เพื่อนอะไรไม่เป็น จะเป็นผัว のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

ตอนที่ 31ใครจะอดใจไหว NCก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะดังขึ้นหน้าประตูห้องในค่ำคืนเงียบสงบ ลูกคลื่นที่นั่งเอนหลังพิงหัวเตียงเลื่อนสายตาจากหนังสือการบ้านบนตักไปยังประตู เขาขมวดคิ้วนิด ๆ อย่างหงุดหงิดที่ถูกรบกวน ก่อนจะตะโกนออกไปเสียงขรึม“ใคร”“หนูเอง...” เสียงหวานของเฌอรีนดังลอดเข้ามา น้ำเสียงที่เหมือนลังเลเล็กน้อยทำให้เขาหยุดชะงักไปเสี้ยววินาที“เข้ามาสิ” ประตูถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ เผยให้เห็นเฌอรีนในชุดลำลองถือแก้วนมอุ่น ๆ อยู่ในมือ เธอก้าวเข้ามาในห้องอย่างไม่มั่นใจนัก ดวงตากลมโตมองเขาแล้วเอ่ยเสียงเบา“เอานมมาให้...”ลูกคลื่นเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ สายตาไม่วางจากเธอที่เดินเข้ามาใกล้โต๊ะ “อะไรของมึง แปลกจัง ช่วงนี้คิดอะไรอยู่?”เธอยกแก้วไปวางบนโต๊ะข้างเตียงก่อนตอบเสียงเรียบ แต่แอบมีรอยยิ้มเล็ก ๆ “ก็เห็นช่วงนี้พี่ไม่ค่อยว่าหนู... เลยอยากทำอะไรดี ๆ บ้าง”เขาแค่นหัวเราะเบา ๆ แต่สายตากลับคมขึ้นทันที “เอานมมาให้… หรือจริง ๆ มึงกำลังมาอ่อยกูกันแน่”เฌอรีนชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อได้ยินคำพูดหยอดกวน ๆ ของเขา จึงรีบส่ายหน้าปฏิเสธเสียงดัง“เปล่าสักหน่อย! จะบ้าเหรอ...”หญิงสาวหันตัวเหมือนจ

ตอนที่ 33ตัวจริงเขามาแล้วแสงแดดอ่อน ๆ จากผ้าม่านที่แง้มไว้ส่องลอดเข้ามาในห้อง เฌอรีนขยับเปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ ลืมขึ้นมา ร่างกายยังเมื่อยล้าจากค่ำคืนที่ผ่านมา แต่สิ่งที่ทำให้เธอสะดุ้งเบา ๆ คือวงแขนแข็งแรงที่กอดรัดแน่นรอบเอว เธอหันไปมองเห็นลูกคลื่นซุกหน้าลงกับซอกคอของเธอ หายใจช้า ๆ อย่างคนที่ยังไม่อยากตื่น“พะ...พี่ลูกคลื่น ปล่อยได้แล้ว สายแล้วนะ...” เธอเอ่ยเสียงเบา พยายามขยับหนีแต่กลับถูกเขารัดแน่นกว่าเดิมเสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นข้างหู “นอนต่อก่อนสิ...กูยังไม่อยากลุก”“แต่...มันจะไปเรียนไม่ทันนะ”ลูกคลื่นครางหึในลำคออย่างขี้เกียจ “ก็ขาดไปสิ...นอนอยู่นี่กับกู ไม่เห็นต้องรีบ”เฌอรีนกัดริมฝีปากแน่น ใบหน้าร้อนผ่าวเมื่อรู้สึกถึงความเปลือยเปล่าที่แนบชิดกันอยู่ใต้ผ้าห่ม เธอพยายามดิ้นอีกครั้ง “หนูจะไปจริง ๆ ปล่อยได้แล้ว”ลูกคลื่นยันตัวขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมที่เพิ่งตื่นยังปรืออยู่ แต่กลับจ้องเธออย่างมีเสน่ห์เหลือร้าย ริมฝีปากยกยิ้มมุมปาก “มึงนี่...ตื่นมาก็พูดแต่เรื่องจะหนีไปจากกูตลอด รำคาญชะมัด”ถึงจะบ่น แต่เขาก็กดจมูกลงหอมซอกคอเธอแรง ๆ ราวกับจะตีตราให้รู้ว่าหนีไปไหนไม่ได้

