All Chapters of กรงรักสัญญาร้าย (The Contract): Chapter 41 - Chapter 50

99 Chapters

บทที่ 11 ร่องรอยที่หายไป 2

          เขมิกากัดริมฝีปากแน่นจนรับรู้ถึงรสฝาดของเลือด เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมลุงหมายกับป้าสายถึงได้หวาดกลัวขนาดนี้ คนอย่าง โรม อัครเดชสกุล ไม่ใช่แค่รวย แต่เขามีอำนาจล้นมือ การจะข่มขู่ชาวบ้านตาดำ ๆ หรือสร้างข้อหาให้เพื่อนของเธอ มันคงง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ          ไอ้ผู้ชายสารเลวเอ๊ย! หลอกให้เพื่อนเธอตายใจ พาไปเที่ยวเกาะกูดเพื่อรวบหัวรวบหาง แล้วตอนนี้ก็ตัดการติดต่อขังเพื่อนเธอไว้ที่นั่นงั้นเหรอ!          “เกาะกูดใช่ไหมคะ เข็มจะไปตามหาพริ้มเอง ลุงกับป้าไม่ต้องห่วงนะคะ เข็มไม่มีทางยอมให้ผู้ชายพรรค์นั้นมารังแกพริ้มฝ่ายเดียวแน่”          ดีไซเนอร์สาวหันหลังกลับ ก้าวฉับ ๆ ตรงดิ่งไปที่รถของตัวเองทันที สมองอันชาญฉลาดเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว เกาะกูดกว้างใหญ่และรีสอร์ตหรูของพวกมหาเศรษฐีก็มีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนา เธอจะเดินสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปไม่ได้ เธอต้องใช้คนที่มีเส้นสาย มีอิทธิพล และรู้จ
last updateLast Updated : 2026-05-18
Read more

บทที่ 11 ร่องรอยที่หายไป 3

          เสียงรองเท้าส้นสูงกระแทกกับพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะหนักหน่วงและเร่งรีบ ร่างเพรียวบางของเขมิกาพุ่งพรวดเข้ามาภายในห้องทำงานส่วนตัวของเจตน์ เจ้าพ่อเทคสตาร์ทอัปหนุ่มที่บริษัทของเขาตั้งอยู่ใจกลางเมือง ดีไซเนอร์สาวอยู่ในสภาพที่เหนื่อยล้าจากการขับรถทางไกลรวดเดียวจากสวนผึ้งถึงกรุงเทพฯ ทว่าแววตาของเธอกลับดุดันและวาวโรจน์ราวกับนางสิงห์ที่พร้อมจะขย้ำคอใครก็ตามที่ขวางหน้า          “พาฉันไปหาพริ้มเดี๋ยวนี้เจตน์!”          เขมิกาตวาดลั่นทันทีที่บานประตูห้องทำงานปิดลง กระเป๋าสะพายแบรนด์เนมถูกเหวี่ยงลงบนโซฟาอย่างไม่ไยดี          เจตน์ที่กำลังนั่งรออยู่บนโซฟาหนังตัวใหญ่เงยหน้าขึ้นมองคู่กัดตลอดกาล เขาไม่ตอบโต้ความเกรี้ยวกราดนั้น แต่กลับรินน้ำเย็นจัดใส่แก้วแล้วเลื่อนไปตรงหน้าหญิงสาว          “เธอดื่มน้ำก่อน แล้วสูดลมหายใจลึก ๆ ฉันบอกแล้วไง
last updateLast Updated : 2026-05-18
Read more

