All Chapters of ฝูเหลียนไม่ใช่ดอกบัวขาว: Chapter 1 - Chapter 10

เหรียญทองแดงเหรียญที่หนึ่งแสน...หรือหากนับเป็นเงินตำลึงก็คือหนึ่งร้อยตำลึงครบถ้วนพอดิบพอดีหย่อนลงไปพร้อมกับความหวังที่จะเป็นจริงในวัยปักปิ่นของสตรีที่ได้ชื่อว่าเป็นสะใภ้เลี้ยงในจวนตระกูลอู่อย่างฝูเหลียนฝูเหลียน กัดริมฝีปากที่แตกแห้งจนห้อเลือด นางทรุดกายลงนั่งบนพื้นดินที่เย็นเฉียบหลังเรือนซักล้าง มือที่หยาบกร้านและเต็มไปด้วยรอยแผลจากการขุดดินปลูกผักมานับสิบปีสั่นเทาขณะหย่อนเหรียญสุดท้ายลงในถุงผ้าป่านเก่า ๆ ที่ซุกซ่อนเอาไว้ไม่ให้ใครพบสิบปีแล้วที่นางไม่ได้กินอิ่ม สิบปีที่นางยอมนอนบนฟางข้าวเยี่ยงสุนัขตัวหนึ่ง เพียงเพราะคำสัญญาของ อู่มู่เหอ ที่ว่า “หากเจ้าหาเงินมาให้ข้าได้ครบหนึ่งร้อยตำลึง ข้าจะตบแต่งเจ้าเป็นภรรยาเอก ให้เจ้าพ้นจากฐานะบ่าวไพร่ในจวนนี้เสียที”วันนี้คือวันทำพิธีสวมกวานของอู่มู่เหอ และควรเป็นวันปักปิ่นของฝูเหลียนแต่นางไม่มีญาติที่เป็นของนางจริง ๆ จึงไม่มีใครทำพิธีให้ แม้อยากจะซื้อปิ่นให้ตัวเองก็ไม่กล้ากลัวเงินจะไม่ครบหนึ่งร้อยตำลึงในจวนสกุลอู่คึกคักไปด้วยขุนนางผู้ใหญ่ที่มาร่วมยินดีกับการเลื่อนขั้นของใต้เท้าอู่เหวินที่จะกลายเป็นรองเสนาบดีกรมโยธาและเป็นขุนนางขั้นสามที่จะสามาร

ฝูเหลียน ในวัยห้าหนาวเติบโตในหมู่บ้านชนบทที่แร้นแค้น บิดามารดาเป็นชาวไร่ชาวนาหาของป่าประทังชีวิต นางเป็นเด็กขยันเฉลียวฉลาด จดจำคำสอนของมารดาเรื่องการเพาะปลูกได้แม่นยำ ฝูเหลียนปลูกผักได้งดงาม ทั้งยังทำผักดองรสเลิศจนเหลาอาหารในเมืองต้องสั่งจองผ่านบิดาอยู่เป็นนิจทว่าชีวิตอันเรียบง่ายกลับพังทลายเมื่อมารดาล้มป่วยด้วยโรคร้าย ในบ้านที่ยากไร้และให้ค่าบุตรชายมากกว่าบุตรสาว ป้าสะใภ้จึงเสนอให้ท่านย่าขายนางทิ้งเพื่อนำเงินมารักษามารดา แม้จะยังเด็กแต่ฝูเหลียนกลับมีจิตใจเด็ดเดี่ยว ประจวบกับฮูหยินตระกูลอู่กำลังมองหาเด็กสาวไปเป็น ‘สะใภ้เลี้ยง’ บิดาจึงตัดใจขายนางด้วยความจำใจ อย่างน้อยหากได้แต่งกับบุตรชายขุนนางก็นับเป็นวาสนา แม้ไม่ได้เป็นฮูหยินเอก เป็นเพียงอนุภรรยาก็ยังมีคนคุ้มครองฝูเหลียนเก็บข้าวของใส่ห่อผ้าของตนเอง เป็นเสื้อผ้าสองชุดที่มารดาเย็บให้พร้อมกับยายจวงข้างบ้านที่เอ็นดูนางมานั่งพร่ำสอนแทนมารดาที่กำลังเจ็บป่วย“ต่อไปเจ้าจะเป็นเจ้าสาวของบุตรชายฮูหยินตระกูลอู่ สามีนางรับราชการเป็นขุนนางขั้นเจ็ดตอนนี้กำลังจะย้ายไปเมืองหลวง เจ้าต้องดูแลคุณชายน้อยผู้นั้นให้ดี”เด็กน้อยจดจำคำสอนนั้นไว้จนขึ้นใจ นาง

