เพื่อนอะไรไม่เป็น จะเป็นผัว のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

ตอนที่ 40มึงโดนกูแน่วันถัดมาค่ำคืนที่อากาศเย็นจัด ลมแรงพัดเอาควันบุหรี่ที่ลูกคลื่นสูบพ่นออกมาให้กระจายหายไปอย่างรวดเร็ว ลูกคลื่นยืนพิงเสาอยู่มุมหนึ่งของถนน สายตาเหม่อมองไปทางร้านเค้กที่เปิดไฟสว่าง ท่ามกลางผู้คนที่ยังคงต่อแถวรอกันอย่างคึกคักภาพวันฝนตกผุดขึ้นมาในหัววันที่เขายอมเปียกฝน วิ่งเข้าไปยืนต่อแถวนานนับชั่วโมง เพียงเพื่อซื้อมอบให้ผู้หญิงที่ตอนนี้ไม่อยู่ตรงนี้อีกแล้ว ความทรงจำเล็กน้อยที่ทำให้หัวใจเขากระตุกบีบแน่นดวงตาแดงช้ำอย่างห้ามไม่อยู่ เขาเงยหน้ามองท้องฟ้ามืดที่มีเพียงแสงไฟถนนขับให้สว่างราง ๆ พยายามกลั้นไม่ให้น้ำตาร่วงลงมา ริมฝีปากขบแน่น กำบุหรี่ที่เหลือเพียงก้นแล้วโยนทิ้งลงพื้น ใช้ปลายเท้าขยี้จนมอดดับมืออีกข้างล้วงลงในกระเป๋ากางเกง กายเอนพิงเสาไว้ ท่าทางเหมือนคนที่แข็งแรง แต่ดวงตาที่ทอดมองร้านเค้กยังคงสั่นไหวไม่หยุดเสียงหัวเราะพูดคุยของผู้คนที่ต่อแถวคล้ายกลายเป็นเสียงรบกวนในโสตประสาท เขามองแล้วหัวใจกลับว่างเปล่า ยิ่งคิดถึงคนที่เคยยิ้มจนแก้มป่องตอนรับกล่องเค้กจากเขา ยิ่งเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก“เฌอรีน หวังว่ามึงจะสบายดีนะ” เขาพึมพำแผ่วเบา แทบจะถูกกลืนหายไปกับเสี

ตอนที่ 42สมควรแล้วล่ะวันต่อมาแสงแดดยามสายสาดลงมาตามถนนหน้าคอนโด ร่างสูงในชุดลำลองยืนพิงต้นไม้ใหญ่ สูบบุหรี่ครึ่งมวนค้างไว้ในมือ ลูกคลื่นจ้องไปยังประตูคอนโดอย่างคนที่รอใครบางคนมาเป็นเวลานานเสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นดังขึ้นเรื่อย ๆ เฌอรีนเดินลงบันไดมาอย่างเงียบงัน เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นก็เห็นร่างที่คุ้นตา เธอชะงักไปวูบหนึ่ง แต่แทนที่จะหยุด เธอกลับเม้มปากแน่นแล้วเบนสายตา ก่อนจะก้าวเร็วขึ้นโดยไม่หันมามองอีกลูกคลื่นขยับตัวเล็กน้อย สายตาตามร่างบางที่เดินผ่านตรงหน้าไป เขากระดกบุหรี่ทิ้งลงพื้นแล้วขยี้กับรองเท้าเหมือนอยากกลบความรู้สึกในอก แต่ริมฝีปากกลับเม้มจนเป็นเส้นตรง“เฌอรีน...เดี๋ยวสิ”“รู้ได้ไงว่าหนูออยู่ที่นี่”“แม่บอก....”“แล้วมาเพื่ออะไร”“มาหา ทานข้าวรึยัง” “ถามทำไม”“ก็จะชวนไปทานข้าวด้วยกัน”“ไม่สะดวก”“จะไปไหน....มีนัดเหรอ”“ค่ะ”“กับใคร”“ทำไมจะต้องบอกพี่ด้วยไม่ทราบ”ลูกคลื่นกัดฟันกรามแน่นเมื่อได้ยินคำตอบห้วน ๆ ของเฌอรีน เขายังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ก็เห็นชายหนุ่มลูกครึ่งร่างสูงในชุดลำลองเดินโบกมือมาไกล ๆ พร้อมรอยยิ้มกว้างที่ส่งมาให้“เฌอรีน! ทางนี้!” เสียงทุ้มส