บทที่ 11 ร่องรอยที่หายไป 4

          “จดทะเบียนสมรส! นี่มันจะบ้ากันไปใหญ่แล้ว!” เขมิกาแทบจะกรีดร้องออกมา “มันกะจะผูกมัดและจองจำเพื่อนฉันไปตลอดชีวิตเลยหรือไง!”          “ก็ใช่น่ะสิ! เพราะฉะนั้นเราถึงบุกไปพังประตูบ้านมันดื้อ ๆ ไม่ได้ไง”          เจตน์ก้าวเข้าไปจับไหล่ทั้งสองข้างของหญิงสาวเพื่อเรียกสติ          “ถ้าเราบุ่มบ่ามเข้าไป ไอ้โรมมันมีสิทธิ์ไล่เราตะเพิดออกมาในฐานะคนนอกที่ไปยุ่งเรื่องของผัวเมีย แถมระบบรักษาความปลอดภัยที่เพนท์เฮาส์มันก็แน่นหนาระดับประธานาธิบดี”          “แล้วจะให้ฉันทำยังไง! จะให้ฉันนั่งรอให้เพื่อนฉันถูกหมอนั่นทรมานจนตายหรือไง!”          “ฉันไม่ได้บอกให้รอ แต่เราต้องวางแผน และเราต้องหาตัวการตัวจริงมาโยนใส่หน้ามันให้ได้” เจตน์มองลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังสั่นระริกของคู่กัดสาว “ฉันจะให้ไอ
last updateLast Updated : 2026-05-18
Read more

บทที่ 12 ตื่นจากฝันร้าย 1

          แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านกำมะหยี่ผืนหนา ทาบทับลงบนพื้นพรมสีเข้มภายในห้องนอนกว้างขวาง กลิ่นของน้ำยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ที่ผสมปนเปกับกลิ่นน้ำหอมบุรุษกลิ่นวูดดี้ราคาแพงลอยอวลอยู่ในอากาศ คอยย้ำเตือนว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่พื้นที่ปลอดภัยของเธอ          บนเตียงคิงไซซ์หนานุ่ม เปลือกตาที่บวมช้ำของพิมพ์มาดาค่อย ๆ ขยับยุบยิบก่อนจะปรือขึ้นอย่างยากลำบาก ความรู้สึกแรกที่โจมตีโสตประสาทคือความปวดร้าวที่แล่นริ้วไปทั่วทุกอณูของร่างกาย ลำคอแห้งผากราวกับผุยผง ศีรษะหนักอึ้งเหมือนมีก้อนหินนับสิบก้อนถ่วงเอาไว้          หญิงสาวกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้า เพดานห้องสีขาวสะอาดตาและโคมไฟระย้าหรูหราไม่ใช่เพดานไม้ที่รีสอร์ตบ้านอิงดาว สมองที่ยังคงมึนงงจากพิษไข้เริ่มประมวลผลอย่างเชื่องช้า ก่อนที่ความทรงจำอันเลวร้ายเมื่อคืนจะไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก         ความเกรี้ยวกราด...
last updateLast Updated : 2026-05-19
Read more

บทที่ 12 ตื่นจากฝันร้าย 2

          ความจริงที่ถูกตอกย้ำทำให้กำแพงความเย่อหยิ่งและทิฐิที่เขาสร้างไว้พังทลายลงมาจนไม่มีชิ้นดี ร่างสูงใหญ่ที่เคยสง่างามและน่าเกรงขาม ค่อย ๆ ไถลตัวลงจากขอบเตียง ก่อนที่หัวเข่าทั้งสองข้างจะทรุดลงแตะพื้นพรมอย่างหมดสภาพ          ท่านประธานอัครเดชสกุลผู้ยิ่งใหญ่ ยอมคุกเข่าลงต่อหน้าผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่เขาเพิ่งทำลายไปกับมือ          “พี่มันโง่เอง พี่มันเลวเองพริ้ม...”          น้ำเสียงของโรมสั่นพร่าและแหบแห้ง ดวงตาคมกริบที่เคยมองเธออย่างเหยียดหยามและเต็มไปด้วยไฟแค้น บัดนี้แดงก่ำและชื้นรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิด เขามองสบตากับเธอจากมุมที่ต่ำกว่า สองมือหนากำแน่นวางไว้บนหน้าตักของตัวเอง ไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อมไปแตะต้องปลายเล็บของคนบนเตียง เพราะรู้ตัวดีว่าตอนนี้เขามันน่ารังเกียจแค่ไหน          “พี่รู้...ว่าพี่อาจจะจับคนมาผิด พี่รู้
last updateLast Updated : 2026-05-19
Read more

