All Chapters of เมียพ่อเลี้ยงพันแสง: Chapter 1 - Chapter 10

ปี 255x ไร่หิรัญโชคทรัพย์ไร่ผลไม้ขนาดใหญ่ที่สุดในจังหวัดเชียงราย เป็นไร่ที่ทำการส่งออกผลไม้ปีละหลายร้อยตันซึ่งสร้างรายได้ให้อย่างมหาศาลและยังสามารถสร้างรายได้ให้จังหวัดจากการเปิดพื้นที่ให้นักท่องเที่ยวทั้งในและต่างประเทศเข้ามาเยี่ยมชม มีทั้งไร่ส้ม ไร่สตรอว์เบอร์รี ไร่องุ่น ฯลฯ รวมถึงไร่ชาที่กินพื้นที่ทั้งหมดกว่าพันไร่ ไม่ว่าจะมองไปทางไหน ทั้งหมดนั้นล้วนเป็นของ 'พ่อเลี้ยงพันแสง' ที่ผู้คนในพื้นที่ต่างเรียกขานกันนอกจากจะมีไร่ผลไม้มากมายหลากหลายชนิดและไร่ชาแล้ว ไร่หิรัญโชคทรัพย์ยังขึ้นชื่อเรื่องไวน์องุ่นอันเป็นเอกลักษณ์โดยเฉพาะตัว ด้วยพันธุ์องุ่นสายพันธุ์ดีจากต่างประเทศที่ทำการเพาะปลูกและถูกคัดสรรโดย 'พ่อเลี้ยงพันแสง' ที่ลงมือทำเองเกือบทุกขั้นตอน จึงทำให้ไวน์องุ่นของไร่หิรัญโชคทรัพย์ไม่สามารถหาที่ไหนเปรียบเทียบได้และด้วยเอกลักษณ์เฉพาะนี้ทำให้เป็นไวน์ที่มีราคาสูงมากเช่นกันและแน่นอนว่าไร่หิรัญโชคทรัพย์มีโรงบ่มไวน์ขนาดใหญ่กินพื้นที่ร้อยกว่าไร่เป็นของตัวเองที่ได้รับการตรวจสอบแล้วว่าปลอดภัยและถูกต้องตามกฎหมาย เพื่อทำการผลิตและส่งออกไวน์ไปยังต่างประเทศสร้างรายได้ต่อปีเป็นกอบเป็นกำ'พ่อเลี้ย

บ้านพ่อเลี้ยงพันแสงบ้านกึ่งปูนกึ่งไม้สองชั้นขนาดใหญ่ถูกออกแบบมาอย่างทันสมัยตั้งตระหง่านอยู่บริเวณส่วนกลางของไร่หิรัญโชคทรัพย์ โดยถูกแบ่งออกเป็นสัดส่วนอย่างชัดเจน ระยะห่างจากบ้านพ่อเลี้ยงพันแสงกับไร่นั้นห่างกันประมาณ 3 กิโลเมตรเห็นจะได้ ซึ่งจะใช้เวลาเดินทางเข้าไร่ประมาณ 20-30 นาทีถัดจากบ้านของพ่อเลี้ยงไปก็จะเป็นบ้านพักของ 'นายใหญ่อาทิตย์' กับ 'นายหญิงเจ้าจันทร์' ผู้เป็นบิดาและมารดาของพ่อเลี้ยง พันแสง ผู้บุกเบิกริเริ่มสร้างไร่ผลไม้หิรัญโชคทรัพย์แห่งนี้ ซึ่งตอนนี้ไร่ก็ได้ขยับขยายพื้นที่ไปกว่าอีกร้อยไร่ โดยทั้งหมดนี้พัฒนาต่อยอดโดยพ่อเลี้ยงพันแสงผู้เป็นลูกชายเลยออกไปอีกสักประมาณ 2 กิโลเมตรก็จะเป็นในส่วนของรีสอร์ตที่ใช้รับรองนักท่องเที่ยวทั้งในและต่างประเทศที่จะมาเที่ยวในลักษณะของทัวร์ ซึ่งแต่ละครั้งจะมีนักท่องเที่ยวประมาณ 10-20 คนต่อหนึ่งทัวร์ และต้องทำการจองล่วงหน้าในแต่ละเดือนด้วยในส่วนของไร่ผลไม้ที่จะเปิดให้นักท่องเที่ยวได้เข้าไปสัมผัสกับบรรยากาศและสามารถเก็บผลไม้สดๆ จากต้นได้เลยนั้น จะถูกแยกออกจากไร่ผลไม้ที่ทำการส่งออกนอกประเทศ และนั่นยิ่งทำให้ไร่หิรัญโชคทรัพย์เป็นที่รู้จักและเป็น

