All Chapters of ใต้เท้าอวี่ผู้เย็นชาคลั่งรักภรรยาผู้อ่อนหวาน NC20+: Chapter 101 - Chapter 110

มนุษย์เรายามที่มีที่พึ่งพิง ย่อมกลายเป็นคนอ่อนแอขึ้นมาทันที แม้แต่อวี่เฮ่าหมิงก็ไม่ยกเว้น ทว่าบุรุษนั้นเป็นพวกที่ตามใจไม่ได้ ยิ่งฉินจื่อเว่ยแสดงความสงสารเห็นใจเขามากเท่าใด อวี่เฮ่าหมิงก็ยิ่งดูอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด บาดแผลที่มีความเจ็บเพียงห้าส่วนก็กลายเป็นสิบส่วนทันตา เขาหลับตาลงซบอิงร่างฉินจื่อเว่ย หน้าผากแนบชิดติดใบหูของนาง ราวกับจะสลบไสลไปในอ้อมอกของนางเสียให้ได้ ฉินจื่อเว่ยลูบศีรษะที่ซบอยู่บนบ่าเบาๆ พลางคลำหาทางแกะปมชุดนักโทษที่หลวมกว้างบนตัวเขา เอ่ยด้วยความกังวล "พี่รอง ให้ข้าดูแผลของท่านหน่อยเจ้าค่ะ" น้ำเสียงของนางฟังดูเหมือนคนจวนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ อวี่เฮ่าหมิงย่อมไม่กล้าเปิดเผยร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลให้นางเห็นอีก มิเช่นนั้นประเดี๋ยวคงได้ทำให้นางเสียน้ำตาเพิ่มอีกหลายหยดเป็นแน่ เขากดมือนางไว้ รวบนิ้วเรียวของนางเข้ามาไว้ในอุ้งมือ เอ่ยเสียงเบา "ไม่ดูแล้ว ขยับตัวแล้วมันเจ็บนัก" อวี่เฮ่าหมิงนั้นมีกระดูกเหล็กมาตั้งแต่เยาว์วัย ร่างกายราวกับหลอมด้วยเหล็กกล้า ทว่าจู่ๆ กลับมาทำตัวว่าง่ายแสดงความอ่อนแอและโอดครวญว่าเจ็บเช่นนี้ มีหรือฉินจื่อเว่ยจะต้านทานไหว นางย่อมต้องยอมตามใจ

“ฝ่าบาท....ฝ่าบาท....เกิดเรื่องใหญ่แล้วพะย่ะค่ะ!”ยามห้าราตรียังคงมืดมิด ไร้ซึ่งแสงดาว หลิวเจี้ยนอัน ประคองหมวกบนศีรษะพลางวิ่งถลันล้มลุกคลุกคลานมาที่หน้าตำหนักของพระสนมวั่นเฟย ใบหน้าชราที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นขาวซีดประดุจกระดาษเปล่า ริมฝีปากสั่นระริกพลางตะโกนก้องเข้าไปในตำหนักด้วยเสียงแหบแห้ง“ฝ่าบาท เกิดเรื่อง... โอ๊ย...!”เขาก้าวขึ้นบันไดหินด้วยเรี่ยวแรงที่หดหาย เท้าพลันลื่นไถลเสียหลักจนล้มลงบนขั้นบันไดอย่างหมดท่ามหาดเล็กน้อยที่เฝ้าประตูตำหนักถูกเสียงตะโกนปานจะขาดใจนั้นปลุกให้ตื่นจากภวังก์ เขาใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำลายที่มุมปากส่งๆ ก่อนจะรีบตะเกียกตะกายขึ้นมาพยุงขันทีเฒ่าหลิวเจี้ยนอันคว้าหมวกที่ตกพื้นขึ้นมา พลางผลักมหาดเล็กผู้นั้นออกไปอย่างแรง เหงื่อเย็นไหลโซมกายด้วยความเร่งรัด “เจ้าเด็กไม่รู้กาลเทศะ! มาพยุงข้าทำไม ไปทูลฝ่าบาทเร็วเข้า!”องค์จักรพรรดิพึ่งจะเอนกายพักผ่อนกับฉินวั่นอยู่ในตำหนัก มหาดเล็กน้อยไหนเลยจะกล้าบุ่มบ่ามเข้าไป เขาเหลือบมองบานประตูที่ปิดสนิทด้วยความลังเล “ทว่า... หลิวกงกง...”หลิวเจี้ยนอันใช้แส้ในมือฟาดเข้าที่ขาของเขาอย่างแรงพลางถลึงตาใส่ “ทว่าอะไร! เร็วเข้าสิ!”ช่วง

