All Chapters of ใต้เท้าอวี่ผู้เย็นชาคลั่งรักภรรยาผู้อ่อนหวาน NC20+: Chapter 91 - Chapter 100

สวีเหวินอี้ส่ายหน้าเบาๆ "เขาไม่ได้บอกชัดเจน เพียงแต่ถามองค์ชายว่าควรจะนำความขึ้นกราบทูลต่อพระพักตร์หรือไม่? หากเว่ยลิ่นลงมือครานี้แล้วมิอาจโค่นอวี่เฮ่าหมิงเพื่อก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งผู้บัญชาการได้ องค์ชายหกย่อมต้องล่วงรู้แน่ว่าเขาเป็นคนของท่าน กัวฟั่งย่อมไม่ปล่อยเขาไว้แน่ ถึงตอนนั้นหมากตัวนี้ก็ต้องกลายเป็นเบี้ยทิ้งพะย่ะค่ะ"จูซีจ้องมองผิวน้ำที่ปั่นป่วนเพราะฝูงปลา เอ่ยช้าๆ "เจ้ารู้หรือไม่ว่าท่านพ่อทรงหวาดระแวงเรื่องใดที่สุด?"สวีเหวินอี้นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกระซิบออกมาคำเดียว "กบฏพะย่ะค่ะ"จูซีเอ่ย "ถูกต้อง ช่วงปีแรกๆ ที่ท่านพ่อขึ้นครองราชย์ พวกกบฏมีอยู่ทั่วทุกหนแห่ง อวี่เฮ่าหมิงคือคนสนิทที่ท่านพ่อไว้วางพระทัย หากเขามีใจเป็นอื่น ท่านพ่อย่อมไม่มีทางเก็บเขาไว้ข้างกายแน่"สวีเหวินอี้เอ่ยอย่างกังวล "ทว่าเรื่องนี้ยังไม่แน่ชัดว่าจริงหรือเท็จ อีกทั้งอวี่เฮ่าหมิงทำงานถวายตัวมาหลายปี ไม่เคยมีท่าทีปรปักษ์ต่อองค์ชายหกเลย จะตัดสินได้อย่างไรว่าเขาล่วงรู้เรื่องที่บิดาตนเองถูกองค์ชายหกทำร้ายหรือไม่ และจะตัดสินได้อย่างไรว่าเขาไม่จงรักภักดีต่อราชวงศ์?"จูซีหัวเราะเบาๆ "ท่านพ่อนั้นขี้ระแวงนัก ย่อมต้องสั่

จูซี มาที่ตำหนักอู่อิงเตี้ยนในวันนี้ราวกับตั้งใจมาเพื่อเอ่ยขอความเมตตาให้ จูหมิง โดยเฉพาะ เขามองตามแผ่นหลังของจูหมิงที่จากไป ก่อนจะทูลต่อ จักรพรรดิฉงอัน ว่า "ก่อนหน้านี้ไม่นานยามที่ฝ่าบาทไม่อยู่ในวัง น้องหกทรงตรากตรำทำงานทั้งกลางวันและกลางคืนเพื่อจัดการราชกิจ นับว่าเป็นความชอบไม่น้อย มิสู้ให้ความชอบลบล้างความผิด ไม่เห็นต้องทรงกักบริเวณเขาไว้ที่ตำหนักจงชุ่ยควนเลยพะย่ะค่ะ""ความชอบใหญ่หลวงอย่างนั้นหรือ?" จักรพรรดิฉงอันแค่นหัวเราะเย็นชา ตรัสด้วยโทสะ "เจ้ายังไม่ได้อ่านฎีกาที่มันตรวจตราในช่วงหลายเดือนมานี้ พวกขุนนางเฒ่าเจ้าเล่ห์ที่เคยติดตามมันทำศึกฉวยโอกาสนี้เสนอขอเพิ่มเสบียงเปลี่ยนเกราะใหม่ มันก็ตวัดพู่กันอนุมัติอย่างไม่ลังเล ทว่ากรมพิธีการขอเงินไปเตรียมงานร่ายรำปัดเป่าเสนียดจัญไรมันกลับดึงเรื่องไว้ไม่ยอมอนุมัติเสียที หากไม่ใช่เพราะกรมคลังกดเรื่องไว้ไม่ยอมจ่ายเงิน ข้ากลับมาถึงวังครานี้คงเห็นคลังหลวงว่างเปล่าไปแล้ว"จูซีฟังแล้วอยากจะหัวเราะทว่าสีหน้ากลับไม่แสดงออก เอ่ยเพียงว่า "น้องหกอยู่ในกองทัพมาหลายปี ย่อมซึ้งถึงความลำบากของเหล่าทหารหาญ จึงเห็นใจพวกเขามากกว่าปกติบ้าง ก็นับว่าไม่ใช่คว

