัก...ผมเดินไปจุ๊บหน้าผากเล็กอีกครั้ง..ก่อนจะไปหยิบผ้าเช็ดตัว เดินเข้าห้องน้ำไป@มหาลัย 🕋"เบลล์...เดินไหวป่ะ..."ไหว...ถามทำไม"ก็เมื่อคืนครามจับเบลล์กินจนถึงเ

เมื่อเสร็จกิจกรรมรักในห้องน้ำมหาลัย ผมกับเบลล์ก็จัดการตนเองให้อยู่ในสภาพที่ปกติมากที่สุด ก่อนจะเดินออกมาเจอกับไอ้โรมและคามิน"นี่พวกมึงไปทำอะไรกันในห้องน้ำ : โรม"ทำอะไร .... กูมายืนรอเบลล์หน้าห้องน้ำ มึงคิดอะไรอยู่"แน่นะ เมื่อกี้กูเหมือนเห็นมึงเดินออกมาด้วยกัน : โรม"มึงมั่วแล้วไอ้โรม คิดอะไรบ้าๆ ใครมันจะหื่นขนาดเอากันในห้องน้ำมหาลัยว่ะ ผมพูดออกไปอย่างหนักแน่นแต่ในใจรู้สึกว่ากำลังด่าตัวเองอยู่ "ก็มึงไง : โรม"ไอ้เชี้ยยยย.....มึงก็มองกูหื่นเกินไป"เอ่อ.....มิน หายไปไหนมา ไม่เห็นมาเรียนเลย เบลล์ถามไอ้าคามิน "พอดีกูไม่ค่อยสบาย เลยนอนพักที่คอนโด"แล้วเป็นไง.....หายดีหรือยัง...."อืม หายแล้ว : คามิน"กูว่ามึงดูเงียบๆไปนะมิน มึงไม่เหมือนเดิม เกิดอะไรขึ้น"เปล่า กูปกติดี : คามิน"ไม่อ่ะ.....กูรู้สึกว่ามึงไม่ปกติ..."เบลล์จะถามอะไรมันหนักหนา ..... มันก็ปกติดีนั่นแหละ ไม่เห็นแปลกตรงไหน"กลับกันเถอะ ครามหิวเบลล์แล้ว เอ่ย หิวข้าวแล้ว"ไอ้บ้า....หื่นได้ตลอดเวลา"งั้นกูไปนะ บายผมกอดคอเบลล์เดินออกมาก่อนจะขึ้นรถหรูขับตรงไปที่ร้านอาหารที่อยู่ภายในห้างสรรพสิ

@เวลาต่อมาเสียงฝีเท้าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของโถงโรงพยาบาลที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อ นุ่นเดินออกมาจากห้องผู้ป่วย สีหน้าของเธอเคร่งเครียด ดวงตาฉายแววกังวลเจือปนความไม่พอใจ มือทั้งสองกอดอกแน่นขณะเอ่ยประโยคที่ฟังดูราวกับคำตัดสินโทษ"กูว่าพวกมึงถึงคราวซวยแล้วแหละ ไอ้คราม ไอ้คามิน คำพูดของนุ่นราวกับฟ้าผ่าลงกลางใจ ผมกับไอ้คามินสบตากันโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยคำใด สายตาทั้งคู่เต็มไปด้วยความกังวลและรู้สึกถึงบางอย่างที่หนักอึ้งกำลังจะกระแทกเข้าใส่ ผมกลืนน้ำลายลงคอ ฝืนใจถามกลับออกไป เสียงของผมสั่นนิด ๆ จากความกดดันที่พยายามซ่อนเอาไว้"ตกลงเบลล์เป็นอะไรวะนุ่นนุ่นเบือนหน้าหลบเล็กน้อย สีหน้าเธอลำบากใจ ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงเบาลง"เบลล์มัน... ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ เสียงของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาอย่างเด็ดขาด โรมเดินเร็วเข้ามาในจังหวะที่เหมาะเจาะ สีหน้าจริงจัง มือขวากำเอกสารแน่น"ครามได้เรื่องแล้ว กูรู้แล้วว่าใครเป็นคนแทงเบลล์ : โทุกสายตาเบนไปที่โรมทันที เขายื่นรูปถ่ายของหญิงสาวในชุดดำออกมาตรงหน้าผม ภาพนั้นชัดเจนเสียจนไม่อาจปฏิเสธได้ มือของผมชะงักค้างขณะรับภาพไปดู พร้อมกับไอ้คามินที่ขยับมามองร่ว

@ 3 วันต่อมาตอนนี้ฉันกับครามเรากลับมาคุยกันเหมือนเดิมแล้ว ฉันสัญญากับเขาว่าต่อไปจะไม่เป็นคนหูเบา ถ้ามีอะไรฉันจะถาม จะคุยกับเขาให้รู้เรื่อง และวันนี้เป็นวันที่คุณหมออนุญาตให้ฉันออกจากโรงพยาบาลได้ พอกลับมาถึงคอนโด..นอนพักผ่อนสักพัก...ฉันจึงขอไปทำธุระส่วนตัวกับนุ่นและไอ้โรมโดยไม่ได้บอกให้ครามกับคามินรู้ว่าธุระนั้นคือเรื่องอะไร"ครามเบลล์ไปทำธุระกับนุ่นนะ เดี๋ยวเย็นๆกลับ"ไปด้วย ..."ไม่ต้อง ! ...รออยู่นี้แหละ หรือถ้าเบื่ออยากจะออกไปเที่ยวก็ไปได้นะ"ทำไมอ่ะ..ดูมีความลับ"เรื่องของผู้หญิง..ไม่ต้องรู้หรอก รออยู่นี้แหละ"เบลล์ ! เดี๋ยว...สงครามวิ่งตามฉันออกมาแต่คงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้า ใส่แค่กางเกงบล็อกเซอร์ตัวเดียว จึงกลับเข้าห้องไปดังเดิม ส่วนฉันรีบเดินออกมาขึ้นรถที่หน้าคอนโดที่นุ่นกับโรมจอดรออยู่"เบลล์...มึงเอาจริงดิ : โรม"ก็เออดิว่ะ เล่นกันเกือบตาย มึงจะให้ไอ้เบลล์ปล่อยมันไว้เพื่อ ? : นุ่น"อืม..คนแบบกู...ไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายกูอยู่ฝ่ายเดียวหรอกฉันกำลังเดินทางไปยังบ้านของยัยมะนาวเน่าที่อยู่แถวฉานเมือง เป็นบ้านพักของครอบครัวคราม เพื่อไปจัดการกับม