หีบศพขององค์ชายหกจูหมิงถูกตั้งไว้ ณ ตำหนักจงชุ่ยควนเป็นเวลาเจ็ดวัน ก่อนจะถูกขนย้ายไปฝังยังสุสานหลวงอย่างลับๆ ในคืนที่มืดมิดและไร้แสงดาวการที่องค์ชายถูกฝังในสุสานหลวงนั้นเดิมทีไม่เป็นไปตามกฎระเบียบ ทว่าจูหมิงสิ้นชีพไปแล้ว โทสะราษฎรก็สงบลง เหล่าขุนนางที่ล่วงรู้เรื่องนี้จึงไม่มีผู้ใดกล้าขัดคอจักรพรรดิฉางอันในยามที่พระองค์กำลังทรงพระโศกเศร้าเสียใจทว่าเมื่อข่าวที่จูซีล้อมตำหนักจงชุ่ยควนและสังหารน้องชายร่วมสายเลือดแพร่ออกไป กลับนำมาซึ่งเสียงแซ่ซ้องสรรเสริญจากหมู่ราษฎร ราษฎรทั่วไปหาได้ล่วงรู้ตื้นลึกหนาบางไม่ ต่างพากันคิดไปว่านี่คือพระราชประสงค์ของจักรพรรดิฉงอัน จึงพากันสดุดีในพระปรีชาสามารถและคุณธรรมของพระองค์อย่างกึกก้องจักรพรรดิฉางอันทรงสูญเสียบุตรชายในยามชรา แม้เบื้องหน้าจะไม่ได้ลงทัณฑ์จูซี ทว่ากลับทรงสั่งเนรเทศเว่ยลิ่นผู้ถวายงานรับใช้ให้ไปเป็นทหารที่ชายแดนเหนืออันทุรกันดารเพื่อเป็นการข่มขวัญ ทว่าตำแหน่งองครักษ์เสื้อแพรนั้นพิเศษนัก ในสายตาคนนอก การทำเช่นนี้ก็ไม่ต่างจากการที่ฮ่องเต้ทรงหักกรงเล็บเหยี่ยวของตนเองทิ้งเพราะความเศร้าโศกเสียใจเท่านั้นในดินแดนอันรุ่งโรจน์ย่อมซ่อนไว้ซึ่งความโสโ

ฉินจื่อเว่ยกำลังตั้งครรภ์หน่อเนื้อเชื้อไข อวี่เฮ่าหมิงกลับเป็นผู้ที่กระวนกระวายใจยิ่งกว่าใคร ยามเห็นหน้าท้องของฉินจื่อเว่ยค่อยๆ นูนเด่นขึ้นทุกวัน หัวคิ้วของเขาก็ขมวดมุ่นลึกขึ้นทุกวันเช่นกันฉินจื่อเว่ยร่างกายอ่อนแอมีโรคเบียดเบียนมาตั้งแต่เยาว์วัย แม้หลายปีมานี้จะได้รับการบำรุงจนดูอวบอิ่มขึ้นบ้าง ทว่ายามที่กระดูกบางและเนื้อนุ่มนิ่มต้องมาแบกรับหน้าท้องขนาดใหญ่ อวี่เฮ่าหมิงมองดูแล้วก็อดรู้สึกใจสั่นสะท้านไม่ได้ ด้วยเหตุนี้เขาจึงเพียรไปที่สำนักหมอหลวงนับครั้งไม่ถ้วนเพื่อเชิญหมอหลวงมาตรวจอาการโชคดีที่เด็กในท้องนั้นรู้ความนัก ฉินจื่อเว่ยจึงไม่ได้ทนทุกข์ทรมานเท่าใด อีกทั้งยังได้รับอาหารเลิศรสคอยบำรุงอย่างพิถีพิถัน ร่างกายจึงแข็งแรงและมีสง่าราศีเป็นอย่างยิ่งกลับเป็นอวี่เฮ่าหมิงเสียเองที่อุตส่าห์ประคองตัวจนถึงวันใกล้คลอด แต่อาการวิตกกังวลของเขากลับไม่ทุเลาลงเลย ซ้ำยังรุนแรงขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัวยามที่เหล่าหมอหลวงมาตรวจชีพจรให้ฉินจื่อเว่ยที่จวน พอเงยหน้าขึ้นเห็นสีหน้าของอวี่เฮ่าหมิงที่เฝ้าอยู่ข้างกาย ในใจพวกเขาก็พากันบ่นพึมพำ รู้สึกว่าเด็กคนนี้ควรจะไปอยู่ในท้องอวี่เฮ่าหมิงเสียมากกว่า ถึงจะคู

ยามที่องค์ชายเจ็ด จูอวี้ เสด็จขึ้นครองราชบัลลังก์นั้นมีพระชนมายุเพียงสามพรรษา เป็นวัยที่เพิ่งเริ่มหัดท่องกวีได้เพียงไม่กี่บท และแม้แต่พู่กันก็ยังจับได้ไม่มั่นคงนัก ยามออกว่าราชการจึงต้องมีฮองไทเฮาประทับอยู่หลังม่านไม้ไผ่เหนือเก้าอี้มังกรคอยเป็นเพื่อน พระองค์จึงจะทรงสบายพระทัยม่านกึ่งโปร่งแสงหลายชั้นบดบังพระสิริโฉมของฮองไทเฮาไว้ เหล่าขุนนางทั้งราชสำนักจึงเห็นเพียงเงาร่างอันสง่างามที่พร่าเลือนอยู่หลังม่าน ประดุจเซียนเทพที่สถิตอยู่เหนือหมู่เมฆาจักรพรรดิยังทรงพระเยาว์ ราชกิจทั้งปวงจึงมี ฉู่หวัน (อ๋องฉู่) จูซี เป็นผู้คอยค้ำจุนอยู่ข้างกาย บนแท่นว่าราชการ ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการนั่งตระหง่านอยู่บนรถเข็นด้วยสีหน้าสงบเยือกเย็น รับฟังฎีกาจากเหล่าขุนนางเบื้องล่างจักรพรรดิน้อยที่ประทับอยู่ข้างกายก็ทรงพยายามยืดพระวรกายให้ตรงเลียนแบบท่าทางของเขา สองพระหัตถ์เล็กจ้อยซุกไว้ในแขนเสื้ออันกว้างขวางวางลงบนตัก ภาพหนึ่งใหญ่หนึ่งเล็กดูราวกับถอดแบบมาจากแม่พิมพ์เดียวกันหากขุนนางกราบทูลเพียงเรื่องเล็กน้อย จูอวี้มักจะตอบเพียงว่า "เราเข้าใจแล้ว" แม้น้ำเสียงจะยังดูดุจเด็กน้อย ทว่าท่วงท่านั้นกลับสุขุมคว่าเด็กในว