All Chapters of ฝูเหลียนไม่ใช่ดอกบัวขาว: Chapter 31 - Chapter 40

หน้าประตูวังหลวงยามพระอาทิตย์อัสดงช่างดูตระการตา รถคันหรูหราของเหล่าขุนนางจอดเรียงราย ทว่าที่ตกเป็นเป้าสายตาที่สุดกลับเป็นรถม้าที่สลักลายหงส์เหินของจวนกั๋วกงสัญลักษณ์ประจำตัวของมารดาของท่านกั๋วกง แต่รถม้าที่แล่นมาจากอีกทิศในเวลาเดียวกันเป็นรถม้าจากจวนสกุลอู่และหยุดตรงหน้าวังพร้อม ๆ กันฝูเหลียนก้าวลงจากรถม้าด้วยท่วงท่าที่สง่างามสยบทุกสายตาสอดรู้สอดเห็น นางอยู่ในชุดไหมเมฆาสีน้ำเงินครามปักลายจันทร์กระจ่างด้วยด้ายเงิน ผิวพรรณของฮูหยินจวนกั๋วกงผุดผ่องจนแสงจันทร์ยังต้องหลบเลี่ยง ลู่จิ้งเหิงก้าวลงมาตามหลัง มือหนาโอบประคองเอวบางไว้แน่นประหนึ่งจะประกาศให้คนในที่นี้รับรู้ว่าสตรีนางนี้คือยอดดวงใจทว่าสายตาคมกริบของกั๋วกงหนุ่มกลับต้องขมวดคิ้ว เมื่อเห็นคนเดินลงมาจากรถม้าสกุลอู่ แทนที่จะเป็นหลินซื่อฮูหยินเอกกลับเป็น ชุนอี๋เหนียง ที่แต่งกายงดงามเกินฐานะ เดินเคียงคู่มากับ อู่ว่านชิง บุตรสาวอนุ‘ประหลาดนัก... ขุนนางขั้นเล็กอย่างอู่เหวิน กล้าพาอนุออกงานหลวงเชียวรึ ไม่กลัวคนประจานหรืออย่างไร’ ลู่จิ้งเหิงนึกในใจพลางกระชับอ้อมกอดภรรยาแน่นขึ้น รู้สึกไม่ไว้ใจคนจวนสกุลอู่เป็นอย่างยิ่งตามธรรมเนียมแคว้นจงหย

แสงโคมไฟนับพันดวงส่องสว่างประดุจกลางวัน กลิ่นกำยานหอมกรุ่นอบอวลไปทั่วลานพิธีชมจันทร์วันเพ็ญอันยิ่งใหญ่ในเดือนแปด บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบเรื่อง กั๋วกงแย่งภรรยาผู้อื่นพลันเงียบสงบลงทันตาเมื่อ ฝ่าบาท และ ฮองเฮาเสด็จเข้าสู่กลางงานเลี้ยงหลังจากเหล่าครอบครัวขุนนางถวายพระพรเสร็จสายพระเนตรของฮองเฮาทอดมองมายังสตรีที่นั่งเคียงข้างลู่จิ้งเหิงด้วยความพินิจพิเคราะห์ ฝูเหลียนในชุดไหมเมฆาสีน้ำเงินครามดูสง่างามทว่าเรียบง่าย แววตาของนางกระจ่างใสไร้ซึ่งร่องรอยของเล่ห์เหลี่ยมทางการเมือง ฮองเฮาแย้มพระสรวลอย่างเมตตาพลางหันไปกระซิบกับฝ่าบาท“จิ้งเหิงเลือกคนได้ดีนัก สตรีไร้ภูมิหลังเช่นนี้แหละที่จะไม่ทำให้จวนกั๋วกงต้องวุ่นวายด้วยไฟอำนาจขุนนาง”เซียวเหวินตี้เองก็วางพระทัยได้หนึ่งอย่าง ลู่กั๋วกงมีอำนาจในมือมาก หากมีคนคิดใช้อำนาจและเชื่อมสัมพันธ์แต่งงานสู่การกบฏเป็นไปได้ง่ายการที่ฝูเหลียนไม่มีตระกูลใหญ่หนุนหลัง กลายเป็นข้อดีที่ทำให้ฝ่าบาททรงเลิกหวาดระแวงในตัวกั๋วกงหนุ่ม ความตึงเครียดที่เคยปกคลุมความสัมพันธ์ระหว่างฮ่องเต้และแม่ทัพคู่บัลลังก์จึงเริ่มผ่อนคลายลง ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องงานเลี้ยงดำ

ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องลงบนหลังคาพระตำหนักพักผ่อน ขบวนเสด็จของฮองเฮาและเหล่าขุนนางมุ่งตรงมาด้วยความเร่งรีบประดุจกองทัพที่กำลังจะเข้ายึดชัยภูมิ เสียงฝีเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดังก้องสะท้อนความตื่นตระหนกและความริษยาที่สุมอยู่ในอกของสตรีหลายนางที่หวังจะเห็นลู่ฮูหยินตกสวรรค์กลายเป็นคนที่สวมหมวกเขียวให้สามีในชั่วข้ามคืนใครหลายคนต่างริษยานางเพราะว่านางคือสตรีที่ไม่คู่ควรกับท่านกั๋วกงเลยสักนิด หนำซ้ำท่านกั๋วกงยังลุ่มหลงลู่จิ้งเหิงเดินตามหลังฮองเฮาด้วยใบหน้าเย็นชา มือหนากำหมัดแน่นอยู่ภายใต้แขนเสื้อ ทว่าแววตาของเขากลับนิ่งสงบไม่ไหวติงต่อเสียงรอบข้างสักนิด ราวกับว่าสตรีที่ก่อเรื่องไม่ใช่ภรรยาของตนเอง“เปิดประตู!” ฮองเฮาสั่งเสียงเข้ม รังสีความพิโรธแผ่ซ่านองครักษ์หลวงกระชากบานประตูไม้ออกอย่างหนักจนเกิดเสียงดังปัง! ทุกสายตาพุ่งตรงไปยังเตียงกว้างหลังม่านมุ้งที่หลุดลุ่ย เงาร่างของสตรีผู้หนึ่งสวมชุดสีน้ำเงินครามแบบฮูหยินกั๋วกงกำลังนั่งก้มหน้าตัวสั่นเทาอยู่แทบปลายพระแท่นของฝ่าบาทที่ทรงประทับอยู่อย่างมึนเมาด้วยฤทธิ์สุรา ดวงเนตรแดงก่ำราวกับมีโลหิตอยู่ในตา มองสตรีนางนั้นอย่างไม่พอพระทัย“ฮูหยินกั๋วกงห

บรรยากาศในพระตำหนักพักผ่อนเต็มไปด้วยความกดดัน เมื่อฝ่าบาททรงทอดพระเนตรดูความวุ่นวายตรงหน้าด้วยสายพระเนตรคมปลาบ พระองค์ทรงเป็นเจ้าเหนือหัวที่ไม่โปรดความวุ่นวาย และยิ่งไม่โปรดการให้เลือดสาดนองเปื้อนพรมในวังหลวงและอีกไม่กี่วันจะถึงวันมงคลอย่างวันครบรอบวันประสูติพระมารดา ดังนั้นเขาจึงคิดตัดเรื่องวันนี้ออกจากสมอง“อู่เหวิน...” สุรเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจทำเอาใต้เท้าอู่ทรุดลงคุกเข่าขอความเมตตา “ข้าจะเห็นแก่ความดีความชอบเล็กน้อยที่เจ้าเคยมี จะยังไม่สั่งประหารลูกเมียเจ้าที่นี่ แต่เจ้าจงพาสตรีไร้ยางอายเหล่านี้กลับไปจัดการในจวนของเจ้าเสีย สั่งสอนบุตรสาวและจัดการอนุของเจ้าให้เด็ดขาด อย่าให้ข้าได้ยินว่าคนสกุลอู่ทำเรื่องเสื่อมเสียถึงหูข้าอีก มิเช่นนั้น... หัวของเจ้าจะเป็นรายต่อไปที่ต้องวางบนแท่นประหาร!”“ขะ...ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงเมตตา! กระหม่อมจะจัดการให้เด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ!” อู่เหวินหมอบกราบจนหน้าผากกระแทกพื้นเสียงดังสนั่นด้วยความกลัวตาย เขานึกว่าต้องเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่แล้วในวันนี้ท่ามกลางความอับอาย อู่ว่านชิงถูกทหารลากตัวออกไปประดุจหมูหมา ชุนอี๋เหนียงเองก็ถูกคุมตัวตามไป ทว่าในใจของนางลอบถอนหายใจด

หลินซื่อหันขวับไปมองชุ่ยอวิ๋นที่ยามนี้ใบหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งความหวาดกลัวอย่างที่ควรจะเป็น แววตาของบ่าวคนสนิทเปลี่ยนไปเป็นเย็นชาจนน่าขนลุกความเงียบที่น่าอึดอัดปกคลุมห้องโถงจวนสกุลอู่เพียงชั่วครู่ ก่อนจะถูกทำลายลงด้วยเสียงหัวเราะเบา ๆ ที่บาดลึกเข้าไปในใจคนฟัง ชุ่ยอวิ๋นค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นตรง นางไม่ได้ค้อมกายลงอย่างบ่าวรับใช้ที่เคยทำมาตลอดหลายปี ท่วงท่าของนางยามนี้กลับแฝงไว้ด้วยความเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด“ชุ่ยอวิ๋น... นี่เจ้า... เจ้าเป็นคนทำจริง ๆ หรือ?” หลินซื่อเอ่ยเสียงสั่นพร่า มือที่เคยจิกทึ้งผมชุนอี๋เหนียงพลันอ่อนแรงลง พร้อมกับความเจ็บปวดที่ถูกคนใกล้ชิดหักหลัง ที่สำคัญพวกเราโตมาพร้อมกัน “ข้าดูแลเจ้ามาตั้งแต่ออกเรือน ข้าไว้ใจเจ้ามากกว่าใคร!”“ไว้ใจงั้นหรือ?” ชุ่ยอวิ๋นแค่นยิ้ม แววตาที่เคยหม่นแสงกลับลุกโชนด้วยเพลิงแค้น “ท่านดีกับข้าเพียงเพราะข้าคือสุนัขที่ซื่อสัตย์ แต่ท่านเคยถามข้าสักคำไหมว่าข้ารู้สึกอย่างไรที่ต้องเห็นพี่สาวของตนเองได้สวมชุดมงคล ได้นั่งเกี้ยวหรูหราแต่งกับบุรุษที่ข้ารัก ในขณะที่ข้าต้องเดินตามต้อย ๆ ในฐานะขี้ข้า!”คำว่า ‘พี่สาว’ที่เปล่งออกจากปากของชุ่ยอวิ๋น แม้แต่อู่เหวิ