All Chapters of ฝูเหลียนไม่ใช่ดอกบัวขาว: Chapter 11 - Chapter 20

บรรยากาศหน้าจวนกั๋วกงเงียบสงัดลง เสียงเครื่องดนตรีที่ประโคมหยุดเช่นกัน ทหารองครักษ์นับสิบนายชักดาบออกจากฝัก เสียงโลหะกระทบกันดัง ‘เคร้ง’ บาดลึกเข้าไปในใจของผู้คนจนน่าสะพรึงกลัว ทว่าใต้เท้าอู่เหวินที่กำลังหน้ามืดตามัวด้วยลาภยศอันน้อยนิดกลับหาได้เกรงกลัวไม่ เขายืดอกขึ้นหวังใช้ฐานะรองเสนาบดีเข้าสู้ แต่คงลืมไปกระมังว่าตัวเองกำลังสู้กับขุนนางขั้นหนึ่งที่มารดาเป็นองค์หญิงสืบเชื้อสายจากราชวงศ์ของอดีตฮ่องเต้“ท่านกั๋วกง! ท่านถูกสตรีนางนี้ลวงตาเข้าแล้ว ฝูเหลียนผู้นี้หาใช่คนดีไม่ นางเป็นเพียงบ่าวในปกครองของจวนข้าที่กล้าขโมยของมีค่าแล้วหนีตามบุรุษมา! การที่ท่านรับนางเข้าจวนเช่นนี้ มิใช่เพียงเสื่อมเสียถึงท่าน แต่ยังเป็นการทำลายเกียรติของราชสำนักที่อุ้มชูคนชั่ว!”อู่เหวินเรียบเรียงแต่งเรื่องมาขณะที่นั่งอยู่บนรถม้า สรุปความได้ว่าใส่ร้ายนางที่เสแสร้งแกล้งซื่อ อันที่จริงสตรีนางนี้ร้ายกาจลู่กั๋วกงใบหน้าเรียบนิ่งไม่ได้ขยับไหวติง สีหน้าราวกับฟังเรื่องลมฟ้าอากาศ หาได้มีเรื่องสลักสำคัญอะไรและเมื่อเจ้าของจวนไม่ขัดเขาจึงกล้าเอ่ยต่อด้วยเข้าใจเองว่า ลู่กั๋วกงคงจะเชื่อตนอยู่บ้างอู่เหวินขยับหันข้างพลางผายมือ

ความเงียบเข้าปกคลุมหน้าจวนกั๋วกงจนได้ยินเสียงเพียงลมพัดผ่านผ้าม่านมงคลสีแดงที่ห้อยระย้า ใต้เท้าอู่ เหวินและหลินซื่อหน้าซีดสลับเขียว คำถามที่ลู่จิ้งเหิงโยนมานั้นราวกับมีดสั้นที่จ่ออยู่ที่ลำคอ คนตระกูลอู่ไม่รู้ว่าหมายถึงอะไร“อู่ฮูหยิน... ท่านแน่ใจนะ ว่าจะรับการคารวะจากภรรยาของข้าไหว?”ลู่จิ้งเหิงไม่ได้เพียงแค่ถาม แต่เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของสตรีตรงหน้า มือหนาที่กุมมือของฝูเหลียนไว้นั้นกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย ราวกับจะบอกว่าสตรีข้างกายเขาผู้นี้ไม่ใช่คนที่จะให้ใครมาอ้างสิทธิ์เป็นมารดาได้ตามใจชอบหากสามีอย่างเขาไม่อนุญาต“แต่ว่าท่านกั๋วกง...”หลินซื่อยังพยายามขัดขวางต่อ นางไม่ยินยอมให้ฝูเหลียนแต่งเข้าเด็ดขาด แต่จะบอกเรื่องสถานะสะใภ้เลี้ยงตอนนี้ก็ไม่ได้ เพราะตนต้องรักษาหน้าบุตรชายเอาไว้ หากแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปสตรีตระกูลดี ๆ ที่ไหนจะยอมหมั้นหมายด้วย“หากตระกูลอู่อยากขัดขวางฤกษ์ยามมงคลของข้าย่อมได้ ข้าจะให้นางคารวะ” ลู่จิ้งเหิงกล่าวพลางยิ้มออกมา แต่ท่าทางนั้นทำให้หลินซื่อที่โง่งมไปชั่วขณะมองไม่ออกว่าเป็นรอยยิ้มที่พร้อมจะเชือดคอนาง...แต่ไม่ใช่อู่เหวิน“ฮูหยินพวกเรากลับกันเถอะ”

ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนเหมือนสายพิณที่ขึงดึงแน่นจนใกล้ขาด เสียงโลหะที่เลื่อนออกจากฝักเพียงเล็กน้อยของท่านกั๋วกงเปรียบเสมือนเสียงมรณะที่จ่ออยู่ที่คอของชุนอี๋เหนียง ขณะที่คมดาบกำลังจะทำหน้าที่ของมัน มือบางที่สั่นเทากลับเอื้อมมาแตะที่แขนเสื้อสีแดงมงคลของลู่จิ้งเหิงไว้อย่างแผ่วเบา“ท่านกั๋วกง... โปรดหยุดมือเถิดเจ้าค่ะ” เสียงหวานของฝูเหลียนดังลอดผ่านพัดสีแดงที่เอาไว้บังหน้าออกมา แม้จะดูสั่นนิด ๆ ด้วยความหวาดกลัวแต่ทว่าทำให้คนด้านข้างหยุดการเคลื่อนไหวอย่างฉับพลัน คนนอกไม่รู้ว่าท่านกั๋วกงให้ความสำคัญกับฮูหยินเพียงใด แต่คนในจวนต่างรู้ดี ตั้งแต่ฮูหยินกลับมาพ่อบ้านรีบจัดการแจ้งแก่ทุกคนทั้งยังบอกอีกว่านี่คือคนสำคัญลู่จิ้งเหิงชะงักนิ่ง แววตาคมกริบปรายมองสตรีข้างกายด้วยความฉงน ไอสังหารที่แผ่ออกมาเมื่อครู่พลันจางหายไปเพียงเพราะสัมผัสเบาบางของนาง“ฤกษ์มงคลจะเลยผ่านไปแล้วเจ้าค่ะ... ข้าไม่อยากให้เลือดมานองในวันมงคลเช่นนี้ และไม่อยากให้วันเริ่มต้นชีวิตคู่ต้องมีเลือดเป็นรอยมลทินไปตลอดชีวิต... ได้โปรด เห็นแก่ข้าสักครั้งเถิดเจ้าค่ะ”ฝูเหลียนที่สงสารชุนอี๋เหนียงยามอยู่ในจวนก็ไม่มีอำนาจพอแล้ว ยังต้อ

ภายในห้องหอที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานหอม อ่อน ๆ และนั่นมันคือกลิ่นกำยานที่ช่วยให้ร่างกายผ่อนคลายรวมทั้งช่วยปลุกกำหนัดให้ร่างกายบุรุษ และแสงเทียนมงคลที่ไหววูบชวนให้บรรยากาศในห้องเกิดความวูบวาบขึ้นในท้องจนลู่จิ้งเหิงต้องเลี่ยงไปอาบน้ำก่อนกลัวความเร่าร้อนจะทำให้ตนเองจับสตรีไร้เดียงสาอย่างฝูเหลียนกดจมเตียงแบบไม่ยั้งมือเดิมให้คนไปสืบเรื่องของนางเขาดีใจที่คนเหล่านั้นเลี้ยงดูนางเอาไว้ไม่ขายให้หอคณิกา แต่เมื่อรู้ถึงวิธีการเลี้ยงดูแล้วกลับอยากจับคนพวกนั้นสับเป็นหมื่นชิ้นจนต้องสงบโทสะเกรงจะนำมันไปรวมกับตอนที่อุ่นเตียงกับนางในห้องนอนของเขามีที่อาบน้ำด้านนอกที่ชมทิวทัศน์ด้านหลังห้องนอนได้ กับห้องอาบน้ำในห้องนอนที่ปิดมิดชิด เขาให้นางชำระร่างกายให้เรียบร้อยด้านใน ส่วนตนเองเสียสละไปอาบน้ำเย็นด้านนอก เมื่ออารมณ์ของตนเองสงบลู่จิ้งเหิงผลักประตูที่บุด้วยกระดาษเข้ามาด้วยหัวใจที่เต้นผิดจังหวะเล็กน้อย เขาผ่านศึกสงครามมานับร้อย ไม่เคยมีครั้งใดที่เขารู้สึก ประหม่าเท่ากับการต้องเผชิญหน้ากับสตรีไร้เดียงสาในคืนเข้าหอ แต่ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้เทพสงครามผู้เย็นชาถึงกับชะงักค้าง“หนึ่ง... สอง... ฮึ่ย! สาม

ภายในห้องหอที่อบอวลไปด้วยกลิ่นว่านราคะอันเข้มข้น ความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของคนทั้งสองทำให้บรรยากาศรอบกายบิดเบี้ยวพร่าเลือน ฝูเหลียนรู้สึกเหมือนตนเองกำลังลอยอยู่กลางทะเลเพลิงที่ไม่ได้แผดเผาให้มอดไหม้ แต่กลับทำให้ร่างกายอ่อนระทวยปานขี้ผึ้งลนไฟ“ท่าน... ท่านกั๋วกง ร่างกายข้า... เหตุใดมันถึงได้ประหลาดนักเจ้าคะ”เสียงหวานครางแผ่วในลำคอ ใบหน้าโฉมงามที่เคยซีดเซียวบัดนี้แดงระเรื่อปานลูกท้อสุกปลั่ง ดวงตาโศกคู่นั้นฉ่ำปรือด้วยหยาดน้ำตาที่เกิดจากความซ่านสยิวที่นางไม่รู้จัก สองมือบางที่เคยใช้เพียงถือจอบจับเสียม บัดนี้กลับไขว่คว้าหาที่พึ่งพิง และสิ่งเดียวที่อยู่ใกล้ที่สุดคือแผงอกกว้างอันกำยำที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดนอนสีเข้มลู่จิ้งเหิงคำรามต่ำในลำคอ เสียงนั้นพร่าสั่นด้วยอารมณ์ปรารถนาที่พุ่งขึ้นราวกับพลุที่ถูกจุด เขาพยายามสะกดกลั้นสัญชาตญาณสัตว์ป่าในกายไม่ให้ทำรุนแรงกับสตรีที่ดูเปราะบางตรงหน้า ทว่าความไร้เดียงสาของนางกลับเป็นอาวุธที่ร้ายกาจที่สุดที่ทำลายตบะความอดทนของเขาจนเกือบสิ้น“ข้าบอกแล้วอย่างไร... ว่าอุ่นเตียงนั้นต้องใช้แรงมาก...ร่างกายเจ้าจึงได้ร้อนเยี่ยงนี้”เขาโน้มกายลงมาจนปลายจมู