All Chapters of เพื่อนอะไรไม่เป็น จะเป็นผัว: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 22แทบจำไม่ได้แหนะเดือนต่อมา“ข้าวต้มร้อน ๆ เชิญนั่งด้านในได้เลยนะครับ”เสียงทุ้มดังของแทนดังแข่งกับความจอแจของร้าน ร่างสูงในเสื้อยืดสีพื้นสวมผ้ากันเปื้อนสีซีด เหงื่อซึมชุ่มตามไรผมและลำคอ แต่เจ้าตัวก็ยังขยับตัวคล่องแคล่วไม่หยุดในมือเขาถือถ้วยข้าวต้มกุ๊ยร้อน ๆ ที่มีไอขาวลอยกรุ่น แทนวางชามลงบนโต๊ะอย่างชำนาญ ก่อนจะหันไปตะโกนรับออเดอร์จากอีกฝั่งของร้านต่อทันที“ระวังร้อนนะครับ!”“เชิญนั่งได้เลยค…”คำพูดของแทนขาดห้วงกลางอากาศ สายตาคมนิ่งค้างไปชั่ววินาที เมื่อเงยหน้าขึ้นมองลูกค้าคนใหม่ที่เพิ่งก้าวเข้ามาในร้าน เพราะคนตรงหน้า เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน ร่างเล็กในกางเกงยีนส์ตัวใหญ่แนบไปกับเรียวขา สวมเสื้อครอปชายลอยเผยเอวบางขาวเนียนอย่างมั่นใจ ผมยาวถูกปล่อยเป็นลอนอ่อนพลิ้วไหวตามจังหวะก้าวใบหน้าหวานที่เคยใสซื่อ ตอนนี้ถูกเติมแต่งด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีต ผิวขาวเนียนสว่างเมื่ออยู่ใต้แสงไฟ ก่อนที่ริมฝีปากสีชมพูอิ่มจะขยับช้า ๆ“ขอข้าวต้มถ้วยนึงค่ะ”แทนกระพริบตาถี่ ๆ เหมือนเรียกสติกลับมา“อัยยา? ใช่เธอจริงป่ะเนี่ย”“พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงกันฮะ ถ้าไม่ใช่ฉันแล้วจะเป็นใครล่ะ

ตอนที่ 24รำคาญเวลาล่วงเลยไปเกือบสองชั่วโมง อัยยาเดินออกมาจากร้านเมื่อถึงเวลาเลิกงาน โดยมีแทนเดินเคียงข้างออกมาด้วยกัน สองร่างตรงไปยังมอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่หน้าร้าน เพราะปกติแล้วแทนมักจะไปส่งอัยยาที่คอนโดแทบทุกวันแต่ทันทีที่แทนก้มมองล้อรถก็หลุดสบถออกมาเสียงดัง“เชี่ยไรวะเนี่ย… ทำไมอยู่ดี ๆ ยางแตกได้ล่ะ เมื่อกี้ยังขี่ไปส่งข้าวได้อยู่เลย”ชายหนุ่มขมวดคิ้วหงุดหงิด ก่อนจะเงยหน้ามาบอกหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ“อัยยา รอแป๊บนะ เดี๋ยวฉันไปยืมรถลุงก่อน”ทว่าร่างเล็กรีบโบกมือปฏิเสธทันที สีหน้าจริงจังขึ้นเล็กน้อย“ไม่ต้อง ๆ ไม่ต้องไปส่งฉันหรอก เดี๋ยวฉันกลับเองได้”“ไม่ได้! ฉันจะปล่อยให้เธอกลับบ้านคนเดียวได้ยังไง”“ไม่เป็นไร นายรีบเข้าร้านไปเก็บของช่วยลุงเถอะ เดี๋ยวฉันกลับเอง”พูดจบ มือเล็กก็รีบดันแผ่นอกของร่างสูงให้ถอยกลับเข้าไปในร้านทันที ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้เอ่ยปฏิเสธแม้แต่นิด“อื้อ ถ้างั้นก็ได้ กลับดี ๆ ล่ะ ถึงห้องแล้วโทรบอกฉันด้วย”“รู้แล้วน่า นายรีบเข้าไปได้แล้ว”อัยยามองตามแผ่นหลังของแทนที่ค่อย ๆ เดินกลับเข้าไปในร้าน ก่อนจะหมุนกายก้าวออกมาเพียงลำพัง ท่ามกลางแสงไฟยามค่ำที่

