All Chapters of เมียพ่อเลี้ยงพันแสง: Chapter 21 - Chapter 30

เช้าวันต่อมาที่บ้านของหนูอัยย์ณ ไร่หิรัญโชคทรัพย์เช้าวันนี้หนูอัยย์ตื่นมาตั้งแต่หกโมง ร่างบางเดินออกมาจากห้องนอนตรงมายังห้องครัว เพราะได้กลิ่นหอมของอาหารลอยคละคลุ้งออกมา เมื่อเดินมาถึงก็พบกับแม่ฟ้าที่กำลังทำอาหารเช้าอยู่"อรุณสวัสดิ์จ้ะแม่ฟ้า ฟอด~" หนูอัยย์สวมกอดแม่ฟ้าจากด้านหลังก่อนจะหอมแก้มนุ่มอย่างออดอ้อนเหมือนตอนเด็ก ๆ"ทำไมตื่นเช้าจังล่ะหนูอัยย์ แล้วเมื่อคืนนอนหลับหรือเปล่าลูก" ฟ้าใสปิดเตาแก๊สก่อนจะหันมามองลูกสาวพลางลูบศีรษะเล็กอย่างอ่อนโยน"นอนหลับสบายดีจ้ะ แม่ฟ้าไม่ต้องเป็นห่วงนะจ๊ะ ว่าแต่กำลังทำอะไรอยู่เหรอจ๊ะ กลิ่นหอมเชียว" หนูอัยย์ทำท่างฟุดฟิดๆ ดมกลิ่นหอมจากหม้อใบใหญ่ที่ตั้งเตาไว้อยู่จนเรียกรอยยิ้มจากผู้เป็นแม่ได้"แกงจืดเต้าหู้หมูสับ ผัดผักแล้วก็ไข่เจียวกุ้งของโปรดหนูอัยย์ไงลูก""โห~ น่ากินทั้งนั้นเลยจ้ะ เดี๋ยวหนูอัยย์ช่วยนะจ๊ะ""เอาสิลูก งั้นหนูอัยย์ทำไข่เจียวดีไหม""ได้เลยจ้ะ รับรองว่าอร่อยแน่นอนจ้ะ"เสียงพูดคุยของสองแม่ลูกดังแว่วออกมาจากห้องครัว ร่างสูงของหนุ่มวัยห้าสิบกว่ากำลังยืนมองด้วยรอยยิ้มกว้าง สายตาอบอุ่นทอดมองหญิงสาวทั้งสองคนที่เป็นดั่งหัวใจของปราบพิภพ และตอนน

จนกระทั่งหนูอัยย์แนะนำตัวเองจบลง บรรยากาศภายในห้องรับแขกเกิดความเงียบเมื่อไม่มีใครพูดอะไรต่อ เพื่อนๆ ทั้งสี่คนต่างส่งสายตาให้กันเมื่อเห็นว่าพ่อเลี้ยงนั้นมองหน้าหนูอัยย์ไม่ยอมละสายตาไปไหน จนเพื่อนร่างบางของพวกเขานั่งตัวเกร็งหลังตรง สายตาเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก"เอ่อ... พ่อเลี้ยงครับ พ่อเลี้ยงพันแสงครับ!" จินตะโกนเรียกพ่อเลี้ยงเสียงดังจนเจ้าตัวสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะกระแอมออกมาเบาๆ ทำให้ทั้งเพลงพิณ แอมและซีต้องแอบอมยิ้มขำกับท่าทางของหนุ่มวัยสามสิบกว่า"เอ่อ...ประวัติดีนะ ประสบการณ์ฝึกงานก็ดี บุคลิกภาพก็เรียบร้อย พูดจาฉะฉานมีความมั่นใจ เอาเป็นว่าฉันรับพวกเธอทั้งหมดเข้าทำงานที่นี่ก็แล้วกัน" พันแสงบอกพร้อมมองหน้าหญิงสาวร่างบางไปด้วย"ขอบคุณครับ / ค่ะ!"หนูอัยย์ยิ้มกว้างด้วยความดีใจ สองแขนเรียวโผเข้ากอดเพื่อนๆ ของตัวเอง ก่อนจะหันมามองหน้าร่างสูงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแล้วก็พบว่าอีกฝ่ายนั้นกำลังมองเธออยู่เหมือนกัน ถ้าเมื่อกี้เธอไม่ได้ตาฝาดล่ะก็ เธอเห็นว่าริมฝีปากของเขากำลังคลี่ยิ้มให้เธออยู่ก่อนที่มันจะหายไปเมื่อเพื่อนๆ ของเธอหันกลับมามอง"พร้อมเริ่มงานเมื่อไหร่กันล่ะ" พันแสงถาม"ให้เริ่มงานวันไหนก

