เพื่อนอะไรไม่เป็น จะเป็นผัว のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

ตอนที่ 20ให้มันน้อย ๆ หน่อยรุ่งเช้ายามเช้าแสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในห้องพัก เสียงคลื่นทะเลยังคงดังแผ่วเป็นฉากหลังบนชายหาดเงียบสงบบนเตียงเฌอรีนพึ่งจะผล็อยหลับไปได้ไม่นาน หลังจากค่ำคืนที่ร่างกายเธอถูกกลืนกินไปจนแทบไม่เหลือแรง เธอนอนตะแคงหายใจสม่ำเสมอ ใบหน้ายังแดงระเรื่อลูกคลื่นนอนซ้อนอยู่ด้านหลัง กอดร่างเธอแน่นเหมือนกลัวว่าจะหนีไปไหน มือใหญ่ยังวางทาบและกำอยู่บนหน้าอกนุ่มอย่างไม่รู้ตัว แม้หลับแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยก๊อก ก๊อก ก๊อก!ไม่นานเสียงเคาะประตูดังขึ้นข้างนอก ทำให้เฌอรีนสะดุ้งลืมตาโพลงขึ้นทันที หัวใจเต้นแรง ร่างเล็กพยายามดันแขนเขาออก แต่ลูกคลื่นกลับขมวดคิ้วในความงัวเงีย กระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น“พี่คลื่น…ปล่อยนะ ใครมาน่ะ” เธอรีบกระซิบเสียงสั่นชายหนุ่มเพิ่งจะลืมตาขึ้น มองเธอแวบหนึ่งก่อนปรายสายตาไปที่ประตู ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงดังขึ้นอีก“ใครวะมาแต่เช้า ๆ …” เขาพึมพำเสียงต่ำ แววตายังมีเค้าความหงุดหงิดก๊อก ก๊อก ก๊อก!“มึงจะนอนไปถึงไหนวะไอ้คลื่น ลุกมาทานข้าวได้แล้ว จะได้ทำกิจกรรมอย่างอื่นต่อ”เสียง องศาดังอยู่หน้าประตู ก่อนที่มือจับประตูจะขยับเหมือนกำลังจะ

ตอนที่ 22น้องสาวเดือนต่อมาเสียงฝีเท้ากระทบขั้นบันไดดังถี่ เฌอรีนวิ่งปราดลงมาอย่างรีบร้อน ผมสลวยสะบัดไปตามแรงก้าว ใบหน้าแดงเล็กน้อยเพราะความรีบลูกคลื่นที่นั่งพิงพนักโซฟาอยู่ในห้องโถงกอดอก มองเธอผ่านหางตาอย่างไม่วางตา ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงทุ้ม “วิ่งจะตกบันไดตายเอานะมึง…รีบร้อนไปทำไม”“ก็สายแล้วนี่น่า...เมื่อคืนลืมตั้งนาฬิกาปลุก” เธอรีบตอบ พลางก้มลงจัดกระเป๋าลูกคลื่นหัวเราะหึในลำคอ ขยับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงตามสไตล์ “ติดรถกูไปก็ได้ จะวิ่งให้เหนื่อยทำไม”“งั้นก็ขอบคุณค่ะ”รถหรูสีดำเคลื่อนเข้ามาจอดที่ลานกว้างหน้าตึกมหาลัย เสียงเครื่องยนต์ดับลงพร้อมกับเฌอรีนที่รีบคว้ากระเป๋าเปิดประตูออก แต่ก่อนจะลง เธอชะงัก หันกลับไปมองเขา“งั้น…ตอนเย็นหนูขอกลับด้วยนะคะ” น้ำเสียงเธอฟังดูเกรงใจแต่แฝงด้วยความตั้งใจลูกคลื่นที่กำลังเอนหลังพิงเบาะหันมามองนิดหน่อยก่อนตอบห้วน ๆ “อืม…มารอกูที่รถแล้วกัน กูน่าจะเลิกช้าหน่อย”ดวงตาเธอเป็นประกายขึ้นทันที พยักหน้าแรง ๆ “ค่ะ!” ก่อนจะรีบลงจากรถไปลูกคลื่นมองตามแผ่นหลังเล็ก ๆ ที่เดินหายเข้าไปในตึก ดวงตาคมกริบสะท้อนแววบาง

ตอนที่ 24วันต่อไปอาจไม่โชคดีณ มหาลัยลูกคลื่นยืนกอดอกพิงกำแพงเงียบ ๆ มองออกไปยังลานหน้าตึกอย่างไม่สนใจใคร ข้าง ๆ กันนั้น ลูกพีชก้มหน้า น้ำตาคลอจนหยดแหมะลงพื้นเสียงสั่นเครือดังขึ้น “ทำไม…ทำไมพี่ต้องทำแบบนี้”เขาเหลือบตามองเพียงแวบเดียว ก่อนตอบเรียบนิ่ง “แค่ตอนนี้กูไม่อยากยุ่งกับใคร เธอเลิกยุ่งกับฉันซะเถอะ”ลูกพีชสะอื้น หยัดเสียงขึ้นทั้งที่น้ำตายังไหลไม่หยุด “แล้วพี่จะให้ความหวังหนูทำไม…ถ้าไม่คิดจะจริงจังตั้งแต่แรก”กรามแกร่งของลูกคลื่นขบแน่น เขาสูดหายใจลึกก่อนพูดช้า ๆ ชัดถ้อยชัดคำ “ฉันไม่เคยให้ความหวังเธอเลยสักครั้ง กูบอกไปตั้งแต่แรกแล้ว ว่าอย่ารู้สึกอะไรกับกูขนาดนั้น เพราะกูไม่เคยจริงจังกับใคร”คำพูดนั้นยิ่งเหมือนมีดกรีดใจ ลูกพีชสะอื้นหนักขึ้น ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนเสียงสั่นพร่า “แต่หนูห้ามความรู้สึกตัวเองได้ยังไง…ห้ามหัวใจตัวเองได้ยังไงล่ะ”ลูกคลื่นเบือนหน้าหนีเหมือนไม่อยากเห็นภาพตรงหน้า สายตาเต็มไปด้วยความอึดอัดปนหงุดหงิด ก่อนตัดบทเสียงห้วน “ช่างแม่งเหอะ มึงไปได้แล้ว…แล้วก็ไม่ต้องมายุ่งกับกูอีก”ชายหนุ่มผละออกจากกำแพง ก้าวเดินจากไปโดยไม่เหลียวหลัง ทิ้งลูกพีชยืนร

