All Chapters of กรงรักสัญญาร้าย (The Contract): Chapter 41 - Chapter 50

          เสียงรองเท้าส้นสูงกระแทกกับพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะหนักหน่วงและเร่งรีบ ร่างเพรียวบางของเขมิกาพุ่งพรวดเข้ามาภายในห้องทำงานส่วนตัวของเจตน์ เจ้าพ่อเทคสตาร์ทอัปหนุ่มที่บริษัทของเขาตั้งอยู่ใจกลางเมือง ดีไซเนอร์สาวอยู่ในสภาพที่เหนื่อยล้าจากการขับรถทางไกลรวดเดียวจากสวนผึ้งถึงกรุงเทพฯ ทว่าแววตาของเธอกลับดุดันและวาวโรจน์ราวกับนางสิงห์ที่พร้อมจะขย้ำคอใครก็ตามที่ขวางหน้า          “พาฉันไปหาพริ้มเดี๋ยวนี้เจตน์!”          เขมิกาตวาดลั่นทันทีที่บานประตูห้องทำงานปิดลง กระเป๋าสะพายแบรนด์เนมถูกเหวี่ยงลงบนโซฟาอย่างไม่ไยดี          เจตน์ที่กำลังนั่งรออยู่บนโซฟาหนังตัวใหญ่เงยหน้าขึ้นมองคู่กัดตลอดกาล เขาไม่ตอบโต้ความเกรี้ยวกราดนั้น แต่กลับรินน้ำเย็นจัดใส่แก้วแล้วเลื่อนไปตรงหน้าหญิงสาว          “เธอดื่มน้ำก่อน แล้วสูดลมหายใจลึก ๆ ฉันบอกแล้วไง

          แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านกำมะหยี่ผืนหนา ทาบทับลงบนพื้นพรมสีเข้มภายในห้องนอนกว้างขวาง กลิ่นของน้ำยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ที่ผสมปนเปกับกลิ่นน้ำหอมบุรุษกลิ่นวูดดี้ราคาแพงลอยอวลอยู่ในอากาศ คอยย้ำเตือนว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่พื้นที่ปลอดภัยของเธอ          บนเตียงคิงไซซ์หนานุ่ม เปลือกตาที่บวมช้ำของพิมพ์มาดาค่อย ๆ ขยับยุบยิบก่อนจะปรือขึ้นอย่างยากลำบาก ความรู้สึกแรกที่โจมตีโสตประสาทคือความปวดร้าวที่แล่นริ้วไปทั่วทุกอณูของร่างกาย ลำคอแห้งผากราวกับผุยผง ศีรษะหนักอึ้งเหมือนมีก้อนหินนับสิบก้อนถ่วงเอาไว้          หญิงสาวกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้า เพดานห้องสีขาวสะอาดตาและโคมไฟระย้าหรูหราไม่ใช่เพดานไม้ที่รีสอร์ตบ้านอิงดาว สมองที่ยังคงมึนงงจากพิษไข้เริ่มประมวลผลอย่างเชื่องช้า ก่อนที่ความทรงจำอันเลวร้ายเมื่อคืนจะไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก         ความเกรี้ยวกราด...

          “มึงฟังนะไอ้โรม”          เจตน์กดเสียงต่ำและจริงจังที่สุดในชีวิต หยิบสมาร์ตโฟนของตัวเองขึ้นมาเปิดหน้าจอที่เต็มไปด้วยข้อมูลที่เพิ่งได้รับมาสด ๆ ร้อน ๆ ยื่นไปตรงหน้าโรม          “เมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว ไอ้ลีวายส์เจาะระบบเช็กกล้องวงจรปิดของธนาคารในวันที่ทำธุรกรรมโอนเงินห้าสิบล้านได้สำเร็จแล้ว ผู้หญิงที่เดินเข้าไปเซ็นรับเงินในวันนั้น ไม่ใช่คุณพริ้ม แต่เป็นช่อผกาที่จงใจแต่งตัวและแต่งหน้าให้คล้ายกับคุณพริ้มเพื่อตบตาพนักงานและน้องชายมึง!”          โรมเบิกตากว้าง มือหนาที่ยื่นออกไปรับสมาร์ตโฟนมาดูสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ ภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดที่ถูกขยายจนเห็นใบหน้าชัดเจน ผู้หญิงในภาพมีโครงหน้าคล้ายพิมพ์มาดา แต่แววตาและรอยยิ้มกลับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และจองหอง ซึ่งพิมพ์มาดาไม่เคยมี          “และที่สำคัญ...” &

          เขมิกาเงยหน้ามองเจตน์ แววตาที่เคยแข็งกร้าวและพร้อมจะปะทะกับเขาเมื่อครู่ อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด แม้ทัศนคติของเธอที่มีต่อคนรวยอย่างเขาจะยังไม่เปลี่ยน แต่ในวินาทีนี้ เธอปฏิเสธไม่ได้เลยว่าคำสัญญาของเขาทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด ********************************           เพนท์เฮาส์สุดหรูที่เคยมีเงาร่างของหญิงสาวผู้อ่อนหวานบัดนี้กลับอ้างว้างและหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ ร่างสูงใหญ่ของโรมยืนนิ่งอยู่กลางห้องนอน สายตาคมกริบทอดมองเตียงคิงไซซ์ที่ว่างเปล่า ผ้าห่มที่ยับย่นและเข็มน้ำเกลือที่ถูกถอดทิ้งไว้บนโต๊ะข้างเตียง ยิ่งตอกย้ำความผิดพลาดที่ไม่อาจหวนกลับไปแก้ไขได้          เศษกระดาษสัญญาทาสที่เขาฉีกทิ้งยังคงเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นพรม โรมทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงอย่างหมดสภาพ มือหนาลูบลงบนหมอนใบที่พิมพ์มาดาเพิ่งหนุนนอนเมื่อครู่ ความเปียกชื้นจากหยาดน้ำตาของเธอยังคงหลงเหลืออยู่ เช่นเดียวกับรอยแผลในใจที่เข

          ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องพักผู้ป่วยวีไอพีอีกครั้งหลังจากประโยคตัดรอนที่เด็ดขาดของพิมพ์มาดาสิ้นสุดลง หญิงสาวหันหน้าหนีไปทางหน้าต่างกระจกบานกว้าง ไม่ยอมแม้แต่จะปรายตามองผู้ชายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงอีกต่อไป เธอเลือกใช้ความเงียบและความเย็นชาเป็นอาวุธในการปกป้องตัวเองจากเขา          โรมทอดสายตามองเสี้ยวหน้าหวานที่ซีดเซียวด้วยความรู้สึกที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก สันกรามแกร่งบดเข้าหากันจนนูนเป็นสัน เขาเคยรับมือกับศัตรูทางธุรกิจที่เขี้ยวลากดินมานับไม่ถ้วน เคยฟาดฟันกับมาเฟียและนักเลงโดยไม่เคยรู้จักคำว่าพ่ายแพ้ ทว่ากับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่นอนป่วยอยู่บนเตียงนี้ เขากลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงไอ้ขี้แพ้ที่ทำอะไรไม่ถูก          ก๊อก...ก๊อก...          เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ ก่อนที่พยาบาลสาววัยกลางคนจะเข็นรถเข็นอาหารและยาเข้ามาภายในห้อง ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นประตูเข้ามา