All Chapters of เพื่อนอะไรไม่เป็น จะเป็นผัว: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 31จับเข่าต่อยกันรถบัสเคลื่อนมาจอดสนิท ณ จุดหมายปลายทาง โรงเรียนเล็ก ๆ ในชนบทของภาคเหนือแสงอาทิตย์ยามเย็นทอดยาวใกล้ลับขอบฟ้า บรรยากาศเริ่มคลี่คลุมด้วยความมืดสลัวหลังการเดินทางอันยาวนานทันทีที่ประตูรถเปิดออก นักศึกษาทุกคนก็พากันทยอยขนสัมภาระลงจากรถกันจ้าละหวั่นอัยยาลุกขึ้นเตรียมจะเอื้อมไปหยิบกระเป๋าที่ตะวันวางไว้ให้ก่อนหน้า แต่เสียงทุ้มเรียบก็ดังขึ้นเสียก่อน“เธอลงไปก่อน เดี๋ยวฉันขนไปให้เอง”ใบหน้าคมยังคงเรียบเฉย ไม่ได้มองเธอตรง ๆ ด้วยซ้ำ หญิงสาวชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ปากบางเม้มแน่น สีหน้าไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นักสุดท้ายเธอก็ดึงกระเป๋าสัมภาระของตัวเองออกมา แล้วก้าวลงจากรถไปโดยไม่พูดอะไร“ไอ้วันมึงกับไอ้เตอร์ พาทีมไปที่พักก่อนนะเดี๋ยวกูไปคุยกับผอ. ก่อน”โชนหันมาสั่งทันทีที่ทุกคนมาถึงหน้าโรงเรียน ยามเย็นคลี่คลุมพื้นที่โดยรอบอย่างเงียบงัน อาคารเรียนทอดเงายาวเหยียด เด็กนักเรียนต่างพากันกลับบ้านกันหมดแล้ว เหลือเพียงกลุ่มนักศึกษาที่กำลังขนของกันวุ่นวายอยู่ลานหน้าโรงเรียนตะวันพยักหน้ารับสั้น ๆ ก่อนที่สายตาคมจะเหลือบไปเห็นอัยยาที่ยืนรออยู่ไม่ไกลร่างสูงสาวเท้าเข้าไปหาโ

ตอนที่ 33เขี่ยออกสิ“เป็นไรวะ ไอ้วัน เสียงดังโวยวายเชียว”ทันทีที่ตะวันเดินออกมาจากทางห้องน้ำ โชนก็เอ่ยถามพร้อมมองสำรวจเพื่อนตั้งแต่หัวจรดเท้าตะวันล้วงมือลงกระเป๋ากางเกง ยักไหล่ทำหน้าเฉย“เปล่า ตุ๊กแกมันอยู่ในห้องน้ำ”“แค่นั้น?” โชนเลิกคิ้วสูงอย่างไม่เชื่อตะวันไม่ตอบโต้ แค่กระแอมเบา ๆ กลบเกลื่อนก่อนจะเปลี่ยนเรื่องทันที“เดี๋ยววันนี้แบ่งทีมกันหน่อย ทางกูจะไปซ่อมกลอนประตูห้องน้ำกับเดินไฟ ส่วนอีกทีมก็ทาสีกำแพงแล้วกัน แล้วก้หาคนไม่กลัวตุ๊กแกมาด้วย”“เออ ๆ... นั่นไงอัยยามาแล้ว”โชนว่าพลางเพยิดหน้าไปทางด้านหลังตะวันมองตามทันที ร่างเล็กในกางเกงยีนทรงกระบอกสีอ่อน กับเสื้อยืดรัดรูปค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าสวยยังคงเรียบนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนที่ตะวันจะเอ่ยถามเสียงหวาน“หิวยัง”“โชนมีอะไรกินบ้างอ่ะ”อัยยาเลือกไม่สนใจคำถามของเขา แล้วหันไปถามโชนแทน ปลายนิ้วของตะวันกระตุกเล็กน้อย ดวงตาคมหรี่ลงนิด ๆ เมื่อถูกคนข้าง ๆ เมินใส่ตรง ๆ“เอ่อ...เยอะเลย เด็ก ๆ ก็เริ่มทยอยมาแล้ว เดี๋ยวมาทำอาหารเลี้ยงเด็กกัน”หญิงสาวพยักหน้ารับสั้น ๆ คล้ายเข้าใจ ก่อนจะเดินแยกออกไปทันที โชนที่

