All Chapters of กรงรักสัญญาร้าย (The Contract): Chapter 51 - Chapter 60

          ความเงียบสงัดโรยตัวลงมาปกคลุมห้องพักผู้ป่วยวีไอพีอีกครั้ง หลังจากที่พิมพ์มาดากลืนยาลดไข้เม็ดสุดท้ายลงคอ โรมจัดการยกถาดอาหารและแก้วน้ำไปวางไว้ที่โต๊ะมุมห้องอย่างเงียบเชียบ ผิดวิสัยของมหาเศรษฐีหนุ่มที่ไม่เคยต้องมาหยิบจับหรือบริการใคร ทว่าในเวลานี้ เขาทำมันด้วยสัญชาตญาณที่อยากจะชดเชยความผิดพลาด แม้จะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยก็ตาม          ร่างบอบบางบนเตียงค่อย ๆ ขยับตัวเลื่อนลงไปนอนราบกับฟูกนุ่ม หญิงสาวดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนถึงระดับอก ก่อนจะพลิกตัวตะแคงหันหลังให้กับชายหนุ่มที่เพิ่งเดินกลับมาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวเดิมข้างเตียง          พิมพ์มาดาเลือกที่จะหลับตาลง ปิดกั้นการรับรู้ทุกอย่าง ปฏิเสธที่จะมองหน้า หรือแม้แต่จะใช้อากาศหายใจร่วมกับเขา          โรมทอดสายตามองแผ่นหลังเล็กที่ดูบอบบางและอ้างว้างภายใต้ชุดผู้ป่วยสีอ่อน นัยน์ตาสีเหล็กคู่คมที่เคยวาวโรจน์ไปด้วยความหยิ่งผยอง บัดน

          ตัวเลขดิจิทัลสีแดงบนหน้าปัดนาฬิกาแขวนผนังบอกเวลาหกโมงเช้าตรง ความเงียบสงัดภายในห้องพักผู้ป่วยวีไอพียังคงทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ มีเพียงเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บ่งบอกว่าอันตรายจากพิษไข้ได้ผ่านพ้นไปแล้ว          บนเตียงผู้ป่วย เปลือกตาที่เคยบวมช้ำของพิมพ์มาดาค่อย ๆ ปรือขึ้นอย่างเชื่องช้า ร่างกายที่เคยหนักอึ้งและปวดร้าวรุม ๆ ทุเลาลงไปมากจนแทบจะเรียกได้ว่าเกือบปกติ สิ่งแรกที่หญิงสาวทำเมื่อสติสัมปชัญญะกลับมาครบถ้วน คือการกวาดสายตามองไปรอบห้อง ด้วยความหวังลึก ๆ ว่าผู้ชายใจร้ายคนนั้นจะยอมแพ้ต่อความเย็นชาและล่าถอยกลับไปแล้ว          ทว่าความหวังของเธอก็พังทลายลงในพริบตา          ที่โซฟาเดี่ยวตัวกว้างมุมห้อง ร่างสูงใหญ่ของรเมศยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น เสื้อสูทแบรนด์เนมตัวแพงถูกถอดพาดไว้ลวก ๆ เนกไทถูกปลดออกหลวม ๆ แขนเสื้อเชิ้ตสีเข้มถูกพับขึ้นไปกองเหนือศอก เ

