All Chapters of ใต้เท้าอวี่ผู้เย็นชาคลั่งรักภรรยาผู้อ่อนหวาน NC20+: Chapter 61 - Chapter 70

น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าเข้าสู่โสตประสาท ทำเอาฉินจื่อเว่ยใจสั่นไปทั้งดวง นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้ยินอวี่เฮ่าหมิงอ้อนวอนผู้อื่น และนางหารู้ไม่ว่านี่คือครั้งแรกในชีวิตที่เขาเอ่ยปากอ้อนวอนใครเช่นกันนางรักษาสัญญา หน้าแดงซ่านพลางแอ่นอกส่งยอดถันให้เขาลิ้มรส เรียวลิ้นอันว่องไวทาบทับลงบนยอดถันนุ่ม ดูดดึงหนักเบาสลับกันไป จังหวะการเคลื่อนไหวแม้จะเชื่องช้าทว่ากลับรุนแรงนัก สันจมูกโด่งกดลงบนทรวงอกนุ่มจนเนื้อขาวนวลบุ๋มลึกลงไปยามทานอาหารเขาวางตัวสำรวมตามพิธี ทว่ายามดื่มกินยอดถันกลับส่งเสียงจ๊วบจ๊าบไม่คิดจะสะกดกลั้นเสียงเลยแม้แต่น้อย ปลายลิ้นกดเน้นตรงยอดถันราวกับจะมุดเข้าไปด้านใน ยามริมฝีปากโอบรัดยอดถันสีระื่อแล้วดูดดึง ฉินจื่อเว่ยรู้สึกราวกับว่าตัวนางกำลังจะถูกเขาดูดกลืนเข้าไปในปากเสียให้ได้นางสะอื้นครางพลางโอบกอดศีรษะของเขาไว้ นิ้วมือสอดแทรกเข้าไปในเส้นผม คว้าดึงผมหลังศีรษะของเขาไว้หลวมๆ "อื้ม~~~เสื้อคลุมจะหลุดแล้วเจ้าค่ะ..."อวี่เฮ่าหมิงได้ยินแต่ไม่ได้เงยหน้าขึ้น เขาเอื้อมมือไปดึงเสื้อคลุมที่เลื่อนหลุดไปอยู่ที่ข้อศอกกลับมาคลุมบ่านางไว้ บดบังแผ่นหลังบอบบางมิดชิด เผยให้เห็นเพียงทรวงอกอวบอิ่มเบื้องหน

ร่องลับถูกกระแทก หน้าท้องถูกกดทับ แม้แต่จุดปัสสาวะก็ยังถูกเขาบดเบียดทำร้าย ฉินจื่อเว่ยทานทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว ราวกับร่างกายถูกเขากระแทกจนชำรุดเสียหาย รูเปิดปัสสาวะพลันคลายออก น้ำราคะอุ่นๆมากมาย พุ่งพวยรินไหลออกมาประหนึ่งน้ำพุเสียจนเปียกชุ่มไปทั่ว อวี่เฮ่าหมิงจ้องมองภาพนั้นด้วยความกระสัน แก่นกายกระตุกรัว เขากระแทกเน้นหนักถี่รัวอีกสิบกว่าครั้ง ก่อนจะฝังแก่นกายลึกเข้าไปในส่วนลึกที่สุดของร่องนุ่ม ถุงสวรรค์เบียดชิดติดปากทาง ท่ามกลางเสียงน้ำรักที่รินไหลอย่างลามกหยาบโลน เขาครางต่ำในลำคอก่อนจะปลดปล่อยน้ำรักที่สะสมมาหลายวันเข้าไปในร่องนุ่มที่ตอดรัดแน่นของนางจนหมดสิ้นทุกหยาดหยด ยามห้องหนังสือกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง ฉินจื่อเว่ยร้องไห้จนดวงตาแดงก่ำ อวี่เฮ่าหมิงเห็นนางร้องไห้หนักเสียจนไม่อยากจะมองหน้าเขาแล้ว ทว่าเขาก็ไม่รู้จะเอ่ยคำปลอบโยนอย่างไร ได้แต่ใช้เสื้อคลุมห่อร่างนางไว้แล้วอุ้มกลับห้อง ปรนนิบัติเช็ดถูทำความสะอาดร่างกายให้อย่างว่าง่าย ก่อนจะจับนางสอดเข้าไปในผ้าห่มที่อุ่นจัด ตัวเขาเองนั้นใช้ชีวิตหยาบกร้านมาแต่ไหนแต่ไร ปรนนิบัติคนไม่ค่อยเป็นนัก ดังนั้นห้องนอนที่เดิมทีเซ่อหลานจัดเตรียมไว้ใ