"จันทร์ นี่ก็เริ่มดึกแล้ว เดี๋ยวฟ้าขอตัวกลับบ้านก่อนดีกว่า พ่อเลี้ยงพันแสงจะได้พักผ่อนด้วย ทำงานเหนื่อยๆ มาทั้งวัน ฟ้ากับครอบครัวไม่อยากรบกวนนาน" ฟ้าใสเมื่อหันไปมองนาฬิกาที่เข็มสั่นใกล้เลขเก้าจึงได้เอ่ยบอกลาเพื่อนสนิท"นั่นน่ะสิ งั้นเราแยกย้ายกันกลับดีกว่าเนอะ ว่าแต่หนูอัยย์จะเดินไหวไหมลูก?" เจ้าจันทร์พยักหน้าเห็นด้วยก่อนจะหันไปถามหลานสาวด้วยความเป็นห่วง"หนูอัยย์เดินไหวจ้ะ น้าจันทร์ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ"เสียงใสเอ่ยตอบอย่างจริงใจ แผลน่ะมันไม่ได้รู้สึกเจ็บขนาดนั้นแล้ว แต่มันแค่ตึงๆ เท่านั้น ถ้าค่อยๆ เดินไปอย่างช้าๆ ไม่ลงน้ำหนักข้างที่พันผ้าเอาไว้ก็น่าจะได้อยู่ ก่อนที่ทุกคนจะลุกขึ้นยืนพร้อมกันเพื่อเตรียมตัวแยกย้ายกันกลับบ้านไปพักผ่อน"ให้หนูอัยย์นอนที่นี่ก็ได้ครับ อย่าเพิ่งให้เดินมากเลยครับเดี๋ยวจะปวดแผลอีก"เป็นพันแสงที่บอกกับผู้ใหญ่ทั้งสี่ขณะที่ทุกคนกำลังจะเดินออกไป จริงๆ เขากำลังจะเอ่ยขอน้าฟ้ากับลุงปราบอยู่แล้วว่าให้หนูอัยย์นอนที่นี่ก็ได้ แม้ระยะทางของบ้านเขากับบ้านของหนูอัยย์จะไม่ไกลกันมากนัก ทว่าตอนนี้หนูอัยย์มีแผลอาจจะใช้เวลานานกว่าปกติในการเดินกลับบ้านของตัวเอง"เอาอย่างนั้นเหรอพ่อเล

