หล่อจัง

เสียงพูดคุยจากชาวบ้านดังไปทั่วบริเวณลานหน้าบ้าน ปู้จิงที่เพิ่งเดินออกมาเตรียมดื่มเหล้าขอบคุณถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง นางเองก็ไม่รู้ว่าต้องทำสีหน้าอย่างไรกับการที่ตนเองไม่มีแม่สื่อมาร่วมงานเลยแม้แต่คนเดียว

“ปู้จิง ไม่ต้องดื่มเยอะนะลูก แค่จิบ ๆ ทำเป็นดื่มก็พอแล้ว” หลิวซื่อเดินมากระซิบบอกลูกสาว นางกลัวว่าปู้จิงที่ไม่เคยดื่มเหล้ามาก่อนจะเมาเอาได้

“ทราบแล้วเจ้าค่ะท่านแม่” ปู้จิงพยักหน้ารับคำและเริ่มเดินเคียงข้างหลิวซื่อไปขอบคุณแขกตามโต๊ะต่าง ๆ ที่จัดวางเอาไว้ในลานบ้านใหญ่ตระกูลปู้

หนึ่งชั่วยามต่อมา งานเลี้ยงที่บ้านตระกูลปู้ก็จบลง ปู้จิงรู้สึกมึนไม่น้อยหลังจากดื่มไปหลายจอก บรรดาญาติผู้ใหญ่เห็นนางท่าทางจะไม่ไหวจึงบอกให้ปู้จิงกลับไปนอนที่เรือนตน

เรื่องที่ไม่มีแม่สื่อมาร่วมงานเลยนั้น ทุกคนในบ้านปู้ต่างไม่สนใจ พวกเขาดีใจเสียอีกที่ปู้จิงยังไม่มีคู่หมาย เพราะพวกเขาอยากให้ปู้จิงอยู่บ้านตระกูลปู้นานขึ้นอีกสักหลายปีค่อยคิดเรื่องออกเรือนก็ยังไม่สายเกินไป อีกทั้งพี่ชายทั้งสองของนางก็ยังไม่มีคู่หมายเช่นกัน เหล่าผู้อาวุโสในบ้านจึงไม่มีใครเร่งร้อนในเรื่องนี้

สัปดาห์ต่อมา

วันนี้ปู้จิงขอคนที่บ้านออกไปเที่ยวในเมือง ตั้งแต่ที่นางมีเงินเก็บจากการขายสมุนไพรจำนวนมากเมื่อสองปีก่อน ปู้จิงก็ไม่ได้ออกไปล่าสัตว์และหาสมุนไพรอย่างหักโหมอีก นางใช้เวลาว่างเรียนรู้เรื่องการเป็นสตรีที่ดีกับหลิวซื่อและป้าสะใภ้ใหญ่บ่อย ๆ ถึงแม้ว่าการเรียนของนางจะสร้างความปวดเศียรเวียนเกล้าให้หลิวซื่อกับเหวินซื่อไม่น้อยก็ตามที แต่ทั้งสองคนก็พยายามสอนอย่างเต็มที่

“พี่สาว ข้าไปด้วยสิขอรับ” ปู้จื่อพอรู้ว่าปู้จิงจะไปเที่ยวในเมืองก็อยากไปด้วย เขาเป็นลูกสมุนอันดับหนึ่งของปู้จิงมาหลายปีแล้ว ไม่ว่าปู้จิงจะไปที่ไหน หากเหมยซื่อไม่ว่า ปู้จื่อก็จะตามก้นปู้จิงต้อย ๆ อย่างกับลูกเป็ดอย่างไรอย่างนั้น

“ได้สิ เช่นนั้นเจ้าก็เก็บเงินให้ข้านะ” ปู้จิงหยิบถุงเงินออกมาส่งให้น้องชาย นางกลัวว่าหากตัวเองถือเงินเหล่านี้เอง เงินเหล่านี้อาจกลายเป็นผุยผงได้

“ขอรับพี่สาว” ปู้จื่อเคยชินกับการเป็นเด็กเก็บเงินให้พี่สาวนานแล้ว

“พวกเจ้าอย่าเถลไถลกันนานนักเล่า อย่าลืมกลับมากินข้าวที่บ้าน” หลิวซื่อบอกเด็กทั้งสอง

“ทราบแล้วเจ้าค่ะท่านแม่” ปู้จิงพยักหน้ารับคำ นางแค่อยากไปหาซื้อขนมกุ้ยฮวามากิน

“อืม… รีบไปเถอะ เจ้าอย่าวิ่งเร็วนักเล่า เดี๋ยวน้องชายเจ้าจะตามไม่ทัน” หลิวซื่อกำชับอีกคำ นางรู้ดีว่าฝีมือของลูกสาวแข็งแกร่งกว่าบุรุษทุกคนในบ้านเสียอีก หากว่าปู้จิงวิ่งเต็มกำลัง ไม่มีใครในหมู่บ้านและในเมืองฝูเป่ยจะตามนางทันได้

