All Chapters of เมียพ่อเลี้ยงพันแสง: Chapter 31 - Chapter 37

"อ่าา หนูอัยย์ขา ร่องหนูรัดของพี่จนจะขาดแล้วเด็กดี อืมม""อ๊ะ ๆ พี่พันแสงง หนู..หนูเสียว อื้อออ"เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นยามที่พันแสงขยับเอวสอบกระแทกท่อนเอ็นใหญ่เข้าออกในร่องสวาทของหนูอัยย์ ทั้งหนักหน่วงและดุดันจนร่างบางกระเด้งกระดอนไปตามแรงกระแทก หน้าอกอวบถูกฝ่ามือหนาบีบเคล้นจนเนื้อขาวทะลักออกตามง่ามนิ้ว"อืมม พี่เสียวหัวสุด ๆ เลยหนูอัยย์ขา ตอดแน่นอีกค่ะเด็กดี อ่าา""อ๊ะ ๆ อิ๊ จุก อื้มม หนูอายยจุก ระ..แรงไป""พี่ไม่ไหวแล้วหนูอัยย์ขา ขอเอาแรง ๆ รอบหนึ่งนะคะ""อ๊ะ อ๊ะ พี่พัน...อื้มม แสง.."พันแสงที่กำลังโดนแรงตอดรัดจากร่องสาวทำให้ไม่อาจอ่อนโยนกับหนูอัยย์ได้อีกต่อไป มือหนาจับสะโพกสวยยกลอยขึ้นจากเตียงก่อนจะโหมเอวสอบกระแทกเข้าออกอย่างหนักหน่วง พวงไข่กระทบเนื้อขาวเนียนจนขึ้นรอยแดงเป็นปื้น ท่อนเอ็นใหญ่งัดเสยครูดไปตามผนังเนื้อนุ่มที่สู้กลับด้วยการขมิบตอดถี่ระรัวจนพันแสงต้องร้องครางออกมาด้วยความเสียวกระสันมือบางขยำผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่เพื่อระบายความเสียวซ่านยามถูกกระแทกโดนจุดกระสันภายในย้ำ ๆ ทุกจังหวะการสอดใส่ของคนด้านบน หนูอัยย์กัดปากครางเสียงสั่น ดวงตาเหม่อลอย หน้าอกอวบกระเพื่อมไปตามแรงก

คำพูดทุกคำที่อีกคนพูดออกมาอย่างอ่อนโยนแต่กลับมีพลังทำลายล้างรุนแรงเสียจนกำแพงที่หนูอัยย์สร้างขึ้นมาปกป้องหัวใจของตัวเองเมื่อเจ็ดปีก่อนนั้นพังทลายลงทันที ดวงตากลมรื้นไปด้วยน้ำตาสีใสจ้องมองใบหน้าคมคายของพันแสง ภายในอกรู้สึกอุ่นวาบไปด้วยความอบอุ่นที่อีกคนมอบให้"สรุปว่าพันแสงเต็มใจจะแต่งงานกับหนูอัยย์ใช่ไหมลูก?" เจ้าจันทร์ถาม"ครับ ผมเต็มใจ" พันแสงตอบเสียงเข้มอย่างมั่นใจ"แล้วหนูอัยย์ล่ะจ๊ะ อยากแต่งงานกับพันแสงหรือเปล่า?" เจ้าจันทร์หันไปถามหลานสาวหนูอัยย์เงียบไปชั่วขณะ ริมฝีปากบางเม้มปากแน่นด้วยความเครียด คิดไม่ตกว่าจะต้องตัดสินใจอย่างไรกับเหตุการณ์นี้ ก่อนจะรู้สึกถึงสัมผัสลูบไล้แผ่วเบาบนหลังมือของตน เธอหันหน้าไปมองเจ้าของสัมผัสนั้น จ้องมองลึกลงไปในดวงตาคมที่สะท้อนภาพของเธอ ก่อนเธอจะพูดออกมาเมื่อตัดสินใจได้แล้ว"หนูอัยย์.. ยินดีแต่งงานกับพ่อเลี้ยงจ้ะ""เยี่ยม!! ถ้าอย่างนั้นน้าจะรีบไปหาฤกษ์แต่งให้นะลูก" เจ้าจันทร์ตะโกนเสียงดังด้วยความดีใจอย่างปิดไม่มิด"น้าจันทร์จ๊ะ หนูอัยย์ยินดีแต่งงานกับพ่อเลี้ยงก็จริง แต่เราไม่จัดงานแต่งได้ไหมจ๊ะ" หนูอัยย์พูดออกมาด้วยความประหม่าเพราะกลัวผู้ใหญ่ทั้งสี่

สามวันต่อมาวันพิธีผูกข้อมือก็มาถึงตามฤกษ์งามยามดีที่พระท่านได้บอกเอาไว้ ซึ่งมันเป็นวันเดียวกันกับที่ทางพ่อของเพลงพิณได้บอกกล่าวเอาไว้เช่นเดียวกัน ก่อนทางครอบครัวของทั้งพันแสงกับหนูอัยย์จะไปหาพระท่านที่วัด แม้จะกะทันหันไปบ้างแต่ทั้งสองฝ่ายต่างตกลงเลือกวันนี้แทนที่จะต้องรอไปอีกสามเดือนพิธีผูกข้อมือถูกจัดขึ้นตามประเพณีที่สืบทอดรุ่นสู่รุ่นและมีมาอย่างยาวนานตามความเชื่อของคนเก่าคนแก่ ซึ่งปัจจุบันอาจจะมีการปรับเปลี่ยนไปตามยุคสมัย และมีการผสมผสานวัฒนธรรมการแต่งงานแบบภาคกลางเข้ามาร่วมด้วยเครื่องประกอบพิธีได้ถูกจัดเตรียมโดยฝ่ายเจ้าบ่าวและเจ้าสาวครบตรงตามประเพณี พิธีการดำเนินไปด้วยความราบรื่น มีอาจารย์หมอธรรมอย่างพ่อของเพลงพิณที่ผู้คนต่างนับถือและให้ความเคารพเป็นผู้ประกอบพิธีให้ในครั้งนี้ทั้งพันแสงและหนูอัยย์ต่างอยู่ในชุดแต่งงานแบบพื้นเมืองที่ถูกถักทอขึ้นมาอย่างสวยงามและประณีต ทั้งสองกำลังนั่งรับคำอวยพรจากผู้หลักผู้ใหญ่ตลอดจนเพื่อนฝูงที่ถูกเชิญมาร่วมเป็นพยานในพิธีสำคัญในครั้งนี้ด้วย หลังจากทำพิธีผูกข้อมือตามประเพณีเสร็จครบทุกขั้นตอนแล้ว ซึ่งก็ใช้เวลาค่อนข้างนานพอสมควรเลยทีเดียวต่อมาทั้งพัน

พวงแก้มกลมของหนูอัยย์เกิดร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ใบหน้าสวยซับสีเลือดจาง ๆ ด้วยความเขินอายเมื่อในหัวของเธอปรากฏภาพในวันที่ตัวเองนอนอยู่ใต้ร่างของอีกคน แม้จะเมามายจนไม่มีสติ แต่ไม่ใช่ว่าเธอจะไม่เห็นอะไรเลยเพราะในวันนั้นเล่นเปิดไฟสว่างโร่เสียขนาดนั้น"ฮือออ หนูอัยย์หยุดคิดถึงซิกแพคของพี่พันแสงเดี๋ยวนี้นะ ฮืออ" บ่นพึมพำกับตัวเองด้วยความเขินจนต้องยกมือปิดหน้าร้อนฉ่าของตัวเองเอาไว้ ดวงหน้าสวยส่ายหน้าไปมาสะบัดไล่ภาพอีโรติกในหัวให้ออกไป ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าและออกช้า ๆ "รีบจัดเสื้อผ้าเข้าตู้ดีกว่าก่อนพี่พันแสงจะออกมา"เมื่อตกลงกับตัวเองได้เรียบร้อยแล้ว ร่างบางก็ลุกขึ้นยืน มือเรียวยกเอากระเป๋าไปไว้บนเตียง ค่อย ๆ รูดซิปเปิดกระเป๋าแล้วหยิบเอาเสื้อผ้าด้านในมาแขวนใส่ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ของพันแสงทีละตัว หนูอัยย์แอบสังเกตว่าในตู้เสื้อผ้าของอีกฝ่ายนั้นมีแต่เสื้อสีดำ ขาว เทา มีแค่สามสีนี้เป็นหลัก จะแตกต่างก็แค่เฉดสีอ่อนเข้มเท่านั้นหลังจากแขวนเสื้อผ้ารวมถึงชุดชั้นในในตู้ครบหมดเรียบร้อยแล้ว ที่เหลือก็แค่พวกกางเกงทั้งขายาวขาสั้นและแพนตี้ ร่างบางหยิบเอากางเกงมาพับทีละตัวแล้วเอาวางไว้ด้านล่างของเสื้อที่แขวนไว้อ