All Chapters of ใต้เท้าอวี่ผู้เย็นชาคลั่งรักภรรยาผู้อ่อนหวาน NC20+: Chapter 71 - Chapter 80

กลีบดอกสาลี่ดอกหนึ่งลอยละล่องตกลงบนไหล่ ร่างของอวี่เฮ่าหมิงชะงักงัน ก่อนจะรีบเงยหน้าขึ้นแล้วหันกลับไปมองตามทิศทางของเสียงทันที เขาหันกลับมาอย่างรวดเร็ว จนป้ายห้อยเอวสะบัดกระทบกับฝักดาบดังก้อง "เคร้ง" หนึ่งทีเงาร่างอันอรชรงดงามที่ยืนอยู่ข้างรถม้าริมถนนปรากฏสู่สายตา รูม่านตาของอวี่เฮ่าหมิงหดเกร็งลงทันที ชั่วขณะนั้น สรรพเสียงและสีสันรอบกายพลันมลายหายไปจนหมด เขาจ้องมองฉินจื่อเว่ยที่สมควรจะอยู่ที่เมืองหลวงซึ่งห่างออกไปถึงหกร้อยลี้ด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา มือบีบด้ามดาบแน่นโดยไม่รู้ตัว เนิ่นนานกว่าจะสามารถเค้นเสียงออกมาได้:"...จื่อจื่อ?"ยอดดวงใจที่เฝ้าคะนึงหาในความฝัน จู่ๆ กลับดั้นด้นข้ามขุนเขาข้ามแม่น้ำมาปรากฏกายอยู่เบื้องหน้า อวี่เฮ่าหมิงตกตะลึงจนร่างกายแข็งค้างไปพร้อมกับกระแสอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในอก เขาได้แต่ยืนเซ่ออยู่ที่หน้าโรงเตี๊ยม จ้องมองฉินจื่อเว่ยในอาภรณ์พลิ้วไหวที่กำลังเดินเข้ามาหาประหนึ่งต้องมนตร์สะกด จนหลงลืมที่จะเป็นฝ่ายก้าวเข้าไปต้อนรับยามปกติเขามักวางตัวเคร่งขรึมสุขุมอยู่เป็นนิจ ยามนี้แม้ในใจจะปั่นป่วนราวคลื่นลม ทว่าความตกตะลึงนั้นกลับไม่แสดงออกทางสีหน้าชัดเจนนัก มีเพีย

ฉินจื่อเว่ยหมายจะขบกัดเขาเพื่อระบายโทสะ ทว่าอวี่เฮ่าหมิงกลับไม่แม้แต่จะหลบเลี่ยง ซ้ำร้ายยามที่นางงับริมฝีปากล่างของเขาแล้วใช้ปลายฟันบดคลึงหนักเบาสลับกัน เขากลับเริ่มทนไม่ไหว ยื่นเรียวลิ้นออกมาเลียริมฝีปากนุ่มของนางอย่างหยอกเย้าเขารู้ดีว่ายามนี้เอ่ยสิ่งใดก็ล้วนผิดไปเสียหมด จึงเลือกที่จะเงียบงันแล้วมุ่งมั่นกับการตักตวงความหวานจากริมฝีปากนาง จนชาด สีระเรื่อบนปากของฉินจื่อเว่ยถูกเขา "กิน" จนจางหายไปหมดสิ้นนับตั้งแต่คราวนั้นที่มุมปากของอวี่เฮ่าหมิงถูกฉินจื่อเว่ยกัดจนเป็นแผลเป็น หลังจากนั้นไม่ว่านางจะขู่ด้วยวาจารุนแรงเพียงใด ทว่ายามลงเขี้ยวกลับรู้จักออมแรงเสมอ อย่างมากก็เพียงทิ้งรอยฟันไว้สองรอย ซึ่งไม่นานก็เลือนหายไปเพราะหากยามนั้นเขาต้องแบกใบหน้าที่มีแผลตกสะเก็ดไปปฏิบัติราชการ สิ่งที่เสียไปคือหน้าตาของผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรอวี่เฮ่าหมิง ทว่ายามนี้หากเขาต้องพบปะผู้คนพร้อมรอยแผลที่ปาก สิ่งที่เสียไปย่อมเป็นหน้าตาของสามีคุณหนูรองสกุลฉินหากถูกพวกคนปากสว่างนำไปแต่งเติมเพิ่มความสลวย ฉินจื่อเว่ยอาจจะต้องถูกตราหน้าว่าเป็นสตรีที่รุ่มร้อนดุดันยามอยู่บนเตียงเอาได้เมื่อฉินจื่อเว่ยมีความกังวลหน