สิ้นคำพูดของเขา คิ้วของฉินจื่อเว่ยก็ขมวดมุ่นทันที อวี่เฮ่าหมิงไม่ค่อยมีสังคมหรือติดค้างบุญคุณกับขุนนางคนใด และไม่ค่อยเบิกเงินออกไปใช้ ปกติมีเงินติดตัวเพียงสามสิบห้าสิบตำลึงก็นับว่ามั่งคั่งแล้ว ยามนี้เมื่อเห็นสีหน้าฉินจื่อเว่ยไม่สู้ดี หัวใจเขาก็กระตุกวูบ นึกว่าตนเองขอมากเกินไป เขากังวลว่าฉินจื่อเว่ยจะมองว่าเขาฟุ่มเฟือย จึงลอบสังเกตสีหน้านางพลางเอ่ยหยั่งเชิง "หากเบิกห้าร้อยไม่ได้ สองสามร้อยก็ได้" หว่างคิ้วของฉินจื่อเว่ยยังคงขมวดมุ่น ทว่าอวี่เฮ่าหมิงกลับไม่ยอมถอยให้อีก เอ่ยอย่างมีเหตุผล "บุรุษจากบ้านไปไกล อย่างไรเสียต้องมีเงินติดตัวสักสองร้อยตำลึง" ฉินจื่อเว่ยถอนหายใจออกมา นางลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง หยิบตั๋วเงินปึกหนึ่งออกมาจากลิ้นชักเล็กใต้กล่องเครื่องประดับ แล้วหยิบตั๋วเงินใบละหนึ่งพันตำลึงออกมาหนึ่งใบอย่างไม่ใส่ใจ ครุ่นคิดครู่หนึ่งเกรงว่าเขาจะต้องใช้เงินติดสินบนหรือติดต่อผู้คนไม่เพียงพอ จึงหยิบออกมาเพิ่มอีกหนึ่งพันตำลึง นางยื่นตั๋วเงินที่เพิ่มจำนวนขึ้นถึงสี่เท่าส่งให้อวี่เฮ่าหมิง เอ่ยอย่างจริงจังว่า "ห้าร้อยตำลึงจะไปพออะไรเจ้าคะ ท่านออกไปทำงานข้างนอก ย่อมต้องมีการหยิบยื่นห

อวี่เฮ่าหมิงจากบ้านไปเพียงครึ่งเดือน ฉินจื่อเว่ยก็ได้รับจดหมายจากเขาหลายฉบับ เมื่อคำนวณเวลาดูแล้ว คาดว่าเขาคงเริ่มเขียนจดหมายส่งกลับมาตั้งแต่อยู่ระหว่างทางมุ่งหน้าไปยังอำเภอจี๋เสียนเนื้อความในจดหมายส่วนใหญ่บอกเล่าเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ เช่นว่าเขาเดินทางผ่านที่ใด พบเห็นทัศนียภาพเช่นไร กระทั่งเรื่องขี้ผงอย่างการเดินทางในยามค่ำคืนแล้วไปเจอกวางดาวหมอบขวางทางไม่ยอมหลีกเขาก็ยังเขียนมาเล่า บางคราในซองจดหมายยังแนบดอกไม้ใบหญ้าที่เด็ดมาจากข้างทางมาด้วย ทว่ายามส่งมาถึงมือมันก็มักจะเหี่ยวเฉาไปเสียแล้วเขาส่งจดหมายกลับมาหลายฉบับ ทว่าแต่ละฉบับเขียนไม่มากนัก ไม่ว่าจะมีเรื่องราวมากมายเพียงใด เขาก็จะเขียนเพียงหนึ่งแผ่นกระดาษ และประโยคสุดท้ายของจดหมายมักจะเป็นคำเดิมเสมอว่า: จำไว้ว่าต้องคิดถึงข้าฉินจื่อเว่ยไหนเลยจะรู้ว่ายามเขาจากบ้านไปจะกลายเป็นคนช่างอ้อนเพียงนี้ นางใช้ชีวิตในแต่ละวันตามปกติไม่ได้มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง จึงไม่รู้ว่าจะเขียนตอบเขาอย่างไรดี หากเขียนเรื่องเก่าๆ ก็นึกเกรงว่าจะน่าเบื่อ นางจึงผัดวันประกันพรุ่งเรื่อยมาทว่าเมื่อจดหมายฉบับที่สี่ของอวี่เฮ่าหมิงส่งมาถึงมือ ฉินจื่อเว่ยก็ต้องรีบจรดพู่กั

แผนการนี้ถือเป็นความลับทางการทหาร มิอาจแพร่งพรายให้คนนอกล่วงรู้ ผู้ที่ล่วงรู้เรื่องนี้เกือบทั้งหมดล้วนสิ้นชีพไปพร้อมกับอวี่หยุนฉีในสนามรบ ร่างกายกลายเป็นเถ้าถ่าน จะมีก็เพียงลั่วซ่านในตอนนั้นที่เกิดอาการไอเป็นเลือดอย่างรุนแรงจนถูกส่งตัวไปแนวหลังจึงรอดชีวิตมาได้ และเขาได้เก็บงำความลับนี้ไว้ในใจเพียงลำพังมานานหลายปีเหล่าองค์ชายต่างชิงดีชิงเด่นกันทั้งในที่ลับและที่แจ้ง อวี่หยุนฉีสังกัดฝ่ายองค์ชายสอง ทั้งยังกุมกำลังทหารนับแสนนาย การที่องค์ชายหกปรารถนาจะกำจัดเขาเสียในสมรภูมิที่ดาบกระบี่ไร้ตาจึงไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ทว่าการที่องค์ชายผู้เสวยเบี้ยหวัดจากราษฎรจะใช้สงครามเป็นกระดานหมากนั้นช่างเป็นเรื่องที่เหลวไหลเกินไปนัก ด้วยเหตุนี้แม้ตลอดหลายปีที่ผ่านมาจะมีคนนึกสงสัยว่าเหตุใดยอดขุนพลแห่งยุคถึงได้สิ้นชีพกะทันหัน ทว่าก็ไม่มีผู้ใดกล้าสงสัยไปถึงองค์ชายหกเลยแต่ในยามนี้ เมื่ออวี่เฮ่าหมิงได้ฟังลั่วซ่านเอ่ยถึงสาเหตุการตายอันเต็มไปด้วยเงื่อนงำของบิดาตนเอง สีหน้าของเขากลับยังคงเรียบเฉย แม้แต่คิ้วหรือตาก็ไม่ขยับแม้เพียงนิด คล้ายกับไม่ใส่ใจในเรื่องนี้เลย หรืออาจจะสงบเยือกเย็นราวกับล่วงรู้เรื่องนี้