All Chapters of เพื่อนอะไรไม่เป็น จะเป็นผัว: Chapter 41 - Chapter 50

ตอนที่ 42เคลียร์ใจวันต่อมา ในช่วงบ่ายของมหาวิทยาลัย ตะวันยืนเดาะลูกบาสไปมาอย่างสบายอารมณ์ ร่างสูงโปร่งเคลื่อนไหวเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่าทีไม่ได้เร่งรีบอะไรนัก “ไอ้วัน เดี๋ยวมานะ”เสียงของโชน เพื่อนสนิท เดินเข้ามาสะกิดเรียกจากด้านข้าง“เออ” ตะวันตอบรับสั้น ๆ โดยแทบไม่ละสายตาจากลูกบาสในมือ กระทั่งโชนเดินแยกออกไป“มาเล่นด้วยกันสักตาสิ!”เสียงตะโกนจากด้านหลังดังขึ้น ทำให้ตะวันที่กำลังจะยกมือชู้ตลูกบาสต้องชะงัก ก่อนจะหันกลับไปมองแทนยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ตรงหน้า สีหน้ากวนประสาเจ้าตัวประดับอยู่บนใบหน้า ราวกับมั่นใจว่าอีกฝ่ายไม่มีทางปฏิเสธ“มาดิ”ตะวันตอบรับสั้น ๆ พร้อมกระตุกยิ้มมุมปากตึก… ตัก… เสียงลูกบาสกระทบพื้นดังเป็นจังหวะหนักแน่น ก่อนที่เกมระหว่างสองหนุ่มจะเริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจังร่างสูงทั้งคู่เคลื่อนไหวว่องไว ผลัดกันรุกผลัดกันรับอย่างไม่มีใครยอมใคร ฝ่าเท้ากระทบพื้นสนามดังสนั่น เสียงหายใจเริ่มถี่ขึ้นตามจังหวะเกมที่ดุเดือดขึ้นทุกขณะฟุ่บ!เล่นกันได้ไม่ถึงสิบนาที สองร่างก็ทิ้งตัวนอนราบไปกับพื้นสนามอย่างหมดแรง เสียงหอบหายใจดังถี่ท่ามกลางบรรยากาศที่ยังคุกรุ่นจากเกมเม

ตอนที่ 44ตะวันอยากเป็น..…ปรี๊ดดดดด!เสียงนกหวีดดังขึ้นเป็นสัญญาณเริ่มการแข่งขัน บรรยากาศรอบสนามคึกคักทันที เสียงเชียร์ดังระงมไปทั่วตะวันลงประจำตำแหน่งอย่างคล่องแคล่ว ร่างสูงเคลื่อนตัวไปตามจังหวะเกม สายตาคมกวาดมองสถานการณ์ในสนาม ก่อนจะแวบไปเห็นอัยยาที่ยืนเชียร์อยู่ข้างสนามไม่ไกลนัก ฝั่งตรงข้ามเป็นทีมของแทนระหว่างที่เกมกำลังดำเนินไป ตะวันค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้อีกฝ่าย ก่อนจะเขยิบไหล่กระแทกเบา ๆ เหมือนจงใจเรียกร้องความสนใจแทนหันมามองคิ้วขมวด“อะไรของมึง”ตะวันก้มลงกระซิบเสียงต่ำ“ชนกูดิ”“หะ?” “ชนกู”“กูจะชนมึงทำไม”“เออ ชนกูหน่อยดิ อยากเจ็บตัว” “ประสาทรึไงวะ ”ตะวันถอนหายใจเบา ๆ อย่างขัดใจ ก่อนจะกระแทกไหล่กลับไปเองเหมือนไม่พอใจ แทนมองตามอย่างงง ๆ“ไอ้ตะวัน มึงจะเอาอะไรแน่เนี่ย!”ในจังหวะที่ร่างสูงกำลังจะหมุนตัวเข้าไปแย่งบอลจากฝั่งตรงข้าม ปึก!ไหล่กว้างของตะวันปะทะกับผู้เล่นอีกทีมอย่างแรง ร่างสูงเซไปหนึ่งก้าวทั้งที่ยังทรงตัวได้สบาย แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นอัยยาที่ยืนอยู่ข้างสนาม เขากลับยอมปล่อยตัวเองให้เสียหลัก แสร้งบิดข้อเท้า ก่อนจะทิ้งตัวล้มลงกับพื้นอย่างแนบเ

ตอนที่ 46ขี้อ้อน Ncสวบ…ปั่ก“อ๊ะะะ!” อัยยาสะท้านเฮือก กัดริมฝีปากแน่นทันทีเมื่อความใหญ่โตค่อย ๆ สอดเข้ามา ความคับแน่นทำเอาร่างบางแทบหายใจไม่ออก ทำเอาชายหนุ่มถึงกับหลับตาแน่น ซู๊ดปากเสียงดัง ความรัดแน่นที่ตอดรัดแท่งเอ็นทำให้เขาแทบสิ้นสติ “ซี๊ดดด…โคตรแน่นเลย…อื้อออ……”“อื้อ…ตะวัน”สะโพกตอบเริ่มขยับช้า ๆ มือหนาจับขาเรียวไว้แน่น เสียงน้ำรักเลอะดัง ทุกครั้งที่เขาขยับดันเข้าไปทีละนิด“อื้ม” ร่างสูงกดจูบเธอซ้ำ กลืนเสียงครางหวาน ๆ ที่หลุดออกมา “แน่นไปหมดเลย…” ชายหนุ่มกระซิบเสียงพร่า ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อและแรงปรารถนาพั่บ! พั่บ! พั่บ!ทุกครั้งที่ถอนแท่งร้อนออกมา น้ำรักใสก็ไหลอาบเปื้อนลำหนาเป็นมันเงา ก่อนจะถูกดันกลับเข้าไปใหม่อย่างรุนแรงจนเสียงกระแทกดังสะท้อนทั่วห้อง“อ๊า…แน่นมาก อัย…อื้ม เสียวมั้ยคะ”ตะวันเอ่ยถามเสียงกระเส่า ในขณะที่สะโพกยังคงกระแทกไม่หยุด“อื้ม…เสียว อ๊ะ”หญิงสาวครางออกมาเสียงหวาน ร่างสะท้านเฮือกทุกครั้งที่เขากระแทกเข้าออก กลีบกุหลาบสีแดงฉ่ำหุบโอบรัดแน่นตามแรงดัน ตอดดูดท่อนเอ็นทุกจังหวะจนเขาครางลั่น“ซี๊ด!…ตอดดีจัง อ๊า”พั่บ! พั่บ! พั่บ!เสียงกระแทก

ตอนที่ 48หน้าตาน่ารักเชียวร้านชาบูเล็ก ๆ ริมทางเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำซุปหอมกรุ่น หม้อเดือดปุด ๆ ส่งไอร้อนลอยขึ้นบางเบา ตะวันนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอัยยาแม้ตรงหน้าจะมีเนื้อสดเรียงรายและหม้อซุปร้อน ๆ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้สนใจมันเท่าไรนัก เพราะสายตาคม มัวแต่จ้องมองร่างที่นั่งอยู่อีกฝั่งอัยยากำลังเคี้ยวอาหารอยู่ แก้มป่องตุ้ยนิด ๆ อย่างคนตั้งใจกินเต็มที่โดยไม่รู้ตัวว่าถูกจ้อง ตะวันยกยิ้มบาง ๆ อย่างเอ็นดู“กินช้า ๆ สิ เดี๋ยวติดคอ”เขาเอ่ยเสียงเรียบ พลางคีบผักลงหม้อให้เธอเพิ่มอีกหน่อยอัยยาเงยหน้ามองทั้งที่ยังเคี้ยวไม่หมด“ตะวันก็กินบ้างสิ มัวแต่มองอัยอยู่ได้”“อร่อยป่ะ”อัยยาพยักหน้าทันที ดวงตาเป็นประกาย“อร่อยสิ”“อร่อยก็กินเยอะ ๆ สิ”อัยยาเงยหน้ามองเขาเล็กน้อย ก่อนจะถามกึ่งจริงกึ่งเล่น“แล้วถ้าอัยอ้วนขึ้นมาล่ะ”“ถึงอัยจะอ้วน…อัยก็น่ารักอยู่ดี”ร่างเล็กหลุดยิ้ม หน้าแดงระเรื่อจนต้องก้มลงมองชามตัวเอง“ตะวันชอบพูดให้อัยเขินอยู่เรื่อยเลย”ชายหนุ่มยกยิ้มบาง ๆ มองเธออย่างไม่ปิดบังความเอ็นดู“ก็อัยน่ารักจริง ๆ นี่”พูดจบเขาก็คีบหมูสุกวางลงในจานเธอเพิ่มอีก“กินเยอะ ๆ”อัยยาเงยหน้า

ตอนที่ 50โลกทั้งใบ“อ้อนแบบนี้...อยากได้อะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า”“เปล่าสักหน่อย”“อ้าว อัยยา”ยังไม่ทันที่บทสนทนาจะจบ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง หญิงสาวผละออกจากอกแกร่งทันที ก่อนจะหันกลับไปมอง “แฟนเหรอ”หญงสาวตรงหน้ายิ้มบาง ๆ พลางเอ่ยทักทายตามมารยาท สายตาเหลือบมองตะวันเล็กน้อย “ค่ะ”“หล่อเชียวนะ”คำชมสั้น ๆ ถูกทิ้งไว้กลางอากาศ ก่อนเจ้าตัวจะขอตัวเดินแยกออกไป ตะวันมองตามครู่หนึ่งแล้วหันกลับมาถามเรียบ ๆ “ใครเหรอ”“พี่ที่ทำงานน่ะ”ชายหนุ่มพยักหน้ารับช้า ๆ ก่อนเปิดประตูรถให้เธอ“อ๋อ...งั้นขึ้นรถกันเถอะ เดี๋ยวตะวันพาไปกินของอร่อย ๆ”“อื้อ”หลายเดือนต่อมาความสัมพันธ์ของอัยยากับตะวันยังคงหวานชื่นไม่ต่างจากวันแรก ๆแม้หญิงสาวจะยังเช่าคอนโดอยู่ที่เดิม ไม่ได้ย้ายไปอยู่คอนโดของเขา แต่ตะวันกลับเป็นฝ่ายย้ายตัวเองมาหาเธอแทบทุกวัน ทั้งมานอนค้าง รับ-ส่งที่ทำงาน เช้าเย็นไม่เคยขาดร่างสูงเอนตัวนอนเหยียดยาวบนโซฟาในห้องของอัยยา แขนพาดหน้าผากอย่างคนรอเวลาเงียบ ๆ วันนี้เธอกลับดึกกว่าปกติ เพราะมีงานเลี้ยงส่งพี่ในแผนก ห้องทั้งห้องเงียบสนิท มีเพียงเสียงนาฬิกาเดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ตะวันเ