ตอนที่ 35คนไร่ค่าเสียงส้นเท้าของเฌอรีนดังเบา ๆ เมื่อก้าวลงมาจากบันได ใบหน้าซีดเซียวและไร้รอยยิ้ม เธอไม่แม้แต่จะปรายตามองคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารอย่างเคยลูกคลื่นนั่งเอนหลัง มือหนึ่งถือช้อน อีกมือเคาะโต๊ะเป็นจังหวะราวกับเรียกความสนใจ พอเธอหยุดเดิน เขาก็เงยหน้ามอง สีหน้าเรียบเฉยจนอ่านไม่ออก“เรื่องที่เอวากลับมา… มึงเป็นคนไปบอกแม่กูใช่มั้ย”หญิงสาวรีนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงเรียบ “เปล่า”คิ้วเข้มของเขาขมวดเข้าหากัน “แล้วแม่กูจะรู้ได้ยังไงถ้ามึงไม่พูด?”“ไม่รู้สิ…” เธอเม้มปากแน่น สายตาแข็งกร้าวกลับไป “อยากรู้ก็ไปถามแม่พี่เองสิว่ารู้ได้ยังไง จะมาถามหนูทำไม”เสียงเก้าอี้เสียดพื้นดังครืดเมื่อเขาขยับตัวมาข้างหน้า “มึงอย่าปากดีให้มันมาก ถ้ามึงไม่บอก…ใครหน้าไหนมันจะบอก”เฌอรีนหัวเราะในลำคอ แววตาเจ็บปวดปนประชด “แล้วพี่กลัวอะไรนักล่ะ แม่พี่รู้ก็รู้ไปสิ ไม่ดีกว่าเหรอ…จะได้แต่งงานกันเร็ว ๆ หนูเองจะเป็นคนแจกการ์ดเชิญให้เลย เอามั้ย”คำพูดนั้นทำให้ลูกคลื่นกัดฟันแน่น ความอดทนแทบขาดผึง “ถ้าวันแต่งงานกูไม่ทันมาถึง…คนแรกที่กูจะไล่ออกจากบ้านก็คือมึง”เธอกำมือแน่น สูดลมหายใจเข้

ตอนที่ 37ดีเหมือนกันภายในห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงสะอื้นสั่นเครือที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของเฌอรีน เธอนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง ร่างกายสั่นไหวเหมือนกำลังต่อสู้กับพายุในใจ น้ำตาไหลไม่หยุดจนเปียกแขนเสื้อไปหมด“พอแล้ว…พอจริง ๆ…” เธอพึมพำเสียงเบา แววตาเต็มไปด้วยความปวดร้าวเฌอรีนค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน แม้ขาจะสั่นเหมือนแทบไม่มีกำลัง แต่หัวใจกลับผลักดันให้เธอไปที่ตู้เสื้อผ้า มือเล็กสั่นระริกคว้ากระเป๋าเดินทางออกมา เปิดปากกระเป๋าแล้วเริ่มโยนเสื้อผ้าเข้าไปทีละชุดทั้ง ๆ ที่น้ำตายังไหลไม่หยุด มือเรียวรีบปาดน้ำตาอย่างลวก ๆ แต่ยิ่งปาดก็ยิ่งไหลออกมาไม่หยุดเฌอรีนวางโทรศัพท์ไว้บนหัวเตียงก่อนจะลากกระเป๋าออกมาช้า ๆ เสียงล้อกระเป๋าเสียดสีกับพื้นไม้ดังก้องไปทั่วโถงทางเดิน หญิงสาวชะงักเมื่อมองไปยังประตูห้องของลูกคลื่นที่ปิดสนิท สายตาไหววูบ ความทรงจำทั้งดีและร้ายถาโถมเข้ามาในหัวใจริมฝีปากเล็กสั่นน้อย ๆ ก่อนจะพึมพำเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน“ลาก่อน…รักแรกของหนู…ขอให้เราอย่าเจอกันอีกเลย”ดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำใส เธอยกมือปาดน้ำตาอย่างลวก ๆ แล้วรีบหันหลังเดินลงบันไดไป ร่างบางค่อย ๆ จางหายไปในความมืดของโถ

ตอนที่ 39สภาพหลายวันต่อมาก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูดังอยู่พักใหญ่ แต่ด้านในก็ยังเงียบสนิท ชิม่อนกับเข็มทิศสบตากัน ก่อนจะผลักบานประตูเข้าไปช้า ๆทันทีที่เข้ามา สายตาทั้งคู่ก็เบิกกว้าง ขวดเหล้าวางเกลื่อนเต็มพื้น บางขวดกลิ้งตกอยู่ตามมุมห้อง กลิ่นแอลกอฮอล์ขมฉุนอบอวลจนแทบหายใจไม่ออก ผ้าม่านถูกปิดทึบจนห้องทั้งห้องอับทึบและมืดสลัวบนเตียงมีร่างสูงของ ลูกคลื่น นอนกอดหมอนข้างราวกับไม่อยากลืมตาเจอโลกภายนอก สภาพโทรมจัด ผมเผ้ายุ่งเหยิง เคราขึ้นครึ้ม เสื้อเชิ้ตที่สวมก็ยับยู่ยี่ไปหมด“โห…สภาพอย่างกับหมา” ชิม่อนพึมพำเสียงเบา แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปเก็บขวดเหล้าใส่ถุงเพราะเกลื่อนเต็มพื้นองศาเดินไปสะกิดแขนเพื่อนแรง ๆ “ไอ้คลื่น ตื่นได้แล้วโว้ย โทรหามึงตั้งหลายวันไม่ยอมรับ อยู่ในนี้ทำเหี้ยอะไรเนี่ย ลุก”ลูกคลื่นพลิกตัวช้า ๆ ลืมตาขึ้นเล็กน้อยด้วยสายตาเหม่อลอย เสียงแหบพร่าจากการดื่มหนักเอ่ยออกมาเบา ๆ“อย่ามายุ่งกับกู พวกมึงมาได้ยังไงวะ…กลับไปเถอะ”“ก็ติดต่อไม่ได้ กูกับไอ้ทิศเลยมาตาม จะได้รู้ว่ามึงยังไม่ตายคาห้องนี่ไง” ชิม่อนตอบห้วน ๆ แต่แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงองศากวาดตาม