All Chapters of ฝูเหลียนไม่ใช่ดอกบัวขาว: Chapter 21 - Chapter 30

“ไปเถอะ ถึงเวลาปรนนิบัติข้าค่อยเข้ามา หรือให้สาวใช้คนอื่นมาเถิด ท่านพี่กักบริเวณข้าสามเดือน ระหว่างนี้คงมีแต่เจ้าที่จะคอยเป็นหูเป็นตาให้ข้า”ชุ่ยอวิ๋นย่อกายคารวะอย่างนอบน้อมก่อนจากไป ทิ้งให้หลินซื่ออยู่ในเรือนเพียงลำพัง นางยังคับแค้นใจสามีที่ลงไม้ลงมือกับนาง ทั้งที่เรื่องทั้งหมดต้นเหตุเพราะสองแม่ลูกนั่นชุนอี๋เหนียงเดิมเป็นคนที่มีจิตใจโอบอ้อมอารี ยิ่งเมื่อได้ดูแลจวนของนางที่รับรู้ปัญหาต่าง ๆ อยู่แล้วจึงแก้ปัญหาให้บ่าวในจวนทั้งไม่ใช้อำนาจกดขี่ เพียงวันเดียวก็ซื้อใจบ่าวไพร่โดยไม่ต้องใช้เงิน ทำให้ว่านชิงเริ่มมองเห็นข้อดีของมารดาอยู่บ้าง“ท่านแม่ข้านึกว่าท่านทำเป็นแต่ก้มหน้าเสียอีก” ว่านชิงหยิบเครื่องประดับขึ้นมาดูแล้วก็วางลงสองสามชิ้นของพวกนี้เป็นของที่บิดาของนางสั่งให้ตกรางวัลแก่บุตรสาวในจวนหลังเลื่อนตำแหน่ง นางเพิ่งรู้เช่นกันหากมารดาไม่รับหน้าที่ดูแลจวน คิดว่าแม่ใหญ่คงไม่แจกจ่ายง่ายดายนัก“เจ้าอย่าถือว่าแม่เป็นคนถือกุญแจบ้าน บิดาของเจ้าเอาแน่เอานอนไม่ได้ วันนี้ชมชอบก็เทิดทูนบูชา วันหน้าเบื่อหน่ายก็ทิ้งขว้าง ดูอย่างแม่ใหญ่เจ้าเป็นตัวอย่าง” ชุนอี๋เหนียงเจียมตัวและระวังตนเสมอ จะพูดจะจาอะ

อู่มู่เหอใบหน้าซีดเผือด เขาได้ถอนทุนคืนแล้วแท้ ๆ แต่ทว่าทุนทั้งหมดหายไปในพริบตาเพราะว่าเขาโลภคิดจะเอากำไรทีเดียว จนหันมองไปเห็นเจ้ามือพบว่ากำลังยิ้มเยาะให้เขา พลางนับเงินของเขาไปด้วยจนรู้สึกว่าตนเองถูกโกงเข้าแล้ว “นี่...เจ้า...เจ้าโกงเงินข้า...เอาเงินข้าคืนมา” อู่มู่ เหอรีบปรี่เข้าไปชกต่อยเจ้ามือจนเกิดความโกลาหลขึ้น ทำให้เหล่าผีพนันทั้งหลายถอยกรูดเข้าไปเป็นวงกลม ก่อนที่จะมีคนด้านบนนำนักเลงมาจับอู่มู่เหอไป อันเซิ่งที่จะเข้าไปช่วยเจ้านายกลับโดนผลักกระเด็นออกไปโดยไม่รู้ว่าตอนนี้เจ้านายของตนเป็นอย่างไรบ้าง“คุณชาย...คุณชายขอรับคุณชาย” อันเซิ่งหันรีหันขวางก่อนจะตัดสินใจวิ่งกลับจวนไปหาคนมาช่วย อู่มู่เหอถูกถุงผ้าสีดำคลุมแล้วพาตัวไปมัดเอาไว้บนเก้าอี้ ก่อนจะถูกซ้อมอย่างหนัก อัก อัก อัก! “ปล่อย...ปล่อยข้า...บิดาข้าเป็นถึงรองเสนาบดีกรมโยธานะ...เจ้าทำเช่นนี้ไม่กลัวตายรึ” แต่ทว่าเสียงของอู่มู่เหอนั้นไม่ทำให้เหล่านักเลงคุมโรงพนันเกรงกลัวไม่พอ พวกมันยังเพิ่มแรงอีกด้วย “มีบิดาเป็นรองเสนาบดีกร่างเช่นนี้เชียวรึ” เสียงยโสโอหังดังขึ้นจากนั้นใ

“แต่ข้าน้อยคิดว่ายังมีบางสิ่งไม่ถูกต้อง” “อะไรที่ไม่ถูกต้องเล่า” ลู่จิ้งเหิงถามคนสนิทของตนเอง ว่าจะคิดไปทางเดียวกับเขาหรือไม่ “นายหญิงนับเงินไม่เป็นมาสิบปี นางอยู่ข้างกายนายหญิงตลอดเหตุใดไม่ไขความกระจ่างแล้วสั่งสอนในสิ่งที่ถูกเล่าขอรับ นายหญิงถูกเอาเปรียบมาเป็นสิบปีเช่นนี้ นางรู้เห็นแต่ไม่ช่วยจะเป็นคนดีได้อย่างไรขอรับ” โม่เหยียนพูดไม่ผิด...คนที่บอกว่าตนเองเป็นคนดี แต่กลับทนมองเห็นสตรีไร้ที่พึ่งโดนกดขี่จะเป็นคนดีได้อย่างไร อีกอย่างฝูเหลียนถูกหลอกมานานขนาดนี้ แต่ไม่มีใครช่วยนางเลยสักคน นึกแล้วเขาเจ็บใจนัก “แล้วเจ้าคิดว่าอย่างไร” เขาถามต่อ “คิดว่าสตรีนางนี้ต้องมีแผนการในใจขอรับ เพียงแต่พวกเราไม่รู้ว่าชุนอี๋เหนียงมีแผนการใด” โม่เหยียนอยู่กับท่านกั๋วกงมานาน สิ่งที่ท่านกั๋วกงมองออกเขาย่อมมองได้ชัดเช่นกัน “ดี...งั้นเจ้าสืบเรื่องของนางให้ดี ตระกูลชุนมีที่มาที่ไปอย่างไร แล้วเหตุใดนางถึงได้เป็นอนุของจวนอู่ขุนนางขั้นเล็ก ๆ ที่ไต่เต้าขึ้นมาในระยะไม่กี่ปีนี้ได้” “ขอรับ” โม่เหยียนรับคำก่อนจะออกไปจัดการสืบเรื่องของสตรีน่

ชุนอี๋เหนียงใบหน้าซีดลง นางไม่นึกว่าจะเห็นความใจร้ายของฝูเหลียน ทั้งนางดูเหมือนไม่สนใจอู่มู่เหออีกต่างหาก ทั้งที่เมื่อก่อนนั้นดวงตาของเด็กน้อยคนนี้มีไว้เพื่อมองคุณชายใหญ่เพียงผู้เดียว “หากไม่มีสิ่งใดแล้ว...ชุนอี๋เหนียงกลับเถิดเจ้าค่ะ ท่านกั๋วกงไม่ชอบให้คนนอกเข้ามาในจวนโดยไม่ได้เชื้อเชิญนัก ข้าเกรงว่าจะมีปัญหาได้” ฝูเหลียนไล่ชุนอี๋เหนียงอ้อม ๆ นางรู้สึกไม่ค่อยพอใจที่อี๋เหนียงจะสอนให้นางสวมหมวกเขียวให้สามีด้วยการพูดเรื่องบุรุษอื่น พี่จิงจูบอกว่าพี่จิ้งเหิงขี้หวง นางกลัวว่าจะทะเลาะกับเขา ยามนี้ต้องเอาอกเอาใจเขาให้มาก ไม่ทำอะไรขัดหูขัดตาและขัดใจเด็ดขาด “แต่คุณชายเรียกหาท่าน...คล้ายกับอยากจะขอโทษเรื่องเมื่อก่อน” ชุนอี๋เหนียงยังไม่ยอมพ่ายแพ้นางพูดโน้มน้าวอีกครั้ง หวังให้ฝูเหลียนกลับไปบ้านตระกูลอู่ แต่ทว่าเสียงหนึ่งกลับดังขึ้น “ชุนอี๋เหนียงไม่อยู่บ้านออกมาเดินเพ่นพ่านเผยหน้าเผยตาในจวนผู้อื่นเช่นนี้ แล้วยังเอาเรื่องบุรุษอื่นมาใส่หัวภรรยาของข้า ใต้เท้าอู่รู้หรือไม่” ลู่กั๋วกงกลับมานานแล้วมาพร้อมกับสหายกงซุน อาจารย์ในสำนักบัณฑิตศึกษาเพื่อสอนหนังสือให้ภรรย

“พี่จิ้งเหิงเจ้าคะ... งานเลี้ยงชมจันทร์ในวังหลวงปีนี้ ข้าต้องไปจริง ๆ หรือ?” ฝูเหลียนเอ่ยถามยามที่นางกำลังช่วยสามีเปลี่ยนชุดคลุมลู่จิ้งเหิงกุมมือนางขึ้นมาจูบเบา ๆ “แน่นอน... เจ้าคือลู่ฮูหยิน หากไม่ใช่เจ้าจะเป็นใครได้อีก...”“แต่เหลียนเอ๋อร์ยังไม่มั่นใจเลยเจ้าค่ะว่าจะทำได้” แม้เรียนกฎในวัง เรียนเรื่องการวางตัวมาดีแล้ว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่านางจะทำได้ดีนี่นา“เจ้าไม่ต้องกดดัน ทำตัวตามสบายเรื่องอื่น ๆ ข้าจะแบกรับเอง”ฝูเหลียนยิ้มอย่างเบาใจ ทั้งรู้สึกว่าตนเองช่างโชคดีนักที่ได้พี่จิ้งเหิงเป็นสามีความสุขในจวนกั๋วกง กลับสวนทางกับความพินาศในจวนสกุลอู่ยามนี้จวนอู่เงียบเหงาราวกับป่าช้า อู่มู่เหอ ที่เคยเป็นความหวังของตระกูล บัดนี้กลับนอนซมอยู่บนเตียง ร่างกายที่ถูกซ้อมจนน่วมไม่มีทีท่าว่าจะหายดีในเร็ววัน บาดแผลที่กรามทำให้เขาพูดจาไม่ชัดเจน และที่ร้ายที่สุดคืออาการบาดเจ็บที่มือขวาทำให้เขาไม่สามารถจับพู่กันเขียนหนังสือได้ในยามนี้ จึงคาดว่าจะพลาดการสอบจิ้นซื่อในรอบนี้“ฮือ... ลูกแม่... เจ้าต้องหายนะอาเหอ อีกไม่กี่วันจะถึงวันสอบจิ้นซื่อแล้ว เจ้าจะพลาดไม่ได้!” หลินซื่อ ร้องไห้ปานจะขาดใจอยู่ข้างเตียง