บ้านพักหลังเล็กบ้านพักกึ่งปูนกึ่งไม้ขนาดเล็กชั้นเดียวตั้งอยู่ถัดจากบ้านของพ่อเลี้ยงพันแสงไม่ไกลมากนัก ตัวบ้านถูกทาทับด้วยสีขาวดูสะอาดตา ออกแบบมาได้อย่างทันสมัยให้เข้ากับบรรยากาศธรรมชาติของไร่ผลไม้ฟ้าใสและปราบพิภพอาศัยอยู่ที่นี่กับลูกสาวคนเดียวอย่างหนูอัยย์ ทั้งสามคนย้ายรกรากจากกรุงเทพฯขึ้นมาอยู่ที่เชียงรายด้วยความช่วยเหลือจากเจ้าจันทร์เพื่อนสนิทของฟ้าใสนั่นเองก่อนหน้านี้ฟ้าใสต้องลำบากทำงานหาเงินมาเลี้ยงครอบครัวด้วยตัวคนเดียวหลังจากผู้เป็นพ่อได้เสียชีวิตลงด้วยอุบัติเหตุรถชนในตอนที่เธออายุสิบหกปี หลังจากนั้นไม่กี่ปีต่อมาแม่ของเธอก็แต่งงานใหม่กับเจ้าของธุรกิจที่อายุมากกว่าเกือบสิบปีและไม่นานนักแม่ของเธอได้ตั้งท้องลูกอีกคน เป็นลูกสาวชื่อว่าน้ำฟ้า ซึ่งอายุห่างจากเธอถึงหกปีหลังจากฟ้าใสเรียนจบเธอก็ได้พบรักกับปราบพิภพที่ในตอนนั้นเป็นที่ปรึกษาให้กับอาทิตย์ที่กำลังริเริ่มสร้างไร่ผลไม้หิรัญโชคทรัพย์ขึ้นมา ทั้งสองคบหากันได้ไม่ราบรื่นเท่าไหร่เพราะอุปสรรคใหญ่ก็คือพ่อเลี้ยงของเธอที่ได้ขัดขวางทุกทาง ทั้งใส่ร้ายปราบพิภพ ดักทำร้ายร่างกายหรือแม้กระทั่งเป่าหูแม่ของเธอว่าปราบพิภพเป็นคนไม่ดีจนแม่บังคับ

"อย่างนั้นเหรอจ๊ะ หนูอัยย์ว่าหนูอัยย์ก็มาเร็วแล้วนะจ๊ะ แต่ก็ไม่ทันพี่พันแสงอยู่ดี" หนูอัยย์บ่นพึมพำก่อนจะเดินมานั่งหน้าหงอยโซฟากลางบ้านอยู่สักพักหนึ่ง ดวงตากลมใสหันไปมองปลาดาวที่กำลังขนของบางอย่างไปทางด้านหลังบ้าน ก่อนจะเดินตามไปถามด้วยความสงสัย "พี่หนูดาวกำลังขนอะไรอยู่เหรอจ๊ะ""อ่อ นี่เหรอคะ อันนี้เป็นต้นกล้าของดอกกุหลาบค่ะ พ่อเลี้ยงสั่งให้คนมาช่วยเอาลงดินบริเวณด้านหลังบ้านน่ะค่ะ" ปลาดาวบอกพร้อมกับวางต้นกล้าลงพื้นดินอย่างเบามือ"ลงดอกกุหลาบหรือจ๊ะ? ให้หนูอัยย์ช่วยไหมจ๊ะ หนูอัยย์อยากลองปลูกต้นไม้ดูบ้าง"ดวงตากลมใสเป็นประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้นพลางมองไปยังแปลงดินที่ถูกขุดเป็นหลุมเล็กๆ หนูอัยย์ไม่เคยปลูกต้นไม้เลย เธออยากลองปลูกมันดูเพราะถ้าพี่พันแสงชอบดอกกุหลาบ หนูอัยย์คนนี้จะตั้งใจปลูกมันให้เอง!"มันเยอะมากนะคะ หนูอัยย์จะเหนื่อยเอานะ พี่หนูดาวเป็นห่วง" ปลาดาวบอกกับเด็กสาวที่ดูตื่นเต้นกับการปลูกต้นไม้"ให้หนูอัยย์ช่วยนะจ๊ะพี่หนูดาว" ดวงตากลมกำลังส่งสายตาอ้อนๆ ให้ปลาดาวจนเธอต้องใจอ่อนยวบยอมให้หนูอัยย์ช่วยลงต้นกล้าและในตอนนี้หนูอัยย์ก็กำลังตั้งอกตั้งใจเอาต้นกล้าลงดินตามหลุมที่ถูกข