All Chapters of เพื่อนอะไรไม่เป็น จะเป็นผัว: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 1ไม่เคยเห็นหน้าแต่ก็พาขึ้นสวรรค์ได้“ซี๊ด!...อ๊า”ชายร่างสูงนั่งพิงพนักหัวเตียง มือข้างหนึ่งยกมือถือไว้ตรงหน้า มืออีกข้างล้วงลงใต้ขอบกางเกง รูดแท่งร้อนช้า ๆ พร้อมกับสูดลมหายใจหอบแรง“ตะวันขา..…อ๊า!”เสียงที่เล็ดลอดออกมาจากโทรศัพท์มือถือยั่วเย้าเสียจนชายหนุ่มขบกรามแน่น กล้ามเนื้อท้องแข็งเกร็งเป็นลอนทุกครั้งที่มือกระชากขึ้น ปลายนิ้วหยาบใหญ่รูดแนบกับลำกายที่ขยายตัวเต็มที่ มือหนาร้อนผ่าว ชลั่ก! ชลั่ก! ชลัก!“เสียงเธอนี่มัน อ๊า!”บนหน้าจอเผยให้เห็นมือเรียวเล็กกำลังบีบคลึงหน้าอกตัวเองช้า ๆ ผิวขาวเนียโชว์เด่นอยู่เต็มจอปลายนิ้วยกข้างหนึ่งขึ้นมาขยี้เบา ๆ ที่ยอดถัน แรงบีบหนักขึ้นตามจังหวะมือ“เสียวมั้ยคะ….ตะวันขา”หญิงสาวถามออกมาด้วยน้ำเสียงยียวน ทำเอาชายหนุ่มถึงต้องเร่งจังหวะมือขึ้นเรื่อย ๆ มือหนาเลื่อนมือจากโคนขึ้นไปจนสุดปลาย ขณะที่แผ่นอกหนาเริ่มกระเพื่อมตามแรงหอบหายใจ“อ๊า!โครตเสียวเลยเนเน่…”ชลั่ก! ชลั่ก!ตะวันเผลอเร่งจังหวะมือ เสียงฝ่ามือหนารูดกับแท่งร้อนเริ่มดังชัดเจนในห้องเงียบสนิทเขายังคงมองจ้องจอ ไม่ละสายตาสักวินาที“อื้ม...คนดี ทำเอาเสียวตามเลยค่ะ....”คนบนหน้า

ตอนที่ 3คนที่เธอไม่เคยมองรุ่งเช้าอัยยาในชุดนักศึกษากระโปรงทรงเอยาวคลุมเข่า รีบเร่งมาหยุดยืนตรงหน้าตึกวิศวกรรมเหมือนทุกวัน กล่องข้าวในมือถูกยื่นให้ตะวันตามเคย ยังไม่ทันที่เธอจะได้นั่งลง ชายหนุ่มก็เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง“เมื่อวานบอกจะไปซื้อน้ำให้ ทำไมไม่เห็นโผล่มาล่ะ นึกว่าตายห่าไปล่ะ”ร่างเล็กชะงักไปเล็กน้อยก่อนตอบเสียงเบา“เอ่อ...เราเห็นมีคนซื้อให้ตะวันแล้ว ก็เลยคิดว่า…ตะวันคงไม่ต้องการน้ำจากเรา”พูดจบหญิงสาวก็นั่งลงตรงข้าม มือเรียวขยับแว่นตาอย่างเคยชิน ตะวันกอดอกมองเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด“แล้วนั่นทำอะไรอีก”“อ๋อ รายงานน่ะ ไม่ต้องห่วงนะ เราไม่รบกวนตะวันหรอก”ไม่นานนัก กลุ่มนักศึกษาสาวที่เดินผ่านก็เหลือบมองตะวันด้วยสายตาวาววับ ก่อนจะหันไปซุบซิบกันเมื่อเห็นอัยยานั่งอยู่ตรงนั้น“พี่คนนั้นหล่อมากเลยอะ”“นั่นแฟนเขาเหรอ ดูธรรมดาจัง ไม่เหมาะกันเลย”“ทำบุญวัดไหนเนี่ย…”เสียงหัวเราะคิกคักค่อย ๆ ห่างออกไป ก่อนที่ชายหนุ่มจะหันมามองเธออีกครั้ง สายตาคมฉายแววหงุดหงิดมากกว่าเดิมก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงนิ้วเคาะโต๊ะจากฝั่งตรงข้ามดังขึ้น ก่อนที่ต