ตอนที่ 35ฉันยอมเธอแล้ว“ฉันถามว่าทำอะไรกันอยู่!”ตะวันตวาดเสียงดังลั่นห้อง เส้นเลือดที่ขมับปูดนูนอย่างคนที่กำลังควบคุมอารมณ์แทบไม่อยู่“นี่ อย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉันนะ!”ก่อนที่อัยยาจะสวนกลับแทบจะทันที น้ำเสียงแข็งกร้าวไม่แพ้กัน ดวงตาคู่สวยตวัดมองเขาอย่างไม่ยอมลดละ“เธอกับมันทำอะไรกันอยู่”“ฉันจะทำอะไรแล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายด้วย ออกจากห้องฉันไปเดี๋ยวนี้”น้ำเสียงของอัยยาเย็นเฉียบ ดวงตาคู่สวยจ้องเขาเขม็งแบบไม่ถอย“ฉันจะออกไป… ก็ต่อเมื่อไอ้แทนมันออกไปด้วย”ตะวันเอ่ยเสียงต่ำ สีหน้าตึงจัด ก่อนจะทำท่าปรี่เข้าไปหาแทนที่ยืนอยู่ด้านหลังร่างเล็กทว่ายังไม่ทันที่จะเข้าไปใกล้ร่างเล็กก็รีบผลักอกแกร่งออกเต็มแรง“นี่ อย่ามาทำตัวแบบนี้นะตะวัน!”“มึงออกออกห้องอัยยาเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นกูกระทืบมึงแน่”ตะวันชี้หน้าใส่อีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง ดวงตาแดงก่ำด้วยแรงอารมณ์ที่แทบปะทุ แต่แทนกลับเพียงยักไหล่ สีหน้าไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย“นายต่างหากที่ต้องออกจากห้องฉันไป ไม่ใช่แทน”“ถ้าฉันออกไปแล้วพวกนายจะทำอะไรกันต่อ”“เรื่องของพวกฉัน นายออกไปเดี๋ยวนี้ อย่าทำให้ฉันเกลียดนายมากกว่านี้เลย”กรามขบแน่นข

ตอนที่ 37แบบไหนมันดีกว่ากันอาทิตย์ต่อมาก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ทำให้อัยยาที่กำลังนอนเล่นอยู่บนโซฟาต้องชะงัก ร่างเล็กลุกพรวดขึ้นแทบจะทันที หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบเดินไปเปิดประตูทว่าทันทีที่บานประตูเปิดออก แววตาที่เคยวูบไหวกลับชะงักค้างเพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ไม่ใช่คนที่เธอคิดไว้ สีหน้าของหญิงสาวเปลี่ยนวูบเล็กน้อย“ทำหน้าแบบนั้นล่ะ”แทนเอ่ยถามพลางยกถุงของกินในมือขึ้นให้ดู อัยยาไม่ได้ตอบอะไร เพียงหมุนตัวกลับ เดินไปนั่งลงบนโซฟาตามเดิม“มาทำไม”“แวะมาดู ผ่านมาแถวนี้พอดีอก็เลยซื้อข้าวมาฝากด้วย… ทานอะไรหรือยัง”“ไม่ค่อยหิวอ่ะ… แต่ก็ขอบใจ”“ทำไม?เธอคิดว่าฉันเป็นไอ้ตะวันเหรอ”“ปะเปล่า”อัยยารีบปฏิเสธแทบจะทันที ทั้งที่ในใจลึก ๆ เธอกลับเผลอหวังให้คนที่ยืนอยู่หน้าประตู เป็นตะวันมากกว่าใครเพราะหลายวันที่ผ่านมา เธอไม่เห็นหน้าเขาเลย“คิดถึงมันก็บอกมาเหอะอยู่กับฉันไม่จำเป็นต้องโกหกหรอก”อัยยาหันขวับไปมองเขาทันที คิ้วขมวดเล็กน้อย“นายเป็นพ่อสื่อหรือไง”“เปล่า… แค่เห็นท่าทีแบบนี้ของเธอแล้วมันหงุดหงิด”“งั้นนายก็กลับไปเลย… แต่ข้าววางไว้นะ กลับไปแ

ตอนที่ 39ยังชอบฉันอยู่ไหมมหาลัย@@@อัยยานั่งอยู่ที่โรงอาหารอย่างเหม่อลอย มือเล็กค่อย ๆ เขี่ยข้าวในจานไปมาอย่างไร้เรี่ยวแรงกระทั่งเธอสัมผัสได้ว่ามีใครบางคนนั่งลงฝั่งตรงข้ามหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย ก่อนจะเห็นว่าเป็นโชนกับเตอร์ที่มานั่งอยู่ตรงหน้า ก่อนที่ชนจะเอ่ยขึ้น“ขอนั่งด้วยนะ พอดีหาที่นั่งไม่ได้” ร่างเล็กพยักหน้าเบา ๆ เป็นเชิงอนุญาต ก่อนจะก้มกลับไปมองข้าวในจานของตัวเองอีกครั้ง เหมือนไม่ค่อยมีสมาธิจะสนใจอะไรนัก“ไอ้วัน ทางนี้!”โชนตะโกนเรียกเพื่อนสนิท พลางยกมือโบกไปมา ประโยคนั้นทำให้อัยยาหันมองตามแทบจะทันที ก่อนดวงตาจะชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างสูงของตะวันกำลังเดินล้วงกระเป๋ากางเกงตรงเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีเรียบเฉย “ไหนบอกจะไม่มาไง แล้วขาหายดีแล้วเหรอ”ทันทีที่ร่างสูงหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะ โชนก็เอ่ยถามขึ้นทันที สายตามองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า“ก็พอไหว”“แล้วกินข้าวมายังเดี๋ยวกูไปซื้อให้ นั่งรอก่อนดิ”“ไม่เป็นไร ๆ มึงกินเถอะเดี๋ยวกูเดินไปซื้อเอง แล้วก็จะไปหาที่นั่งตรงอื่นด้วย”“ที่อื่นอะไรเต็มหมดแล้วมานั่งตรงนี้ดิ ว่างเยอะแยะ”ตะวันชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที