Semua Bab บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย: Bab 91 - Bab 100

​"ทิชชู่..." ​ธามพึมพำเสียงแหบพร่า สายตาคมกริบสอดส่ายมองหาซ้ายทีขวาทีจนกระทั่งเห็นกล่องกระดาษทิชชู่วางอยู่มุมโต๊ะ ชายหนุ่มเอื้อมมือหนาไปหยิบมันมาดึงออกมากำมือใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ ถอดถอนแกนกายแกร่งที่ยังคงแข็งขืนออกจากร่องรักฉ่ำน้ำของคนตัวเล็กอย่างเชื่องช้า แล้วใช้ทิชชู่เช็ดทำความสะอาดหยาดน้ำคาวสวาทให้ตัวเองจนสะอาด เขาใช้เวลาเพียงไม่นานในการจัดการทำความสะอาดท่อนเนื้อของตัวเอง จากนั้นมาเฟียหนุ่มก็ไม่ลืมที่จะดึงกระดาษทิชชู่ออกมาอีกปึกใหญ่ ขยับตัวเข้าไปหาคนตัวเล็กที่พยุงตัวโอนเอนหายใจโรยรินหอบสะท้านอยู่บนขอบโต๊ะ ในตอนนี้ช่องทางรักของเธอยังคงขมิบตอดอากาศเบาๆ ทำให้น้ำรักสีขาวขุ่นของเขาไหลทะลักออกมาตามง่ามขา จนมันหยดเลอะเทอะเปรอะเปื้อนพื้นกระจกโต๊ะเครื่องแป้งเต็มไปหมด ​"หนูเช็ดเองได้ค่ะ..." ​ฟาร์รีบเอ่ยเสียงแผ่ว ใบหน้าหวานแดงซ่านด้วยความอาย เธอรีบคว้ากระดาษทิชชู่มาจากมือหนาของเขา แล้วดึงซับทำความสะอาดร่างกายตัวเองพัลวันเพื่อหลบสายตาจาบจ้วงคู่นั้น ​ครืดดดด... ครืดดดด... ​เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูส่งเสียงสั่นประท้วงขึ้นมาอีกรอบเป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ ธามตวัดสายตาดุๆ ไปมองหน้าจอที

"โลงจัง อุ้ย... กางเกงยีนส์ก็แข็งด้วย ฮุ้ย... กว่าจะถึงบ้านเจ็บจิหมดพอดี" เด็กสาวพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเองด้วยการมองไปตรงนู้นทีตรงนี้ที จนกระทั่งเธอกวาดสายตาเผลอมองช้อนขึ้นไปบริเวณระเบียงทางเดินบนชั้นสองของห้าง แล้ววินาทีนั้นสายตาคู่สวยก็สะดุดเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคย "นั่น..." ​ธามกำลังนั่งอยู่ในร้านอาหารหรูหราสไตล์ฟิวชันชื่อดังบนชั้นสอง ร้านนั้นเป็นร้านที่ขึ้นชื่อเรื่องความแพง และการบริการพร้อมทั้งอาหารระดับห้าดาว ที่คนธรรมดาอย่างเธอไม่เคยคิดจะย่างกรายเข้าไปหรอก แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญที่ทำให้คนตัวเล็กถึงกับต้องยืนนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอวูบโหวงและชาวาบไปทั้งแถบ คือภาพของผู้ชายที่เพิ่งจะรังแกบดจูบและร่วมรักกับเธอในห้องแต่งตัวเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ ตอนนี้เขากลับไปนั่งกินข้าวหน้าตาเฉยอยู่กับผู้หญิงอีกคน ​และผู้หญิงคนนั้นมองจากใกล้ๆก็รู้ว่าเธอสวยมาก สวยหยาดเยิ้มตั้งแต่หัวจรดเท้าดูดีมีสง่าราศีในชุดแบรนด์เนมราคาแพง สวยจนฟาร์รู้สึกเจ็บจี้ดในอกว่าตัวเองเทียบไม่ติดเลยสักนิด ​"ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันนะ... แล้วทำไมคุณธามถึงต้องทำแบบนี้ ทั้งๆ ที่ม

​"เปล่า... กินเถอะอลิซ พี่แค่คิดเรื่องงานนิดหน่อย" ​ธามตอบปัดเสียงเรียบขรึม ทว่าในใจกลับร้อนรุ่มราวกับถูกไฟสุม เขากัดฟันแน่นจนสันกรามขยับจับจ้องแผ่นหลังบางของฟาร์ที่นั่งลงฝั่งตรงข้ามกับตินอย่างสนิทสนม ชายหนุ่มนึกคาดโทษในใจพลางลอบกำหมัดแน่น 'ยัยตัวดี... กล้าดียังไงหอบร่างกายที่เพิ่งโดนฉันกระแทกจนแฉะเยิ้ม ไปนั่งยิ้มหน้าระรื่นให้ผู้ชายคนอื่นเชยชมแบบนั้นฮะ" "อลิซอิ่มแล้วค่ะพี่ธาม อาหารร้านนี้อร่อยมากเลยค่ะ ไว้รอบหน้าเรามาทานที่นี่กันอีกนะคะ" ​อลิซเอ่ยปากชวนคุยด้วยรอยยิ้มสดใส พลางยกแก้วน้ำขึ้นดื่มช้าๆ ทว่าดูเหมือนว่าคนตัวโตที่นั่งอยู่ตรงหน้าของเธอจะไม่ได้สนใจในสิ่งที่เธอพูดเลยสักนิด ชายหนุ่มเอาแต่ทอดสายตาคมกริบลงไปจับจ้องบรรยากาศด้านล่างอย่างเอาเป็นเอาตาย จนอลิซต้องขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ​"พี่ธามคะ... พี่ธาม... พี่ธามคะ!..." อลิซส่งเสียงเรียกซ้ำๆ พลางเอื้อมมือไปโบกตรงหน้าเขา ​"เอ่อ... ครับ ว่าไง อลิซอิ่มแล้วเหรอ" ​ธามสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะยอมละสายตาจากร่างของฟาร์แล้วหันมามองอลิซ ซึ่งตอนนี้เธอกำลังนั่งจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของเขาด้วยสายตาจับผิดและตัดพ้ออยู่ ​"ค่ะ... อลิซอิ่มตั้งนาน

​"หึๆ ฝีมือไม่ตกหรอก ตู้วางระบบมาโกงน่ะมา... เดี๋ยวพี่ช่วยคีบให้เอง อยากได้ตัวไหนล่ะ หมีตัวใหญ่ตัวนั้นใช่ไหม" ​ธามแสร้งหัวเราะในลำคอแล้วขยับเข้าไปประชิดหน้าตู้ เอื้อมมือหนาไปจับคันโยกพลางหันไปหยอดเหรียญเพิ่ม อลิซเห็นแบบนั้นก็ชอบใจใหญ่ ขยับเข้าไปเกาะแขนเขาแล้วช่วยเชียร์เสียงใส ​"ใช่ค่ะๆ เอาตัวนั้นเลยพี่ธาม! โยกขวาอีกนิดค่ะ... เล็งดีๆ นะคะพี่ธาม อลิซเชียร์เต็มที่เลย เอาให้ได้นะ" ​"ได้อยู่แล้ว... เล็งตัวไหนไว้ไม่เคยพลาดหรอก" ​ธามเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสายตาคู่คมกลับไม่ได้มองตุ๊กตาในตู้เลยสักนิด ชายหนุ่มจ้องทะลุกระจกตู้ตรงดิ่งเข้าไปในร้านอาหารด้านในอย่างเอาเป็นเอาตาย แล้วภาพที่เห็นก็ทำให้เส้นสติของเขาเกือบขาด เมื่อเขาเห็นตินกำลังตักขนมเค้กเนื้อนุ่มขึ้นมา แล้วยื่นส่งไปจ่อที่ริมฝีปากของฟาร์ พลางพูดด้วยท่าทางสนิทสนม ​"ฟาร์ ลองชิมอันนี้ดูสิ อร่อยนะ หน้าเราดูเพลียๆ ทานของหวานจะได้สดชื่นขึ้นไง อ้ามเร็ว..." "เอ่อ... เดี๋ยวฟาร์ตักกินเองก็ได้ค่ะพี่ติน" "เอาน่ามาอ้าปากสิ พี่ป้อนให้" "เอ่อ... ค่ะ" ​ฟาร์ทำท่าอึกอักอิดออดแวบหนึ่ง สายตาเหลือบลนลานมาทางตู้ตุ๊กตา แต่สุดท้ายเธอก็ยอมอ้าปากรับขน

"พอแล้ว อลิซอยากสั่งอะไรเพิ่มก็สั่งได้เลย" ​ธามเอ่ยตอบเสียงทุ้มพรางส่งยิ้มบางๆ ให้คู่หมั้นสาวตามมารยาท ทว่าจังหวะที่ขยับตัวพิงพนักเก้าอี้ สายตาคู่คมกริบของเขากลับตวัดเลื่อนไปจ้องมองร่างบางของฟาร์ที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ ทันที ระยะห่างที่ใกล้กันจนแทบจะได้ยินเสียงพูดคุยของเธอกับติน ทำเอาฟาร์แทบจะมุดหน้าลงไปในแก้วน้ำอัญชันมะนาวของตัวเองด้วยความหวาดระแวง ชายหนุ่มเหยียดยิ้มเย็นชาพลางกดสายตามองตรงไปที่ลำคอระหงของเด็กสาว ก่อนจะเคลื่อนสายตาไปสบตากับตินที่กำลังนั่งคุยอยู่กับเธอ ​"เอ่อ... ฟาร์เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมจู่ๆ ก็ดูหน้าซีดแถมยังเหงื่อตกขนาดนี้ แอร์ร้านนี้มันไม่เย็นเหรอ" ตินเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง หลังจากรู้สึกได้ถึงความผิดปกติของฟาร์ ที่ดูแปลกไปกว่าเดิมมาก ชายหนุ่มหันไปมองธามแวบหนึ่งด้วยความแปลกใจน้อยๆ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา ​"ปะ... เปล่าค่ะพี่ติน ฟาร์แค่... แค่รู้สึกเวียนหัวนิดหน่อยค่ะ สงใสเมื่อคืนนอนดึกไปหน่อยค่ะ" ฟาร์ละล่ำละลักบอกพรางฝืนส่งยิ้มให้ติน ทั้งที่ในใจตอนนี้เธอสั่นกลัวจนแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว ยิ่งเห็นธามนั่งจ้องเธอเขม็งราวกับซาตานที่พร้อมจะกระชากเธอไปได้ทุกเ