“เจ้าค่ะ ข้าไม่รีบ” ปู้จิงพูดจบก็บอกให้น้องชายตามนางออกจากบ้านทันที

ปู้จื่อที่เรียนวิชาตัวเบามาหลายปีแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามหลังปู้จิงไปอย่างไม่ช้าไม่เร็ว พอออกจากหมู่บ้าน ปู้จิงก็เร่งความเร็วขึ้นอีกเล็กน้อย ทำให้ปู้จื่อต้องเปลี่ยนเป็นใช้วิชาตัวเบาไล่ตามไปอย่างกระชั้นชิดแทน เขาเข้าเมืองกับพี่สาวบ่อย ๆ จึงรู้ดีว่าต้องติดตามนางอย่างไร

หนึ่งชั่วยามต่อมา ปู้จิงกับปู้จื่อก็เข้ามาอยู่ในเมืองกันแล้ว ทั้งสองตรงไปยังร้านขายขนมกุ้ยฮวาก่อนเป็นอันดับแรก ขณะที่ปู้จิงกำลังจะเข้าประตูร้านขนม นางกลับเห็นชายหนุ่มรูปงามท่าทางเหมือนบัณฑิตเข้าก็ถึงกับหยุดชะงักไป

“อืม… หล่อจัง” ปู้จิงพึมพำเบา ๆ โดยที่สายตาไม่ละไปจากใบหน้าหล่อเหลานั้นเลย

“พี่สาว ท่านไม่เข้าไปหรือขอรับ” ปู้จื่อที่รอเดินเข้าร้านถึงกับต้องเอ่ยปากถามอย่างงง ๆ

“อะ… เข้าไปกัน” ปู้จิงได้สติจากเสียงน้องชาย นางจึงละสายตาออกจากสุดหล่อซึ่งกำลังเดินสวนออกจากร้านไป ในใจของปู้จิงเต้นตึกตักอย่างตื่นเต้น ยิ่งนางมองใกล้ ๆ ปู้จิงก็คิดว่าชายหนุ่มคนนี้ช่างดูดีเสียจริง ต่างจากเด็กหนุ่มในหมู่บ้านนางลิบลับ

หลังจากซื้อขนมเสร็จ ปู้จิงชวนน้องชายไปนั่งกินมื้อเที่ยงที่ร้านอาหารประจำซึ่งทั้งสองมักจะนำสัตว์ที่ล่าได้มาขาย พอเข้าร้านไปนั่งได้ไม่นาน สายตาของปู้จิงก็เห็นชายหนุ่มคนเดิมกับที่นางเห็นในร้านขนมอีกครั้ง

“พี่สาว ท่านดูอะไรอยู่ขอรับ” ปู้จื่อถามด้วยความสงสัย เขามองตามสายตาพี่สาวก็ไม่เห็นว่าจะมีสิ่งใดน่าสนใจสักนิด ตรงนั้นมีเพียงกลุ่มบัณฑิตนั่งกินข้าวกันอยู่ก็เท่านั้น

“ข้ามองคนหล่ออยู่น่ะสิ เจ้าเข้าไปถามให้ข้าหน่อยว่าเขาชื่ออะไรและมีคู่หมายหรือยัง” ปู้จิงตัดสินใจส่งน้องชายไปคุยให้นางก่อน หากว่าเขาไม่มีคู่หมาย นางก็จะลองจีบเขาดู ปู้จิงเคยได้ยินคนในหมู่บ้านพูดถึงนางว่าไม่มีคนมาสู่ขอหลังปักปิ่นมาสักพักแล้ว นางจึงกลัวว่าเรื่องนี้จะทำให้คนในครอบครัวได้รับความอับอาย ปู้จิงจึงจะจีบผู้ชายมาแต่งแทน

“จะดีหรือพี่สาว” ปู้จื่อถามอย่างไม่มั่นใจนัก เขาเองก็ไม่เคยเข้าไปคุยกับคนแปลกหน้า

“ดีสิ รีบไปเถอะ ข้าจะสั่งอาหารรอเจ้า หากเจ้าถามได้เรื่องดี ๆ มา ข้าจะพาเจ้าไปซื้อธนูใหม่สักคันดีไหมเล่า” ปู้จิงเอาของชอบน้องชายมาล่อหลอกทันที

“เย้! ขอบคุณพี่สาวขอรับ” ปู้จื่ออยากได้ธนูคันใหม่มานานแล้ว พอรู้ว่าพี่สาวสายเปย์ของเขาจะซื้อให้ก็กระตือรือร้นที่จะไปถามชายที่พี่สาวพึงใจทันที

“รีบไปได้แล้ว” ปู้จิงบอกอีกครั้งเมื่อเห็นว่าน้องชายไม่ยอมลุกไปเสียที

ปู้จื่อเด้งตัวลุกขึ้นทันทีแล้วเดินเร็ว ๆ ตรงไปยังโต๊ะหนุ่มหล่อที่ปู้จิงเล็งเอาไว้ เขาถามชายคนนั้นและยังชี้ไปที่ปู้จิง ก่อนจะยิ้มกว้างแล้วเดินกลับมาที่โต๊ะ