ภายในลาน ฉินจื่อเว่ยยกเก้าอี้มานั่งลงใต้ต้นเหมย นางกำลังก้มหน้าก้มตาปักเย็บงานฝีมืออย่างเงียบสงบ เข็มยาวร้อยเรียงผ่านผ้าแพรสีขาวสะอาดตา ดูราวกับกำลังตัดเย็บอาภรณ์ชุดหนึ่งเจ้า "พี่สาม" สุนัขขนดำขลับนอนหมอบอยู่แทบเท้าของฉินจื่อเว่ย ก่อนหน้านี้มันยังเห่าเสียงดังฟังชัด ทว่ายามนี้เมื่อเห็นผู้ที่เดินเข้ามาคือฉินจิ้ง มันก็เพียงปรือตาที่ง่วงงุนมองเขาพลางส่งเสียงครางหงิงๆ อย่างไร้เรี่ยวแรงสองสามทีลุงเฉินนำทางฉินจิ้งมาถึงแล้วก็ปลีกตัวถอยออกไป ทั้งเซ่อหลานและเหวินจูต่างก็ไม่อยู่ ในลานเรือนอันกว้างใหญ่จึงหลงเหลือเพียงสองพี่น้อง ฉินจื่อเว่ยเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มบางๆ ให้ฉินจิ้ง "พี่รอง เหตุใดถึงมาที่นี่ได้เจ้าคะ?"ดวงตาของนางโค้งมนประดุจพระจันทร์เสี้ยว ดูไปแล้วช่างไม่เหมือนสตรีที่กำลังหวาดหวั่นพรั่นพรึงเพราะสามีต้องโทษอยู่ในคุกที่ไม่อาจล่วงรู้ชะตากรรมเลยแม้แต่นิดเดียว ฉินจิ้งเห็นดังนั้นก็เริ่มไม่มั่นใจว่านางล่วงรู้เรื่องที่อวี่เฮ่าหมิงเข้าคุกแล้วหรือไม่หากไม่รู้ย่อมเป็นเรื่องดีที่สุด จะได้ไม่ต้องโศกเศร้าเสียใจฉินจิ้งยามอยู่ต่อหน้าฉินเจิ้งชิงนั้นดูลนลานประหนึ่งเด็กหนุ่ม ทว่ายามอยู่ต่อหน้าน้องเล็กเขา

