All Chapters of ใต้เท้าอวี่ผู้เย็นชาคลั่งรักภรรยาผู้อ่อนหวาน NC20+: Chapter 81 - Chapter 90

ภายในห้อง บรรยากาศอันร้อนรุ่มค่อยๆ สงบลง ความยุ่งเหยิงโกลาหลทั้งหมดนี้ย่อมต้องเป็นหน้าที่ของคนที่มีเรี่ยวแรงเหลืออยู่และกำลังรู้สึกผิดเป็นคนจัดการอวี่เฮ่าหมิง เรียกให้คนส่งน้ำร้อนมา ปรนนิบัติเช็ดล้างร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยรักสีกุหลาบให้ ฉินจื่อเว่ย จนสะอาดสะอ้าน จากนั้นจึงใช้น้ำเย็นที่เหลือหยิบผ้ามาขัดถูตัวเองส่งๆ อย่างลวกๆฉินจื่อเว่ยซุกกายอยู่ใต้ผ้าห่มบางของเขานั่งพิงหัวเตียงในสภาพเปลือยเปล่า นางจ้องมองอวี่เฮ่าหมิงที่เดินออกมาจากหลังฉากกั้นด้วยสายตาตัดพ้ออย่างสุดซึ้งแม้ก่อนหน้านี้อวี่เฮ่าหมิงจะเคยพูดว่าปรารถนาจะปลดปล่อยรดตัวนาง ทว่านั่นก็เป็นเพียงคำพูดหยอกเย้าเพื่อปลอบประโลมนางเท่านั้น ลองถามดูเถิดว่าสามีบ้านไหนจะกล้าทำเรื่องเหลวไหลไร้ยางอายอย่างการปลดปล่อยน้ำราคะรดภรรยาตนเองจริงๆทว่าวันนี้อวี่เฮ่าหมิงไม่เพียงแต่ทำลงไป แต่ยังทำให้นางเปรอะเปื้อนไปทั้งตัวทั้งนอกและใน ในใจเขาจึงเปี่ยมด้วยความรู้สึกผิดจนยากจะพรรณนา ได้แต่เดินวุ่นปรนนิบัตินางเพื่อเป็นการไถ่โทษเขาถูกสายตาตำหนิของฉินจื่อเว่ยจ้องจนทำตัวไม่ถูก ได้แต่เบี่ยงกายหันหลังให้นางเล็กน้อย หยิบเสื้อผ้าที่พาดอยู่บนฉากกั้นมาสวมใส่ท

อากาศในเมืองหลวงนั้นอบอุ่นกว่าแถบชายน้ำของอำเภอจี๋เสียนอยู่ไม่น้อย ทั่วทั้งเมืองเต็มไปด้วยดอกสาลี่ที่ขาวโพลนประดุจหมู่เมฆ บานสะพรั่งเต็มกิ่งก้าน บางต้นเริ่มผลิดอกออกผลเป็นลูกสาลี่กรอบบ้างแล้วฉินจื่อเว่ย เดินทางเข้าเมืองมาพร้อมกับ อวี่เฮ่าหมิง ทว่าอวี่เฮ่าหมิงไม่ได้นั่งร่วมรถม้าไปกับนาง เขาควบม้าอยู่เคียงข้างตัวรถ เส้นทางขากลับนั้นไกลนัก กองกำลังองครักษ์เสื้อแพรต่างเร่งเดินทางทั้งกลางวันและกลางคืน เพื่อไม่ให้เป็นการเสียงานเสียการของอวี่เฮ่าหมิง เวลาส่วนใหญ่ในการเดินทางฉินจื่อเว่ยจึงใช้ไปกับการพักผ่อนอยู่ภายในรถม้าเมื่อคืนรถม้าสั่นคลอนโยกเยกเดินทางมาครึ่งค่อนคืน ยามนี้เพิ่งจะผ่านประตูเมืองเข้ามาในช่วงเช้าตรู่ นางยังคงพักผ่อนอยู่ภายในรถ หลับใหลอย่างไม่รู้วันคืนเรื่องสำคัญอันดับแรกเมื่ออวี่เฮ่าหมิงกลับถึงเมืองหลวงคือการเข้าวังเพื่อรายงานราชการ แม้แต่บ้านก็ยังไม่มีเวลาได้เหยียบ ส่วนฉินจื่อเว่ยต้องกลับจวน ทั้งสองจึงจำต้องแยกทางกันตรงนี้ เขาโบกมือไล่คนส่วนใหญ่ออกไป เหลือเพียง เหอซัน และผู้ติดตามชุดเล็กกลุ่มหนึ่งที่คอยท่าอยู่ด้านข้าง จากนั้นเขาจึงสั่งให้ เซ่อหลาน และ เหวินจู หยุดรถม้าลงใ