บทที่ 12 ตื่นจากฝันร้าย 3

          “มึงฟังนะไอ้โรม”          เจตน์กดเสียงต่ำและจริงจังที่สุดในชีวิต หยิบสมาร์ตโฟนของตัวเองขึ้นมาเปิดหน้าจอที่เต็มไปด้วยข้อมูลที่เพิ่งได้รับมาสด ๆ ร้อน ๆ ยื่นไปตรงหน้าโรม          “เมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว ไอ้ลีวายส์เจาะระบบเช็กกล้องวงจรปิดของธนาคารในวันที่ทำธุรกรรมโอนเงินห้าสิบล้านได้สำเร็จแล้ว ผู้หญิงที่เดินเข้าไปเซ็นรับเงินในวันนั้น ไม่ใช่คุณพริ้ม แต่เป็นช่อผกาที่จงใจแต่งตัวและแต่งหน้าให้คล้ายกับคุณพริ้มเพื่อตบตาพนักงานและน้องชายมึง!”          โรมเบิกตากว้าง มือหนาที่ยื่นออกไปรับสมาร์ตโฟนมาดูสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ ภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดที่ถูกขยายจนเห็นใบหน้าชัดเจน ผู้หญิงในภาพมีโครงหน้าคล้ายพิมพ์มาดา แต่แววตาและรอยยิ้มกลับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และจองหอง ซึ่งพิมพ์มาดาไม่เคยมี          “และที่สำคัญ...” &
last updateLast Updated : 2026-05-20
Read more

บทที่ 13 ข้ออ้างของคนแพ้ 1

          รถสปอร์ตคันหรูของเจตน์แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าทางเข้าฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังใจกลางเมือง ทันทีที่ล้อรถหยุดสนิท บุรุษพยาบาลและทีมแพทย์ที่ได้รับการประสานงานล่วงหน้าก็รีบเข็นเตียงผู้ป่วยเข้ามารับตัวพิมพ์มาดาอย่างรวดเร็วและเป็นมืออาชีพ          เขมิกาก้าวลงจากรถด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ดวงตาคู่สวยจับจ้องมองเพื่อนรักที่ถูกพยุงขึ้นเตียงรถเข็นด้วยความสงสารจับใจ พิมพ์มาดาหลับตาพริ้ม ใบหน้าหวานซีดเซียวไร้สีเลือด ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านเล็กน้อยจากพิษไข้ที่ยังไม่ทุเลาดีนัก          “พริ้มแกถึงมือหมอแล้วนะ ไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว” เขมิกาวิ่งตามไปกุมมือเพื่อนสนิทไว้แน่นจนกระทั่งเตียงถูกเข็นหายเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัวสำหรับผู้ป่วยวีไอพี          เมื่อประตูลิฟต์ปิดลง ดีไซเนอร์สาวก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ขาทั้งสองข้างที่ฝืนยืนหยัดประจันหน้ากับท่านประธานจอมเผด็จการมาตลอดทั้งเช้าเริ่มสั่นเทาจนแทบ
last updateLast Updated : 2026-05-20
Read more

บทที่ 13 ข้ออ้างของคนแพ้ 2

          เขมิกาเงยหน้ามองเจตน์ แววตาที่เคยแข็งกร้าวและพร้อมจะปะทะกับเขาเมื่อครู่ อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด แม้ทัศนคติของเธอที่มีต่อคนรวยอย่างเขาจะยังไม่เปลี่ยน แต่ในวินาทีนี้ เธอปฏิเสธไม่ได้เลยว่าคำสัญญาของเขาทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด ********************************           เพนท์เฮาส์สุดหรูที่เคยมีเงาร่างของหญิงสาวผู้อ่อนหวานบัดนี้กลับอ้างว้างและหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ ร่างสูงใหญ่ของโรมยืนนิ่งอยู่กลางห้องนอน สายตาคมกริบทอดมองเตียงคิงไซซ์ที่ว่างเปล่า ผ้าห่มที่ยับย่นและเข็มน้ำเกลือที่ถูกถอดทิ้งไว้บนโต๊ะข้างเตียง ยิ่งตอกย้ำความผิดพลาดที่ไม่อาจหวนกลับไปแก้ไขได้          เศษกระดาษสัญญาทาสที่เขาฉีกทิ้งยังคงเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นพรม โรมทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงอย่างหมดสภาพ มือหนาลูบลงบนหมอนใบที่พิมพ์มาดาเพิ่งหนุนนอนเมื่อครู่ ความเปียกชื้นจากหยาดน้ำตาของเธอยังคงหลงเหลืออยู่ เช่นเดียวกับรอยแผลในใจที่เข
last updateLast Updated : 2026-05-20
Read more

บทที่ 13 ข้ออ้างของคนแพ้ 3

          “ไอ้คนหน้าด้าน!”          เขมิกาด่าทอเสียงสั่นด้วยความเจ็บใจ เธอเถียงไม่ออกเพราะสิ่งที่เขาพูดคือความจริงทางกฎหมายทุกประการ          “หน้าด้านแล้วยังไง ในเมื่อมันทำให้ผมได้เข้าไปหาผู้หญิงของผม”          โรมขยับตัวก้าวเข้าไปใกล้ ทว่าเจตน์ที่ยืนเงียบอยู่นานกลับสืบเท้าเข้ามาแทรกกลางระหว่างเพื่อนสนิทและหญิงสาวคู่กัด ชายหนุ่มเจ้าพ่อเทคสตาร์ทอัปสบตากับพี่ใหญ่ของกลุ่มด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำเตือน          “พอได้แล้วไอ้โรม” เจตน์กดเสียงต่ำ “แกใช้สิทธิ์ความเป็นผัวหน้ามึนเข้าไปได้ก็จริง แต่แกคิดว่าสภาพจิตใจของคุณพริ้มตอนนี้ พร้อมจะเห็นหน้าคนที่เพิ่งทำลายชีวิตเธอหรือไงวะ แกอยากให้เธอช็อกจนไข้ขึ้นอีกรอบเหรอ”          คำพูดของเจตน์ทำให้จังหวะการก้าวเดินของโรมชะงักไปชั่ววินาที ภาพหยา
last updateLast Updated : 2026-05-20
Read more

บทที่ 14 สงครามความเย็นชา 1

          ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องพักผู้ป่วยวีไอพีอีกครั้งหลังจากประโยคตัดรอนที่เด็ดขาดของพิมพ์มาดาสิ้นสุดลง หญิงสาวหันหน้าหนีไปทางหน้าต่างกระจกบานกว้าง ไม่ยอมแม้แต่จะปรายตามองผู้ชายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงอีกต่อไป เธอเลือกใช้ความเงียบและความเย็นชาเป็นอาวุธในการปกป้องตัวเองจากเขา          โรมทอดสายตามองเสี้ยวหน้าหวานที่ซีดเซียวด้วยความรู้สึกที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก สันกรามแกร่งบดเข้าหากันจนนูนเป็นสัน เขาเคยรับมือกับศัตรูทางธุรกิจที่เขี้ยวลากดินมานับไม่ถ้วน เคยฟาดฟันกับมาเฟียและนักเลงโดยไม่เคยรู้จักคำว่าพ่ายแพ้ ทว่ากับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่นอนป่วยอยู่บนเตียงนี้ เขากลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงไอ้ขี้แพ้ที่ทำอะไรไม่ถูก          ก๊อก...ก๊อก...          เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ ก่อนที่พยาบาลสาววัยกลางคนจะเข็นรถเข็นอาหารและยาเข้ามาภายในห้อง ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นประตูเข้ามา
last updateLast Updated : 2026-05-21
Read more
PREV
1
...
34567
...
10
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status