องครักษ์เสื้อแพรเห็นเว่ยลิ่นถูกหยางจินหมิงซักไซ้เพราะตนเอง จึงรีบอธิบาย "ใต้เท้าหยางท่านอาจยังไม่ทราบ นี่คือกฎของกรมองครักษ์เสื้อแพร ทัณฑ์ต้องมาก่อนการสอบ อีกทั้งนักโทษผู้นี้... อีกทั้งทาสคุกผู้นี้เข้าคุกมาหลายวัน ถูกทัณฑ์โบยเพียงไม่กี่ครา เสียเลือดไปเพียงครึ่งชาม มิอาจนับเป็นทัณฑ์หนักได้ขอรับ"เขาชี้มือไปทางอวี่เฮ่าหมิง "หากใต้เท้าหยางยังสงสัย เชิญถามเขาดูได้ นักโทษกบฏที่ผ่านมือเขามีเป็นร้อยเป็นพัน เขาต้องรู้จักกฎของกรมองครักษ์เสื้อแพรดีกว่าผู้ใดแน่นอนขอรับ"วาจาขององครักษ์ผู้นี้ช่างฟังดูจริงใจนัก หยางจินหมิงจึงเริ่มน้ำท่วมปากไม่รู้จะเอ่ยสิ่งใดต่อ ทว่าคาดไม่ถึงว่าเว่ยลิ่นจะเอ่ยกับองครักษ์ผู้นั้นว่า "ในเมื่อใต้เท้าหยางเอ่ยปากแล้ว เจ้าก็จงรู้จักกาลเทศะบ้าง ผ่อนแรงลงหน่อย อย่าได้ทำลายกระดูกและเอ็นของนักโทษเสียล่ะ"อวี่เฮ่าหมิงได้ฟังวาจาของคนทั้งสาม เมื่อความเจ็บปวดเริ่มทุเลาลง เขาจึงลืมตาที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อมองไปยังเว่ยลิ่น เขาเคยเป็นผู้สอบสวนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะมาตลอด ยามนี้ต้องถูกมัดอยู่บนแท่นทรมานจึงรู้สึกแปลกพิกลนัก เขาจ้องมองดาบอันเย็นเยียบที่เอวของเว่ยลิ่นและชุดเฟยอวี๋ฝูอันสง่า

ฉินจื่อเว่ยไม่ได้ฟังเข้าหูเลยจริงๆ นางหันหน้ากลับมา พลางขานรับอย่างงงงวย "เอ๊ะ?" นางทำราวกับมองไม่เห็นสีหน้าอันบูดบึ้งของฉินจิ้ง เอ่ยถามเขาอย่างเร่งร้อน "พี่รอง อีกไกลหรือไม่เจ้าคะ?"ถามจบ นางก็เตรียมจะชะโงกหน้าออกไปดูทางหน้าต่างอีกครั้งว่ารถม้าถึงที่ใดแล้ว ทั้งที่นางเองก็จำทางไปคุกใต้ดินไม่ได้ ไม่รู้ว่ามองไปจะมีประโยชน์อันใดฉินจิ้งกดมือนางที่กำลังจะเปิดหน้าต่างไว้ รั้งตัวนางกลับมาให้นั่งลงบนตั่งนุ่ม "เจ้าจะรีบเพียงใดรถม้าก็บินไม่ได้หรอก นั่งให้มันนิ่งๆ ส่ายไปส่ายมาดูท่าทางเป็นอย่างไรกัน ทำตัวเหมือนเด็กเล็กๆ ไม่เหมือนคนที่ออกเรือนไปแล้วเลยสักนิด"ฉินจื่อเว่ยถูกเขาดุเข้าสองประโยคก็หุบปากเงียบทันที นางลูบห่อผ้าบนตักที่เตรียมมาให้อวี่เฮ่าหมิงด้วยท่าทางกระวนกระวายใจฉินจิ้งเห็นนางเป็นเช่นนี้ก็รู้สึกปวดหัวยิ่งนัก ยามที่ฉินจื่อเว่ยเพิ่งแต่งให้อวี่เฮ่าหมิง ฉินจิ้งมักกังวลว่าอวี่เฮ่าหมิงจะปฏิบัติต่อนางไม่ดี ทว่ายามนี้เขากลับกังวลว่าอวี่เฮ่าหมิงจะเลี้ยงดูนางจนประคบประหงมเกินไป จนถึงตอนนี้เพียงแค่เขาเอ่ยคำหนักใส่เพียงนิดนางก็เงียบเสียงลง ราวกับได้รับความอยุติธรรมอันใหญ่หลวงฉินจิ้งส่ายหน้าพลาง