ตอนที่ 26ฉันลืมเหมือนที่นายลืมไงตกดึกตะวันยืนพิงรถอยู่หน้าคอนโดของอัยยา ท่าทีดูนิ่งเฉยราวกับแค่มายืนรับลม แต่สายตาคมที่มองไปทางทางเข้าอาคารซ้ำแล้วซ้ำเล่ากลับบอกชัดว่าเขากำลังรอใครบางคนอยู่ในหัวชายหนุ่มเดาไว้แล้วว่า ป่านนี้เธอน่าจะยังติดงานอยู่ที่ร้านข้าวต้มร้านเดิม ร้านที่เขาบังเอิญเจอเธอครั้งก่อนเดิมทีกะว่าจะหลับไปตั้งนานแล้ว แต่ทำไมถึงได้มาอยู่ที่นี่กันนะ“อัยยา”ผ่านไปเพียงไม่กี่นาที ร่างเล็กก็เดินเข้ามาใกล้ แผ่นไหล่บางตกลงเล็กน้อย ท่าทางอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด ราวกับเพิ่งผ่านคืนที่เหนื่อยล้ามาไม่น้อยดวงตากลมเงยขึ้นมองเขาเพียงแวบเดียว ก่อนจะเม้มปากแน่นเหมือนไม่ค่อยอยากเจอหน้าเท่าไรนัก“นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”“ก็....เอ่อ...ฉันมาเอาเสื้อคืนน่ะ”“อ๋อ งั้นรอแป๊บ เสื้ออยู่ในห้อง”ร่างบางเดินผ่านชายหนุ่มไป ทว่าตะวันกับไม่ได้ยืนรอตามที่ควรจะเป็น เขาเดินตามหลังอัยยาเข้าคอนโดไป ก่อนที่อัยยาชะงักเท้าหันกลับมามองร่างสูง คิ้วบางขมวดเข้าหากันเล็กน้อย“นายจะเดินตามฉันมาทำไม”ตะวันชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบเสียงต่ำ“…ฉันกลัว”“กลัวอะไร” “กลัวผี”“ผีไม่น่ากลัวเท่านายหรอ

ตอนที่ 28กระแทกจนเหนื่อยบอกเป็นแค่เพื่อนNCตะวันหอบหายใจแรง ดวงตาคมกริบ จ้องมองไปที่คนตัวเล็กอย่างหื่นกระหาย ร่างสูงลุกขึ้นนั่งชั่วครู่แล้วสะบัดเสื้อออกจากตัวอย่าง รวดเร็วจนอัยยาตัวสั่นวาบ“อ๊า…พร้อมยัง”มือใหญ่กำความร้อนแข็งขึงของตัวเองแน่นชักขึ้นชักลงช้า ๆ ก่อนจะลากถูไถไปตามร่องกลีบเนื้อที่ชุ่มฉ่ำเล็กน้อย ความร้อนจากผิวสัมผัสเสียดสีกันทำให้อัยยาสะท้านเฮือก ร่างเล็กบิดไหวเล็กน้อยอย่างห้ามไม่อยู่“อือ…”ขาเรียวถูกจับให้อ้ากว้างมากกว่าเดิม กางเกงชั้นในตัวเล็กเบี่ยงมาไว้ด้านข้าง “อื้ม…ตะวัน”ท่อนเอ็นยังคงติ่งเสียวลากลงมาตลอดร่องนุ่ม น้ำรักที่หลั่งออกมาเปียกเลอะทั้งปลายหัวและปากช่องจนลื่นฉ่ำ ร่างเล็กครางกระเส่า ดิ้นเร่าไปมาด้วยความทรมาน“อ๊า!”ชายหนุ่มกดสะโพกเข้าหา ความร้อนใหญ่โตค่อย ๆ แทรกผ่านกลีบกุหลาบแน่นเข้าไปทีละน้อย จนกระทั่งฝังลึกสุดโคน จนอัยยาสะดุ้งเฮือกอีกครั้ง“อ๊ะ! เจ็บอ่ะ”“อ๊า โครตแน่น!”สวบ สวบ สะโพกสอบเริ่มขยับช้า ๆ แก่นกายแข็งร้อนเลื่อนเข้าออกในโพรงรักที่เริ่มหลั่งชื้นจนเกิดเสียงแฉะเร้าโสต ลำแข็งสั่นวูบในจังหวะที่ถูกบีบจากเนื้อด้านใน“ซี๊ด! อัย

ตอนที่ 30เอาคืนให้สาแก่ใจ“นายทำบ้าอะไรของนาย!”อัยยาวิ่งเข้ามาอย่างร้อนรน ก่อนจะผลักอกแกร่งของตะวันเต็มแรง จนร่างสูงเซถลาไปเล็กน้อยตะวันชะงักไปชั่ววูบ ก่อนจะสวนกลับเสียงขุ่น“เปล่า… ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย”หญิงสาวขมวดคิ้วแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ“เห็นกันอยู่แท้ ๆ ว่านายกำลังจะทำร้ายแทน กลับไปเลยนะ คนอันธพาล!”“มันก็ต่อยฉันเหมือนกัน!เธอเอาแต่ปกป้องมัน… แล้วฉันล่ะ?”ชายหนุ่มเถียงเสียงแข็ง ก่อนจะจ้องเธอเขม็ง“สมน้ำหน้า!”ดวงตาคมแดงก่ำราวกับถูกกระแทกกลางอก เขานิ่งค้างไปชั่วขณะ สีหน้าสตั๊นอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ แต่เสียงที่หลุดออกมากลับสั่นพร่า“สมน้ำหน้างั้นเหรอ…”ชายหนุ่มกลืนน้ำลายฝืด ๆ แล้วพยักหน้าช้า ๆ“นั่นน่ะสิเนอะ… ไม่ว่าฉันจะทำอะไร มันก็ไม่เคยดีในสายตาเธอเลย ฉันคงผิดตลอด… ใช่ไหม”อัยยาเม้มปากแน่น ดวงตาแข็งกร้าวไม่แพ้กัน ก่อนจะสวนกลับทันควัน“ใช่…ก็เหมือนที่ฉันทำอะไรก็ผิดไปหมดในสายตานายไง ตอนนี้… เข้าใจความรู้สึกนั้นหรือยังล่ะ”“ฉันยอมให้เธอเอาคืนฉันแต่เธอเลิกยุ่งกับมันได้มั้ย”อัยยาชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเงยหน้ามองเขาตรง ๆ แววตาเย็นชาไร้ความ