          ความจริงที่กระแทกหน้าทำเอาเขมิกาถึงกับพูดไม่ออก ดีไซเนอร์สาวกำหูตะกร้าผลไม้ในมือแน่น เธอเพิ่งเข้าใจเดี๋ยวนี้เองว่า ภายใต้ความหน้ามึนบ้าอำนาจของท่านประธานอัครเดชสกุล ได้ซ่อนความห่วงใยและสัญชาตญาณการปกป้องที่ยิ่งใหญ่เอาไว้มากแค่ไหน          “ฉัน...ฉันจะเข้าไปหาพริ้ม” เขมิกาเอ่ยเสียงสั่น          เจตน์พยักหน้ารับ “เข้าไปเถอะ แต่อย่าเพิ่งบอกเรื่องมาเฟียให้คุณพริ้มฟังล่ะ สภาพจิตใจเพื่อนเธอตอนนี้รับเรื่องเครียด ๆ ไม่ไหวหรอก ปล่อยให้พวกฉันจัดการเรื่องเหี้ย ๆ ข้างนอกนี่เอง หน้าที่ของเธอ คือช่วยเกลี้ยกล่อมให้คุณพริ้มยอมกินโจ๊กของไอ้โรมมันหน่อยก็แล้วกัน ถือว่าสงสารหมามัน”          เขมิกาไม่ตอบอะไร หญิงสาวสูดลมหายใจลึก ๆ เพื่อปรับสีหน้า ก่อนจะผลักบานประตูห้องพักผู้ป่วยวีไอพีเข้าไปอย่างเงียบเชียบ          ภายในห้อง พิมพ์มาดากำลังนั่

          ช่วงบ่ายของวันแรกแห่งเส้นตาย บรรยากาศภายในห้องพักผู้ป่วยวีไอพียังคงอวลไปด้วยความอึดอัดที่มองไม่เห็น          โรมไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกหลังจากคำประกาศกร้าวเมื่อช่วงเช้า ชายหนุ่มเพียงแค่นั่งเช็กอีเมลและสั่งงานลูกน้องผ่านแล็ปท็อปอยู่ที่โซฟามุมห้อง ทว่าทุกครั้งที่พิมพ์มาดาขยับตัวแม้เพียงนิดเดียว นัยน์ตาสีเหล็กคู่คมนั้นก็จะตวัดขึ้นมามองอย่างระแวดระวัง ราวกับราชสีห์ที่คอยจ้องมองเหยื่อ ไม่ยอมให้คลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว          พิมพ์มาดานอนมองเพดานสีขาวด้วยความรู้สึกอึดอัดจนแทบจะบ้าตาย ร่างกายของเธอเริ่มดีขึ้น พิษไข้ลดลงจนกลับมาเป็นปกติแล้ว ทว่าความอ่อนเพลียจากการไม่ได้ขยับตัวและสายน้ำเกลือที่ยังคาอยู่ที่หลังมือซ้าย ทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนพิการ          หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกปวดหนึบที่ช่วงท้องน้อยเริ่มประท้วงว่าเธอจำเป็นต้องลุกไปเข้าห้องน้ำ ทว่าการจะลุกขึ้นไ

          พิมพ์มาดาร้องประท้วงพร้อมกับดิ้นรนอยู่ในอ้อมแขนกว้าง ทว่าคราวนี้โรมไม่ได้มีท่าทีผ่อนปรนหรือหยอกล้อเหมือนก่อนหน้านี้ วงแขนแกร่งรัดร่างของเธอแน่นขึ้นราวกับคีมเหล็ก          “อยู่นิ่ง ๆ พิมพ์มาดา”          น้ำเสียงทุ้มต่ำตวาดสั่งอย่างเฉียบขาดและทรงพลังจนคนฟังถึงกับสะดุ้ง มันไม่ใช่คำขู่ที่แฝงความหยอกเอิน แต่มันคือคำสั่งประกาศิตที่ไม่อนุญาตให้ใครหน้าไหนฝ่าฝืน          โรมวางร่างบอบบางลงบนเตียงผู้ป่วยอย่างรวดเร็วแต่ทว่าไม่รุนแรง เขาตวัดผ้าห่มขึ้นมาคลุมทับจนถึงหน้าอก ก่อนจะหันหลังขวับและเดินตรงไปที่หน้าต่างกระจกบานกว้าง มือหนากระชากผ้าม่านทึบแสงปิดเข้าหากันจนสนิท ตัดขาดแสงสว่างและวิสัยทัศน์จากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง ห้องพักวีไอพีที่เคยสว่างไสวถูกแทนที่ด้วยความสลัวและอึดอัดในพริบตา          “คุณทำอะไร ทำไมต้องปิดม่าน”&nbs