ตอนที่26ไม่ใช่แม่กูสักหน่อยณ มหาลัยเสียงลูกบาสกระทบพื้นดังถี่ ๆ ก้องอยู่ทั่วสนาม รุ่นพี่หลายคนกำลังเล่นบาสกันอย่างจริงจัง เสียงเชียร์ เสียงหัวเราะดังสลับไปมาเฌอรีนนั่งกอดเข่าบนเก้าอี้ริมสนาม สายตาเพียงแค่ทอดมองไปข้างหน้าเหมือนดู ๆ อยู่ แต่ความจริงในใจก็ล่องลอย ไม่ได้สนใจการแข่งขันสักเท่าไหร่ไม่ไกลกันนัก ลูกคลื่นลุกขึ้นจากม้านั่งยาว เดินไปยืนกอดอกอยู่ข้างสนาม เงาร่างสูงใหญ่ยืนตัดกับแสงแดดเย็น เขาไม่ได้เล่นเหมือนเพื่อน ๆ เพียงแค่ยืนนิ่ง ๆ เหม่อมองอะไรบางอย่างเหมือนไม่อยู่กับเนื้อกับตัวสายตาเฌอรีนเหลือบไปเห็น แต่ก็เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น ก่อนจะเบือนหน้ากลับ ก้มลงมองโทรศัพท์ในมือแทน ความรู้สึกเดียวที่ผุดขึ้นมาในใจคือไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเขา ไม่อยากแม้แต่จะสนใจไม่นานเธอก็เดินออกจากโดมมาช้า ๆ ใบหน้าฉายแววเบื่อหน่ายกับกิจกรรมในสนาม เธอแค่คิดว่าจะหามุมนั่งเล่นโทรศัพท์หรือหาน้ำเย็น ๆ ดื่ม แต่แล้วจู่ ๆ เสียงผู้ชายก็ดังขึ้นจากด้านหลัง“น้อง…กางเกงเปื้อนน่ะ”หญิงสาวชะงัก หันไปมองรุ่นพี่ปีสามที่วิ่งมาตามหลังพร้อมชี้เบา ๆ ไปที่กางเกงกีฬาสีเทาของเธอ เฌอรีนรีบเหลียวมองด้านหลังตั

ตอนที่ 28แม่บ้านรุ่งเช้าลูกคลื่นเดินลงบันไดมาเรื่อย ๆ พอถึงโถงก็เห็นเฌอรีนกำลังจัดจานข้าวกับช้อนวางบนโต๊ะอย่างตั้งใจ ใบหน้าเรียบเฉยไม่มีร่องรอยของการบ่นหรืออิดออดเหมือนปกติ“ทำอะไร” เสียงเข้มถามออกไปแบบไม่ค่อยเชื่อสายตาเฌอรีนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “ก็จัดโต๊ะ เตรียมข้าวให้พี่กินไงคะ”ลูกคลื่นขมวดคิ้ว “แล้วแม่บ้านไปไหน”“กลับบ้าน ลาพักร้อนค่ะ” คำตอบสั้น ๆ แต่ชัดเจน ก่อนเธอจะก้มลงจัดแก้วน้ำต่อเขาทรุดนั่งเก้าอี้ หยิบช้อนขึ้นมาแล้วหัวเราะหึในลำคอ “อืม…มึงก็เหมาะกับแม่บ้านดีนี่หว่า วางจานเก่ง เช็ดโต๊ะเป็น เรียกว่ามีพรสวรรค์เลยนะ” ฃน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหน็บแนมเฌอรีนหยุดมือชั่วครู่ ก่อนจะยกคิ้วขึ้นนิดแล้วตอบเสียงเรียบ “ขอบคุณค่ะ ก็ยังมีประโยชน์กว่าคนบางคนที่วัน ๆ เอาแต่กวนประสาทคนอื่น”ลูกคลื่นชะงักไปนิด มุมปากกระตุกขึ้นเหมือนจะโกรธแต่กลับกลายเป็นยิ้มเยาะ “ปากดีแต่เช้าเลยนะมึง”เฌอรีนจัดข้าวเสร็จแล้วก็นั่งลงตรงข้ามเหมือนตั้งใจจะกินด้วย ลูกคลื่นเหลือบตามองแล้วหัวเราะหยันเบา ๆ“กูไม่เคยเห็นแม่บ้านที่ไหนกล้านั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกับเจ้านายนะมึง” น้ำเสียงกดต่ำ แฝงการ