All Chapters of My Russian Boss (SPG): Chapter 91 - Chapter 100

Dahan-dahang humupa ang mabibigat naming paghinga, ngunit ang init ng aming katawan nanatiling nakakulong sa loob ng sasakyan.Hinihingal pa rin ako habang nakasubsob ang mukha ko sa kanyang leeg, dinadama ang mabilis na tibok ng kanyang puso. We were completely n4ked, intertwined in a mess of limbs and tangled clothes on the leather seat.What made my heart race even more was the sensation between my thighs. Kahit tapos na kami, hindi pa rin hinuhugot ni Ark ang kanyang pàgkalalaki sa loob ko. It was still thick and buried deep inside me, pulsing gently every time he took a deep breath. Sa ganung posisyon, pakiramdam ko unti-unti na namang nabubuhayan ang katawang lupa ko.Ipinulupot ko nang mas mahigpit ang braso ko sa kanyang leeg, smelling the intoxicating mix of his expensive perfume, sweat, and the salty ocean breeze filtering through the slightly cracked window. Ark wrapped his large, muscular arms around my bare waist, pulling me so close that there was literally no space left

Para akong nabingi sa sagot niya. “A month.”Isang buwan.Pakiramdam ko biglang bumagal ang lahat sa paligid ko. Iyong mga medical staff na abala kay Nanay. Iyong mahinang usapan ng mga kasambahay sa paligid. Iyong hangin na dumadampi sa balat ko. Lahat parang lumayo.Isang buwan. Hindi naman ganun kahaba kung tutuusin. Maraming tao ang kayang maghintay nang mas matagal pa roon. Pero bakit parang may mabigat na bagay na dumagan sa dibdib ko? Sumikip at hindi na makahinga ng maayos.Aalis siya at maiiwan ako, 'yon ang alam ko. Iyon ang tumatak sa isip ko.“Baby?” malambing niyang tawag.Napakurap ako. Nakaharap pa rin si Ark sa akin. Nakatingin siya nang mabuti, tila sinusubukang basahin ang nasa isip ko.“Isang buwan?” mahinang ulit ko.Tumango siya, bakas ang pag-aalala sa mukha. “Yeah.”Napatango rin ako. “O-Okay.” Ngumiti ako. O sinubukan kong ngumiti. Pero mukhang hindi naging convincing iyon dahil agad na kumunot ang noo niya.Labag sa loob ko ang sagot ko na 'yon. I'm not happy

Mabilis na lumipas ang mga araw matapos ang pag-alis ni Ark. Noong una, parang napakabigat ng bawat oras na wala siya, pero pinili kong hindi magpakalunod sa lungkot."Hindi mo namimiss?" si Rina nang nasa kusina kami."Miss naman," tugon ko. "Pero ganun talaga. Kailangan magtiis muna.""Mahirap ang LDR pero malalampasan niyo rin 'yan," aniya. "Kayo pa ba." Tipid akong ngumiti. "Kakayanin."Tumabi siya sa akin. "May promise ring naman eh."Natawa ako ng mahina. "Siyang tunay."Ginugol ko ang buong umaga ko sa pag-aalaga kay Nanay. Sa tulong ng pribadong medical staff na iniwan ni Ark sa mansyon, unti-unti nang bumabalik ang lakas niya. Malaking bagay rin na maganda at payapa ang kapaligiran dito sa mansyon kaya mas mabilis ang recovery niya. Tuwing hapon, bago ako bumalik sa trabaho, ipinapasyal ko muna si Nanay sa garden gamit ang wheelchair niya, at sa tuwing nakikita kong nakangiti siya, pakiramdam ko ay unti-unting nababawasan ang pangungulila ko kay Ark.Mahirap sa una dahil na

Biglang huminto ang tib0k ng puso ko. Para akong binuhusan ng napakalamig na tubig, at sa ilang sandali, tila nawalan ng hangin ang buong kwarto. "Ano itong nakikita ko?" bulong ko sa sarili. Napabalikwas ako nang bangon mula sa pagkakahiga. Nanlalabo ang tingin ko habang pilit kong inilalapit ang mukha ko sa screen ng cellphone. Tinitigan ko ang litratong galing sa chathead ni Ark. Hindi... Hindi totoo 'to. Baka namamalikmata lang ako. Pero kahit ipikit-mulat ko pa ang mga mata ko nang paulit-ulit, hindi nagbago ang imahe. Si Ark... natutulog sa kama, at may babaeng nakadapa sa ibabaw ng hub4d niyang dibdib, nakatalikod sa camera pero halatang walang sapl4t, p-parang katatapos lang nilang magsèx. My heart began to race wildly inside my chest. Pakiramdam ko ay gusto nitong kumawala sa dibdib ko sa sobrang lakas ng tib0k. Hindi ako makahinga. Sobrang naninikip ang dibdib ko sa nakikita ko. Nanginginig ang mga daliri ko nang pindutin ko ang call button. Idiniin ko ang telepono sa

No'ng araw na 'yon, pinutol ko na lahat ng koneksyon ko sa Aravazon, kay Ark, dahil hindi ko maatim na magkakaanak siya sa ibang babae habang ako, nagmukhang kabit. Nagpaalam ako ng maayos kay Rina at Arabella at sinabing hindi na ako babalik, na si Nanay na lang ang pagtutuunan ko ng pansin.Iyong training, mission at kung anuman ang namagitan sa amin ni Ark, ibinaon ko 'yon sa limot at namuhay ng tahimik kasama si Nanay at mga pamangkin ko, saka asawa ni Kuya.Napagalaman ko kay Ate Manilyn na nakulong si Kuya dahil sa drogá, kaya ngayon, ako na ang bumubuhay sa kanila, pero tinutulungan naman ako ni Ate Manilyn sa bills dahil may sari-sari store na ito, at paunti-unti, lumalago 'yon.Bumalik ako sa dati. May natapos naman ako kaya nagsikap akong maghanap ng trabaho kahit sobrang hirap, pero kahit pala pilit mong ibinabaon sa limot iyong tao na naging parte na nang buhay mo, may mga oras na bumabalik, biglang sasagi na lang sa isip mo."Kamusta ka na?" si Rina nang magkita kami sa