ตอนที่ 44เข้าใจดีแล้วสองวันต่อมา ห้องนั่งเล่นเงียบงัน มีเพียงเสียงโทรทัศน์เปิดค้างอยู่แบบไม่มีใครใส่ใจ ลูกคลื่นนอนเหยียดยาวบนโซฟา สายตาลอยไปที่หน้าจอทีวี แต่เหมือนมองไม่เห็นอะไรจริง ๆแม่เดินเข้ามาช้า ๆ นั่งลงตรงข้ามเขา มองลูกชายที่เคยสดใสกลายเป็นเงาของคนเดิม “ลูกนี่ยังไง…” น้ำเสียงของแม่ทั้งเหนื่อย ทั้งเป็นห่วง “ทำไมถึงมานอนหมดสภาพอยู่แบบนี้ กลับไม่กลับไทยไปเรียนรึไง? จะจบอยู่แล้วเชียวนะ”ชายหนุ่มขยับตัวนิดเดียว ถอนหายใจยาว ๆ ก่อนตอบเสียงแผ่ว “ปีสี่แล้ว…ไม่ได้เรียนอะไรมากหรอก”แม่ส่ายหัวเบา ๆ มองลูกชายที่เคยเป็นความภาคภูมิใจ “แกนี่จริง ๆ เลย” เธอพูดพลางเอามือแตะหน้าผากลูกเบา ๆ “ดูตัวเองสิ…กลายเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”ลูกคลื่นแค่หัวเราะแห้ง ๆ ในลำคอ แต่ไม่มีคำตอบ สายตายังคงว่างเปล่าเหมือนคนที่จมอยู่ในโลกของตัวเองกล่องข้าวที่วางลงบนโต๊ะ “เอาไปให้น้องที่ห้องหน่อย ถือว่าแม่ช่วยแล้วนะ แม่บอกน้องไว้แล้วว่าจะไปหา”ชายหนุ่มเลิกคิ้ว หัวเราะแห้ง ๆ เสียงทุ้มพร่า “เธอ…ไม่อยากเจอผมหรอกแม่”แม่ถอนหายใจแรง สายตาคมกริบตวัดมองลูกชาย “ตกลงแกจะมาง้อน้องหรือเปล่าเนี่ย ดูไ

ตอนที่ 46คิดถึงจริง ๆ นะ NCหลังจากทานข้าวเสร็จ เฌอรีนก็เดินไปนั่งบนโซฟา เปิดสมุดเลคเชอร์ขึ้นมาอ่านเหมือนจะไม่สนใจอะไร ส่วนลูกคลื่นก็ตามมานั่งข้าง ๆ อย่างหน้าตาเฉย เธอขยับตัวหนีเล็กน้อย แต่ก็ไม่พ้นรัศมีเขาอยู่ดีสายตาคมเหลือบไปเห็นรอยถลอกแดง ๆ บนท่อนแขนเล็กของเธอทันที ลูกคลื่นเลยเอื้อมมือคว้ามือเธอมากุมไว้โดยไม่ขออนุญาต“เป็นอะไร…ทำไมไม่ระวัง” น้ำเสียงเขาแผ่วต่ำลงอย่างจริงจัง“ไม่เป็นไร…นิดเดียวเอง” เฌอรีนดึงมือกลับ แต่เขาก็ยังจับไว้แน่นกว่าเดิมลูกคลื่นก้มลงมองรอยถลอกนั้น สายตาอ่อนลงจนเธอเผลอใจสั่น และก่อนที่เธอจะทันได้ว่าอะไร เขาก็ก้มลงแตะริมฝีปากลงไปเบา ๆ บนผิวใกล้ ๆ แผลนั้นเฌอรีนตาโตทันที “พี่ลูกคลื่น! ทำบ้าอะไรของพี่เนี่ย!”เขาเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้า “ก็หอมให้หายเจ็บไง”“บ้า! ใครเค้าใช้วิธีแบบนั้นกัน” เธอรีบชักมือกลับ ใบหน้าขึ้นสีจัดทันทีลูกคลื่นหัวเราะในลำคอ มองเธอด้วยสายตาออดอ้อน “ก็หนูนี่แหละ…คนเดียวที่พี่อยากทำให้ น่ารักจัง”“แหวะ มองแล้วไงว่าอย่ามาจับตัวหนู”“ให้จับหน่อย นิดหน่อยก็ยังดี”“ไม่เอา! พี่นี่มันน่ารำคาญที่สุดเลยนะ” เฌ

ตอนที่ 48ทำดีเดี๋ยวมีรางวัลรุ่งเช้าก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตู ดังขึ้นแต่เช้า ทำให้ลูกคลื่นที่นอนซุกอยู่บนเตียงต้องลุกไปเปิดประตูแง้มออก อดัมยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าตกใจทันทีเมื่อเห็นลูกคลื่นโผล่มาแทนที่จะเป็นเฌอรีน“ทำไม…นายมาอยู่ในนี้ได้?” เสียงทุ้มของอดัมแฝงความงุนงงและไม่ไว้ใจลูกคลื่นยืนกอดอกพิงกรอบประตู แววตาคมหรี่ลงเหมือนคนพร้อมจะหวงทันที“แล้วทำไมนายถึงมาหาเธอตั้งแต่เช้าแบบนี้ได้ต่างหาก” น้ำเสียงเข้มกดต่ำ คล้ายคำถามแต่จริง ๆ คือการขู่กลาย ๆอดัมเม้มปากแน่น มองเลยไหล่ลูกคลื่นเข้าไปในห้อง เห็นเฌอรีนยืนอยู่ข้างในก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ“ฉันเป็นเพื่อนเธอ ทำไมจะมาไม่ได้”ลูกคลื่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ แต่สายตากลับแข็งกร้าว “เพื่อน? หรืออยากเป็นอย่างอื่นมากกว่าเพื่อน ถึงได้ตามมาวุ่นวายไม่เลิก”“นายต่างหากที่ตามไปเลิก”เฌอรีนยังคงนอนอยู่บนเตียง ร่างกายอ่อนล้าจากค่ำคืนที่ผ่านมาซึ่งเต็มไปด้วยความเร่าร้อนจนแทบไม่มีแรงขยับ เส้นผมสยายบนหมอน ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยทั้งความเหนื่อยและเขินอายเสียงพูดจากหน้าห้องยังดังแว่วมาให้ได้ยินเลือนราง เธอกอดผ้าห่มแน่นขึ้นเมื่อรู้ว่าใครที่มา