ตอนที่ 5ไม่เป็นไรวันต่อมาอัยยายืนมองตัวเองอยู่หน้ากระจก บรรจงสำรวจเงาสะท้อนของตัวเองอย่างตั้งใจ ร่างเล็กสวมชุดเอี๊ยมกระโปรงยีนส์ตัวยาวคลุมเข่า ผมยาวถูกถักเปียไว้สองข้างอย่างหลวม ๆ ใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเพียงบางเบา พอให้สีผิวดูสดใสขึ้นโดยแทบไม่ต่างจากเดิมนัก ก่อนจะหยิบแว่นตาเลนส์หนากรอบเดิมมาสวมลงบนสันจมูก ขยับมันเข้าที่จนคุ้นมือ“อ้าว อัยจะไปไหน แต่งตัวซะสวยเชียว”ทันทีที่หญิงสาวก้าวพ้นธรณีประตู เสียงทักของแม่ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง อัยยาชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปมอง หญิงวัยกลางยืนพิงกรอบประตูห้องครัว มือหนึ่งถือผ้าเช็ดมือ อีกมือเท้าเอว มองลูกสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาคล้ายจับผิด“เอ่อ…ไปมหาลัยค่ะ”อัยยาตอบเสียงเบา ขยับแว่นตาอย่างเคยชิน“วันนี้วันหยุดหนิ” อัยยาก้มหน้าลงเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน ก่อนจะพึมพำตอบอย่างเขิน ๆ“วันนี้…มีนัดทำงานกลุ่มกับเพื่อนค่ะ”แม่มองท่าทีลูกสาวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า“ไปเถอะ ระวังตัวด้วยล่ะ” “ค่ะ เดี๋ยวหนูจะรีบกลับนะ”โรงภาพยนตร์อัยยายืนรออยู่ตรงหน้าโรงภาพยนตร์ กอดถังป๊อปคอร์นไว้แนบอก มืออีกข้างถือน้ำอ

ตอนที่ 7ทำไมถึงไม่เหมือนที่คิดไว้ล่ะโรงภาพยนตร์ XXบรรยากาศสว่างไสวไปด้วยแสงไฟสีอุ่น ผู้คนเดินสวนกันขวักไขว่ เสียงพูดคุยปะปนกับกลิ่นป๊อบคอร์นหอมกรุ่นลอยคลุ้งทั่วโถงสองร่างหยุดยืนอยู่หน้าแผงโปสเตอร์ภาพยนตร์ อัยยากอดถังป๊อบคอร์นไว้แน่นราวกับกลัวจะหล่น สายตากวาดมองรายชื่อหนังอย่างตั้งใจ ขณะที่ตะวันยืนข้าง ๆ มือหนึ่งล้วงกระเป๋า สีหน้าดูสบาย ๆ ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบ“จะดูเรื่องอะไร” อัยยาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือชี้ไปที่โปสเตอร์หนังโรแมนติกเรื่องหนึ่ง ดวงตาหลังกรอบแว่นมีแววลังเลปนคาดหวัง ตะวันเหลือบมองตาม ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ อย่างไม่เห็นด้วย แล้วชี้ไปที่โปสเตอร์หนังแอ็กชันอีกฝั่ง“ดูเรื่องนี้แล้วกัน”พูดจบก็หมุนตัวเดินไปทางเคาน์เตอร์ขายตั๋วทันที ไม่เปิดโอกาสให้อัยยาได้โต้แย้ง ร่างเล็กได้แต่ยืนมองตาม ก่อนจะกระชับถัง ป๊อบคอร์นในอ้อมแขนแล้วรีบก้าวตามไป ท่ามกลางแสงไฟและเสียงจอแจของโรงหนังที่ยังคงคึกคักไม่ขาดสายภาพยนตร์บนจอยังคงดำเนินไปตามเรื่องราว ทว่าอัยยากลับแทบไม่ได้สนใจหน้าจอแม้แต่น้อย สายตาคมภายใต้กรอบแว่นเผลอไปหยุดอยู่ที่ใบหน้าด้านข้างของตะวันใบหน้าที่ตั้งใจมองจอหนัง

ตอนที่ 9เลิกตามฉันสักทีอัยยานั่งอยู่บนอัฒจันทร์ริมสนามบาส มือเล็กกุมขวดน้ำไว้แน่น สายตาทอดมองไปยังสนามตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ รอบตัวมีผู้คนเพียงประปราย จนกระทั่งรู้สึกได้ว่ามีใครบางคนนั่งลงข้าง ๆ หญิงสาวหันไปมองตามสัญชาตญาณ ก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นว่าเป็นคนที่เธอไม่ค่อยอยากเจอเท่าไหร่“นายมาทำไมอีก”แทนเหลือบมองหน้าเล็กน้อย สีหน้าเรียบเฉย“ฉันอยากนั่งตรงนี้ มีปัญหาอะไร เธอซื้อไว้เหรอ”อัยยาหันหน้าหนีคล้ายเบื่อหน่าย“ขี้เกียจจะคุยกับนาย”“มานั่งมองไอ้ตะวันมันเหรอ…”“ยุ่งอะไรด้วย” “ ทำไมเธอรำคาญฉันขนาดนั้นหรอ” “ใช่ ฉันรำคาญ นายเลิกตามฉันสักทีได้มั้ย เรื่องวันนั้นฉันไม่เอาโทษนายขอแค่นายเลิกยุ่งกับตะวันแล้วก็กับฉัน”“เห็นทีจะยาก…เพราะฉันรู้สึกถูกชะตากับเธอ”“ประสาทรึไงน่ารำคาญชะมัด”“แล้วเธอคิดว่าไอ้ตะวันมันไม่รำคาญเธอเหรอ ความรู้สึกที่เธอรำคาญฉัน…กับความรู้สึกที่มันรำคาญเธอ มันก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอก”“…”“เพราะฉะนั้นแล้วเธอเข้าใจความรู้สึกของไอ้ตะวันมันหรือยัง”หญิงสาวหันไปมองหน้าแทน ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาราวกับย้ำกับตัวเอง“ตราบใดที่ตะวันยังไม่ได้ไล่ฉันออกจากชีวิต…ฉันก็ไ