《ปู้จิงพรานหญิงสุดแกร่ง》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

พวกซวนหยงกินข้าวเสร็จก่อนจึงพากันออกจากร้าน ก่อนออกไปเขายังหันไปยิ้มให้ปู้จิงอีกหนึ่งกรุบโดยใช้รอยยิ้มที่เขาซ้อมมานานต่อหน้ากระจก“ว้าว พี่สาว พี่ชายคนนั้นยิ้มให้ท่านด้วยล่ะขอรับ” ปู้จื่อร้องออกมาอย่างขบขัน เขาไม่ได้คิดว่ารอยยิ้มนั้นน่าดูอะไร เพียงแต่อดไม่ได้ที่จะล้อเลียนปู้จิงก็เท่านั้น“พูดมากน่า รีบกินข้าวเร็ว ข้าจะแวะร้านผ้าสักหน่อย” ปู้จิงคิดจะลองปักถุงหอมให้เขาก่อนที่ซวนหยงจะต้องไปสอบยังต่างเมืองในอีกสองเดือนข้างหน้า“โธ่ จะให้ข้ารีบกินยังไงกันเล่าก็ท่านพี่เล่นสั่งมาเสียเต็มโต๊ะแบบนี้” ปู้จื่อบ่นขึ้นมาอย่างระอา

จิ่วฟูเร่งมือไม่นานก็ติดตั้งกับดักของเขาเสร็จ จากนั้นสามพ่อลูกก็พากันเดินเข้าป่าด้านซ้ายไปเพื่อหาเหยื่อในวันนี้ทันที ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีของพวกเขาหรือไม่ที่เห็นครอบครัวไก่ป่ากำลังหากินอยู่ไม่ไกลพอดี จิ่วหลงรีบหยิบธนูสุดหรูของตนเองออกมาแล้วเล็งยิงไปใส่กลุ่มไก่ป่าด้วยท่าทางที่คิดว่าเท่ที่สุดในชีวิตฟิ้ว! ฉึก! กระต๊าก ๆ!!

“เฮ้อ เอาล่ะ ๆ เจ้าไม่ต้องเศร้าใจไป ค่อย ๆ ฝึกฝนอีกครั้งลองดู” เหวินซื่อเห็นหลานสาวทำสีหน้าเศร้าก็ไม่กล้าใช้คำพูดที่รุนแรงนัก ถึงแม้พื้นบ้านนางจะพังไปแล้วก็ตามที“เจ้าค่ะท่านป้า” ปู้จิงได้แต่พยักหน้าอย่างหงอย ๆ และพยายามควบคุมพลังของนาง เหวินซื่อเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้เพื่อรอดูอีกครั้ง ในใจของนางก็ลุ้นตามหลานสาวไปด้วยว่าจะสามารถเดินได้อย่างกุลสตรีทั่วไปหรือไม่

จางซื่อยืนดูสักพัก พอเห็นว่าหลานสาวเริ่มต้นดูดซับฤทธิ์ยาแล้วจึงเดินกลับเข้าเรือนไปนำเก้าอี้มานั่งรออย่างใจเย็น คนปกติทั่วไปกว่าจะดูดซับยาได้ทั้งหมดคงต้องใช้เวลาอีกหลายชั่วยาม แต่จางซื่อคิดว่าด้วยร่างกายพิเศษของหลานสาวนาง ระยะเวลาน่าจะเร็วกว่าที่คนปกติทำได้อย่างแน่นอน ปู้จิงที่กำลังตั้งสมาธิรับฤทธิ์ยาไม่รู้เลยว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน นางพยายามดูดซับยาในถังน้ำใบนี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ร่างกายอันแข็งแกร่งของนางไม่ได้เผลอทำลายถังน้ำไปเหมือนกับตอนเด็ก ๆ ที่นางอาบน้ำในถัง คงเพราะกำไลข้อมือและข้อเท้าที่ถ่วงดุลพลังกายของนางอยู่จึงทำให้ไม่เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้น

“เช่นนั้นก็ให้พ่อเจ้าพาเข้าเมืองไปซื้อมาสักหลายตัวสิ เงินเจ้าก็ยังเหลืออีกมากนี่นา” จางซื่ออยากเห็นหลานสาวสวมชุดสวย ๆ บ้างเช่นกัน“ท่านพ่อออกไปขายสัตว์ป่ากับท่านลุงแล้วน่ะสิเจ้าคะ ข้าว่าข้าตามเข้าเมืองไปดีกว่าน่าจะยังทันพวกท่านตอนขากลับอยู่” ปู้จิงคิดจะปล่อยพลังกายเต็มที่และใช้วิชาตัวเบาเข้าเมือง“อืม… ลองดูก็แล้วกัน” จางซื่อพยักหน้าอนุญาตให้หลานสาวไปได้ ตั้งแต่เกิดเรื่องบัณฑิตหนุ่มคนนั้นขึ้นมา หลานสาวนางก็ไม่เข้าเมืองมาเป็นเวลานานแล้ว“