ชุนอี๋เหนียงเพิ่งรู้เรื่องของฝูเหลียน นางรีบวิ่งมาที่หน้าประตู แต่ทว่ากลับพบเพียงความว่างเปล่า เด็กน้อยน่าสงสารนางนั้นไปแล้วสินะ ทำให้นางได้แต่ทอดถอนใจ โทษว่าเป็นความผิดตนเองที่ไม่ได้คอยแนะนำนางให้ดี สตรีเพียงคนเดียวไปอยู่ข้างนอกจะใช้ชีวิตอย่างไรใบหน้าที่เคยเรียบเฉยยามอยู่ในจวนกลับฉายแววหม่นเศร้า นัยน์ตาสั่นระริกและรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความรู้สึกผิดที่กัดกินใจ นางถอนหายใจออกมาครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างหนักอึ้งราวกับแบกภูเขาเอาไว้บนอก โทษตนเอง ซ้ำ ๆ ที่ไม่มาให้เร็วกว่านี้“ฝูเหลียนนะฝูเหลียนเด็กโง่...น่าจะรั้งอยู่ก่อน” นางยืนรออยู่ก่อนเผื่อว่าฝูเหลียนจะย้อนกลับมา“อี๋เหนียง ท่านมาทำสิ่งใดอยู่ที่นี่ เหตุใดไม่ได้เข้าไปช่วยรับแขกในงาน” อู่ว่านชิงเรียกมารดาให้กำเนิด ที่วัน ๆ เอาแต่ทำหน้าอมทุกข์ ยอมก้มหน้าโดนแม่ใหญ่อย่างหลินซื่อกดขี่ นี่ยังไปประจบเอาใจสตรีที่เป็นทาสก็ไม่ใช่นายก็ไม่เชิงเป็นสิบปี ไม่รู้มีประโยชน์สิ่งใดมารดาของนางช่างโง่เขลาเสียจริง หากทำการค้าก็ขาดทุน!“ชิงเอ๋อร์ อี๋เหนียงเป็นอนุไม่มีสิทธิ์ไปเผยหน้าเผยตา เจ้ากลับไปเถอะเอาใจฮูหยินใหญ่ให้ดี อย่าให้นางขุ่นเคืองใจเอาได้ ระมัดระว

ธรณีประตูจวนกั๋วกงที่สูงตระหง่านสุดลูกตาของสตรีตัวน้อยที่วัน ๆ มองต่ำแต่พื้นดินไม่เคยได้เงยหน้าขึ้นสูงสักครั้ง ดวงตากลมโตใสกระจ่างเบิกตามองโลกภายนอกชัด ๆ ครั้งแรกพบว่าแม้แต่ประตูจวนยังงดงามนัก หรือจะบอกให้กระจ่างคือตั้งแต่ออกจากจวนตระกูลอู่ นางก็ได้เจอแต่สิ่งสวยงาม เริ่มตั้งแต่คนผู้นี้ที่กำลังอุ้มนางอยู่คนเฝ้าประตูจวนเปิดประตูยืนค้อมกายให้ผู้เป็นนายเหนือหัวของตนที่เข้าออกจวนอย่างปกติ แต่เมื่อเห็นว่าท่านกั๋วกงได้อุ้มบางสิ่งในอ้อมแขนเขาถึงกับตาโตลู่จิ้งเหิงไม่ได้เดินเข้าจวนเพียงลำพังเหมือนทุกครั้ง แต่ในอ้อมแขนแกร่งกลับมีร่างบอบช้ำของสตรีมอมแมมผู้หนึ่งแนบชิดอก ใบหน้าเล็กสอดส่ายสายตาระคนสงสัยไปทั่ว ก่อนจะกระดากอายเมื่อเหล่าบ่าวไพร่ในจวนมองมาที่นางเป็นตาเดียวเหมือนตัวประหลาดสายตาแบบนี้นางไม่ชอบเลย เหมือนกับว่านางเป็นตัวโง่งมที่วิ่งตามตื้อบุรุษอย่างไร้ยางอายเหมือนช่วงที่อยู่ในจวนตระกูลอู่ใหม่ ๆ“ทะ...ท่านใต้เท้า ปล่อยข้าลงเถิดเจ้าค่ะ ข้าเดินเองได้” ฝูเหลียนพึมพำเสียงแผ่ว พยายามดิ้นรนเล็กน้อยด้วยความไม่ชิน แต่วงแขนที่เหมือนปลอกเหล็กนั้นกลับกระชับแน่นขึ้นจนนางแทบจมหายไปกับแผงอกกว้างไม่มีเ

ท่ามกลางแสงอรุณแรกของวันใหม่ จวนกั๋วกงที่เคยเงียบสงัดดุจสุสานโบราณ บัดนี้ตกแต่งใหม่ด้วยสีแดงชาดของผ้าไหมมงคลที่พาดพันไปตามแนวกำแพงหินสลักลายกิเลน โคมไฟสีแดงนับร้อยถูกแขวนระย้าลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ส่งกลิ่นอายความมงคลที่ท่วมท้นจนคนเดินถนนต้องหยุดมองถึงความยิ่งใหญ่อลังการของจวนที่จัดงานมงคลได้ทันเพียงวันเดียว“เมื่อวานได้ข่าวว่าจวนกั๋วกงจะมีงาน แต่ไม่นึกว่าวันรุ่งขึ้นจะจัดการได้ทันเช่นนี้”“ใช่ ๆ นั่นเจ้าดูสิผ้าแดงผูกเป็นดอกไม้งดงามยิ่งนัก ยังมีโคมไฟเขียนคำมงคลอีก”“ข้าอยากเห็นเสียจริงว่าผู้ใดกันที่เป็นเจ้าสาว ได้ยินบ่าวในจวนบอกว่าเมื่อวานท่านกั๋วกงไปรับมาอยู่ในเรือนด้วยตนเอง”“เมื่อวานหรือ...เมื่อวานข้าเห็นรถม้าจวนกั๋วกงไปร่วมงานสวมกวานของจวนตระกูลอู่ไม่ใช่หรือ...เป็นคุณหนูคนใดกัน”“ข้าก็ไม่รู้”เสียงชาวบ้านยืนสนทนาดังเซ็งแซ่ ทั้งยังเกาะกลุ่มกันเหนียวแน่น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอยากรู้อยากเห็นปานใด ส่วนบ่าวชายที่ส่งมาสืบข่าวที่จวนกั๋วกงรีบวิ่งกลับไปแจ้งแก่ผู้เป็นนายทันทีในจวนตระกูลอู่เจ้าของเรือนนอนไม่หลับทั้งคืน เมื่อวานพวกเขาขอพบท่านกั๋วกง แต่ทว่าเจ้าของจวนไม่พบผู้ใด ทั้งยังปิดประตูไล่อีก