“พี่สาว พี่ชายคนนั้นชื่อซวนหยงขอรับ เขายังไม่มีคู่หมายและกำลังจะเข้าสอบจวี่เหรินในอีกสองเดือนข้างหน้าด้วยขอรับ” ปู้จื่อรายงานข้อมูลทุกอย่างให้ปู้จิงทราบ

“ดีมาก ข้าสั่งอาหารไปแล้ว เดี๋ยวกินข้าวเสร็จข้าจะพาเจ้าไปซื้อธนู อ้อ บ้านเขาอยู่ที่ใดเจ้าได้ถามมาด้วยไหม” ปู้จิงนึกเรื่องสำคัญได้ หากนางอยากมาหาเขาหลังจากนี้จะได้ไม่ต้องเสียแรงเดินหาไปมาในเมืองฝูเป่ยให้ยุ่งยาก

“อ้อ เขาเป็นลูกเจ้าของโรงเตี๊ยมฝั่งตะวันออกของเมืองขอรับ โรงเตี๊ยมใหญ่ ๆ อันนั้นน่ะพี่สาว ข้าจำไม่ได้ว่ามันชื่ออะไร” ปู้จื่อเกาหัวแกรก ๆ เขาจำไม่ได้จริง ๆ

“ไม่เป็นไร แค่รู้ว่าไปหาเขาที่ไหนได้ก็พอแล้ว” ปู้จิงยิ้มบางส่งให้น้องชาย นางแอบมองคนหล่ออยู่หลายรอบ ยิ่งเขามองตอบนางกลับมา ปู้จิงก็รู้สึกเขินอายหน่อย ๆ แล้ว

ที่โต๊ะของซวนหยงเองก็กำลังพูดถึงปู้จิงอยู่เช่นกัน พวกเขาต่างเอ่ยล้อเลียนที่สหายหน้าตาดีมีหญิงสาวหน้าตาน่ารักมาชอบ

“พวกเจ้าอย่าพูดมากน่า ยังไม่แน่ว่านางจะชอบข้าจริง ๆ” ซวนหยงเพิ่งเคยเห็นปู้จิงเป็นครั้งแรกก็วันนี้ เขายังคิดว่านางหน้าตาน่ารักอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ด้วยเขาเป็นซิ่วไฉจึงไม่อาจเสียมารยาทถามนางก่อนหน้านี้ ยังดีที่นางเองก็สนใจเขาเช่นกัน

“หากนางไม่ชอบเจ้า นางจะให้น้องชายมาคุยด้วยทำไมกัน ข้าว่าเจ้ารอรับของแทนใจจากนางเถอะน่า เพราะอีกสองเดือนเราก็ต้องไปสอบที่เมืองถงไคว่แล้วนะ” สหายของซวนหยงบอกพร้อมรอยยิ้ม พวกเขาเป็นเพียงบัณฑิตที่บ้านไม่ได้ร่ำรวยอะไรนัก การได้เป็นสหายกับคนรวยอย่างซวนหยงจึงทำให้พวกเขาพอจะมีหน้ามีตาขึ้นมาบ้าง

“เจ้าคิดจริงหรือว่านางจะมอบของแทนใจให้ข้า” ซวนหยงอดที่จะคาดหวังไม่ได้

“จริงสิ เจ้าดูนางเอาแต่มองเจ้าตั้งหลายครั้งแล้วนะ” สหายอีกคนพูดขึ้นบ้าง พวกเขาเห็นอยู่ว่าปู้จิงแอบมองซวนหยงบ่อย ๆ

“อืม… เช่นนั้นข้าคงต้องหาซื้อปิ่นสักอันเอาไว้แลกกับนางแล้วสิ” ซวนหยงหลงใหลหน้าตาของปู้จิงไม่น้อย เขาคิดว่าการมีฮูหยินเช่นนี้ไม่ต่างจากการทำให้เขามีหน้ามีตา ถึงแม้ว่าปู้จิงจะไม่ได้สวมชุดสวย ๆ เหมือนคุณหนูในห้องหอคนอื่น แต่ท่าทางเข้มแข็งของนางกลับทำให้ซวนหยงรู้สึกว่านางพึ่งพาได้

เสียงพูดคุยอย่างสนุกสนานดังขึ้นทันทีที่พวกเขาเห็นสหายพอใจสาวงามเช่นกัน พวกเขาหลายคนยังไม่คิดเรื่องแต่งงานเพราะต้องสอบให้ผ่านกันเสียก่อน ซึ่งซวนหยงเองก็คิดเช่นเดียวกัน เขาจึงไม่เคยสนใจเรื่องการหาคู่หมายหลังจากอายุถึงวัยออกเรือน