ในช่วงหลายวันที่ร่างกายไม่ปกติของแต่ละเดือน นางเคยใช้มือช่วยเขามานับครั้งไม่ถ้วน ทว่ากับการใช้เท้านางกลับไม่สู้จะชำนาญ ยามนี้ได้แต่เหยียบวนไปเวียนมา เสียงน้ำที่แสนลามกดังขึ้นไม่ขาดสาย แก่นกายที่ตั้งตระหง่านดุดันถูกนางเหยียบจนโอนเอนไปมา เส้นขนเบื้องล่างถูกนางขยี้จนยุ่งเหยิงฉินจื่อเว่ยไม่ได้ปรารถนาจะทรมานอวี่เฮ่าหมิง นางเพียงอยากให้เขาสบาย ทว่าเมื่อได้ยินเสียงหอบหายใจหนักหน่วงขาดห้วงของเขา ดูเหมือนเขาจะกำลังอดทนเสียมากกว่าจะรู้สึกสำราญนางเงยหน้ามองใบหน้าอวี่เฮ่าหมิง เห็นเส้นเอ็นที่ลำคอของเขาปูดโปน ทั่วร่างเหงื่อไหลไคลย้อย หยาดเหงื่อใสพราวไหลผ่านแผ่นอกที่กำยำลงสู่หน้าท้อง มัดกล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งแน่นดุจหินผาเขาอ้าปากหอบหายใจไม่หยุด จ้องมองสิ่งสำคัญของตนที่ถูกฉินจื่อเว่ยเหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้าอย่างน่าสงสาร เขาอดทนอย่างลำบากยากเข็ญจนสภาพยามนี้ดูไม่เหมือนกำลังเสพสุขในกามรส ทว่าราวกับกำลังถูกลงทัณฑ์เสียมากกว่า“ข้าทำเช่นนี้ ท่านไม่สบายตัวหรือเจ้าคะ?”ยามที่ฉินจื่อเว่ยเอ่ยถามอย่างลังเลออกไป อวี่เฮ่าหมิงพลันเงยหน้ามองนางด้วยความพร่าเลือน สภาพของเขาในยามนี้ดูย่ำแย่นัก เปลือกนอกที่เคยเคร่งขรึม

ทว่านางก็ไม่ได้ปฏิเสธ นางเม้มริมฝีปากเบาๆ เงยหน้าสบตาอวี่เฮ่าหมิง ก่อนจะวางเสื้อผ้าและเข็มด้ายในมือลง ยื่นมือไปประคองแก่นกายที่หนักอึ้งของเขาไว้ แล้วประทับจุมพิตลงบนส่วนหัวที่อวบใหญ่เบาๆ หนึ่งที "เสร็จแล้วเจ้าค่ะ"นางจูบอย่างตั้งใจ ประหนึ่งยามปกติที่จุมพิตแก้มนางเขา หากตั้งใจฟังให้ดี ยังจะได้ยินเสียงจูบอันแสนเย้ายวนดังแว่วมาทว่าเมื่อนางจูบเสร็จ อวี่เฮ่าหมิงกลับยังคงจ่อสิ่งนั้นไว้ที่ริมฝีปากนางไม่ขยับหนี ซ้ำยังขยับเข้าใกล้กว่าเดิมพลางได้ใจเอ่ยว่า "จูบอีกทีหนึ่ง"ฉินจื่อเว่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มเข้าใจความหมายของเขา ดูท่าเขาไม่ได้ต้องการเพียงแค่จูบ ทว่าปรารถนาจะให้นางช่วยใช้ปากครอบครองมันด้วยเรื่องเช่นนี้ฉินจื่อเว่ยน้อยนักจะปฏิเสธเขา นางรู้สึกว่าหากเขาเพียงต้องการให้นางใช้ปากช่วยปรนเปรอ ก็ไม่ใช่เรื่องเหนือบ่ากว่าแรงอันใดอวี่เฮ่าหมิงรู้ดีว่าสิ่งนี้ของตนนั้นเติบโตมาอย่างป่าเถื่อนนัก ดังนั้นยามที่ฉินจื่อเว่ยช่วยใช้ปากให้เขา เขาจึงเกรงว่าจะทำให้นางเจ็บลำคอ มักจะปล่อยให้นางค่อยๆ เลียกินอย่างเชื่องช้า ไม่ได้บังคับให้นางต้องกลืนกินเข้าไปจนหมดทั้งลำแก่นกายที่หนาหนัดตรงหน้านางเพิ่งจะชำ

อวี่เฮ่าหมิงประคองเรียวขาของฉินจื่อเว่ยที่โอบรัดเอวเขาไว้ พลางโน้มกายเข้าหาอย่างคุกคาม เขาใช้มือลูบไล้ร่องเนื้อที่เปียกชุ่มหว่างขาของนาง ความร้อนชื้นและนุ่มละมุนที่ขยับเปิดปิดต้อนรับประหนึ่งกำลังหิวโหยอย่างถึงที่สุดอวี่เฮ่าหมิงเลียริมฝีปากที่แห้งผาก สอดนิ้วเข้าไปสองนิ้วเพื่อคว้านเอาน้ำหวานใสเงาวาวออกมาชโลมลงบนแก่นกายของตน จากนั้นจึงยกทวนเนื้อขึ้นบดเบียดปากทางอันอวบอิ่ม แล้วเริ่มแทรกกายเข้าไปด้านในฉินจื่อเว่ยอยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะท่าทางนี้หรือเพราะไม่ได้ทำกันมานาน ภายในร่องลับมิเพียงมีน้ำหวานไหลนอง ทว่ากลับคับแน่นอย่างเหลือเชื่อ อวี่เฮ่าหมิงคุกเข่าข้างเดียวอยู่บนตั่ง แม้จะแข็งจนปวดหนึบ แต่เขาก็เกรงว่าจะทำให้นางบาดเจ็บเพราะความรีบร้อน จึงสะกดกลั้นอารมณ์แล้วค่อยๆ แทรกกายเข้าไปอย่างเชื่องช้าส่วนหัวที่อวบใหญ่ค่อยๆ ถ่างขยายร่องลับ ลำกายที่มีเส้นเอ็นปูดโปนบดเบียดตามเข้าไปติดๆ เพียงมุดเข้าไปได้ไม่ถึงครึ่ง ฉินจื่อเว่ยก็เริ่มส่งเสียงครางอู้อี้ออกมาเบาๆ ราวกับรับไม่ไหว "อื้อ~~พี่รอง~~ อึดอัดเหลือเกินเจ้าค่ะ..."แม้ปากนางจะร้องบอกว่าอึดอัด ทว่าร่างกายนี้กลับถูกอวี่เฮ่าหมิง