จักรพรรดิฉางอันทรงมอบหมายราชการให้จูหมิงดูแลแล้ว คาดว่าในช่วงที่ประทับอยู่ ณ วัดถานกู่นั้นคงไม่ปรารถนาให้ผู้ใดรบกวน ด้วยเหตุนี้ หลังจากอวี่เฮ่าหมิงออกจากวัง เขาจึงไม่ได้มุ่งหน้าไปยังวัดถานกู่ แต่กลับจวนไปโดยตรงเขากลับมาได้จังหวะพอดี เป็นเวลาที่ฉินจื่อเว่ยกำลังว่ากล่าวตักเตือนบ่าวไพร่ ณ ลานหน้าเรือนโถง บ่าวไพร่นับสิบชีวิตต่างก้มหน้ายืนนิ่งอย่างสงบเงียบ จนดูมืดฟ้ามัวดินไปครึ่งลานเรือน เบื้องหน้าสุดมีสาวใช้ในชุดเสื้อสีฟ้ากระโปรงสีชมพูหมอบกราบอยู่บนพื้น ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวบนบันไดที่หันหน้าเข้าหากันนั้นมีโต๊ะสี่เหลี่ยมไม้แดงตั้งอยู่ ขนาบข้างด้วยเก้าอี้พนักพิงไม้หวงฮวาหลี ฉินจื่อเว่ยที่สวมอาภรณ์คอตั้งตัวยาวนั่งตระหง่านอยู่บนเก้าอี้ มือข้างหนึ่งวางทาบขอบโต๊ะ นางจ้องมองสาวใช้ที่หมอบกราบอยู่เบื้องล่างด้วยสายตาเย็นชาพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด:"ของในวันแต่งงานของข้า เป็นเจ้าที่แตะต้องใช่หรือไม่?"คำถามนี้เอ่ยออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย บ่าวไพร่ที่ยืนอยู่ต่างคาดเดาไม่ได้ว่าสาวใช้นางนั้นแตะต้องสิ่งใด ถึงได้ทำให้ฉินจื่อเว่ยลงมือจัดการทันทีที่กลับถึงจวน ทว่าสาวใช้ผู้นั้นย่อมรู้แจ้งแก่

หลังจากจูหมิงจากไป จักรพรรดิฉางอันทรงประทับนิ่งเงียบอยู่ในตำหนักเพียงลำพังเนิ่นนาน กระบี่ทองยงเล่อทอดกายอยู่บนพื้น คมกระบี่อันเฉียบคมหลุดพ้นฝักออกมาครึ่งเล่ม หลิวเจี้ยนอันวางแส้ในมือลง เดินเข้าไปประคองกระบี่ขึ้นมา แล้วบรรจงวางกลับคืนบนแท่นวางอาวุธอย่างระมัดระวังเสียงฝักกระบี่กระทบแท่นวางดังแว่วขึ้นเบาๆ จักรพรรดิฉงอันทรงลืมพระเนตรขึ้น พลันเรียกขาน "หลิวเจี้ยนอัน"หลิวเจี้ยนอันรีบก้าวไปข้างโต๊ะทรงงาน โน้มกายก้มศีรษะลง "ฝ่าบาท บ่าวอยู่นี่พะย่ะค่ะ"จักรพรรดิฉางอันทรงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ตรัสถาม "ช่วงนี้ฉินวั่น (พระสนมวั่นเฟย) เป็นอย่างไรบ้าง? ช่วงที่ข้าไม่อยู่ในวัง นางมีเรื่องลำบากอันใดหรือไม่?"คำถามนี้ช่างประจวบเหมาะนัก ยามพระสนมวั่นเฟยตั้งครรภ์ ทุกคนในวังหลังต่างก็จับจ้องที่ครรภ์ของนางซึ่งนูนเด่นขึ้นทุกวัน เรื่องยุ่งยากที่เกิดขึ้นย่อมมีทั้งเรื่องเล็กและเรื่องใหญ่หลิวเจี้ยนอันรู้แจ้งว่าจักรพรรดิฉงอันทรงปรารถนาจะถามสิ่งใด จึงทูลตอบว่า "ทูลฝ่าบาท ไม่มีเรื่องลำบากอันใดพะย่ะค่ะ ท่านหมอหลวงมาตรวจพระอาการทุกวัน ข้ารับใช้เบื้องล่างต่างก็ปรนนิบัติอย่างระมัดระวังยิ่ง บ่าวไปเยี่ยม

คำพูดต่อมาดูเหมือนจะเอ่ยลำบากนัก เหอซันนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งถึงกล่าวว่า "ท่านล่วงรู้ดีว่าข้าปรารถนาจะพาแม่นางไป๋เจินออกมาตลอด ทว่าเมื่อวันก่อนคนจากกรมพิธีการกลับบอกข้าเป็นการส่วนตัวว่าเบื้องหลังแม่นางไป๋เจินมีคนหนุนหลังอยู่ จึงมิอาจพาตัวออกมาได้ ข้าอยากจะถามท่านว่า ท่านพอจะรู้หรือไม่ว่าคนเบื้องหลังแม่นางไป๋คือผู้ใด?"อวี่เฮ่าหมิงเห็นเขาเร่งร้อนจนริมฝีปากแห้งผาก จึงรินชาถ้วยหนึ่งส่งให้ น้ำชานั้นเพิ่งเดือดพล่าน ทว่าเหอซันไม่รู้ว่ามองไม่เห็นควันที่พวยพุ่งหรืออย่างไร เขารับไปแล้วยกดื่มรวดเดียวน้ำที่ร้อนจัดลวกจนลิ้นชาไปหมด ทว่าเขาเกร็งลำคอกลืนลงไปอย่างรวดเร็ว ฉินจื่อเว่ยเห็นดังนั้นจึงแอบหยิกอวี่เฮ่าหมิงไปทีหนึ่ง ก่อนจะรีบคีบน้ำแข็งบดจากจานมาใส่ในถ้วยชาให้เขา "ใต้เท้าเหอ ทานน้ำแข็งสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ช่วยดับร้อน"เหอซันรับไป "ขอบพระคุณฮูหยินฉินขอรับ"เขาโยนน้ำแข็งเข้าปากไปสองก้อน เมื่อความร้อนของน้ำชาปะทะกับความเย็นของน้ำแข็ง เหอซันจึงค่อยสงบใจลงได้บ้าง อวี่เฮ่าหมิงเอ่ยช้าๆ "เจ้าอยากรู้ว่าเบื้องหลังไป๋เจินคือใคร จำต้องล่วงรู้ถึงชาติกำเนิดของนางเสียก่อน"เหอซันชอบไป๋เจิน ย่อมสืบประวัติของนาง