หลังจากเม้าท์มอยกันได้ไม่นานนัก เหล่าคณะทัวร์ของนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นก็เดินทางมาถึงรีสอร์ต หนูอัยย์ทำหน้าที่ของตัวเองได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง คอยดูแล จัดการให้คนเอาสัมภาระของแขกไปเก็บและพานักท่องเที่ยวไปเข้าบ้านพักเป็นที่เรียบร้อยพร้อมแนะนำและอธิบายถึงสวัสดิการที่ทางรีสอร์ตจะมอบให้ตลอดทั้งทริป หญิงสาวทำงานได้อย่างเป็นมืออาชีพสร้างความประทับใจให้แก่นักท่องเที่ยวเป็นอย่างมากการทำงานของหนูอัยย์นั้นเป็นไปอย่างราบรื่นในช่วงเช้า ร่างบางนั่งรับสายจากลูกค้าที่โทรเข้ามาสอบถามและจองบ้านพักกันอย่างต่อเนื่อง แม้หน้าที่นี่ส่วนมากจะเป็นของเขมจิราพนักงานสาวต้อนรับในกลุ่มเดียวกันก็ตาม นิ้วเรียวสวยกดแป้นพิมพ์คีย์ข้อมูลลงในคอมพิวเตอร์อย่างชำนาญ ก่อนจะมีเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นเมื่อมีลูกค้าคนหนึ่งที่หน้าตาบึ้งตึงเดินตรงปรี่เข้ามาหา จนหนูอัยย์ แอมและลิลลี่ต้องรีบลุกจากเก้าอี้เดินออกมาดู ส่วนเขมจิรานั้นแค่ปรายตามองทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กับเรื่องที่เกิดขึ้น"ลูกค้ามีอะไรปัญหาหรือเปล่าคะ?" ลิลลี่ถามด้วยท่าท่างสุภาพ"ในบ้านพักของฉันมันมีหนู!! พวกเธอต้องรับผิดชอบ เป็นถึงรีสอร์ตที่มีชื่อเสียงแต่เรื่องความสะอาดของ

ตั้งแต่ที่หนูอัยย์กลับมา ก็ดูเหมือนว่าอีกคนจะหลบหน้าและเว้นระยะห่างกับพันแสงพอสมควร รวมถึงสรรพนามที่เรียกชื่อเขาและเรียกแทนตัวเองก็เปลี่ยนไป เขาเองก็ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นเพราะอะไร จะบอกว่าเพราะหนูอัยย์โตขึ้นมันก็ไม่น่าใช่เหตุผลหลักหรอกหรือเปล่า"ตอนนี้ฉันเป็นพนักงานรีสอร์ตของพ่อเลี้ยง ไม่ใช่เด็กสาวอายุสิบห้าปีแล้วค่ะ ถ้าเกิดมีใครมาได้ยินว่าเด็กอย่างฉันเรียกพ่อเลี้ยงแบบสนิทสนม มันคงไม่ใช่เรื่องดีแน่นอนค่ะ""แต่พี่ว่ามันคงไม่ได้เดือดร้อนถึงขนาดนั้นหรอกนะคะ เรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว คนงานบางคนก็รู้จักหนูอัยย์นะ""แต่บางคนก็ไม่รู้ใช่ไหมคะ? โดยเฉพาะคุณเขมจิรา ถ้าเกิดว่าเธอได้ยินเข้า อาจจะทำให้พ่อเลี้ยงกับเธอมีปัญหากันได้นะคะ" ด้วยความน้อยใจหรืออะไรไม่รู้ทำให้หนูอัยย์เผลอพูดชื่อเขมจิราขึ้นมา ก่อนจะเม้มปากแน่นเมื่อเริ่มรู้ตัวว่ากำลังทำกิริยาไม่เหมาะสมออกไปหนูอัยย์! พูดอะไรออกไปเนี่ย ฮืออ พี่พันแสงจะมองว่าหนูอัยย์เป็นเด็กงี่เง่าหรือเปล่า"เขมจิรา?" พันแสงขมวดคิ้ว เขมจิรา? ใครกัน"ใช่ค่ะ ก็พ่อเลี้ยงกับพี่เขมกำลังศึกษาดูใจกันอยู่ไม่ใช่เหรอคะ พนักงานเขาพูดกันทั่ว ไม่อย่างนั้นพ่อเลี้ยงจะเข

ในที่สุดเพลงพิณก็พาหนูอัยย์มายังห้องนอนได้สำเร็จ ร่างบางถูกวางลงบนเตียงอย่างเบามือ ผ้าห่มผืนหนาถูกคลุมทั้งตัว เสียงเครื่องปรับอากาศดังขึ้นเมื่อมันเริ่มทำงาน ก่อนที่เพลงพิณจะปิดไฟ ปิดประตูแล้วเดินลงมาหาเพื่อนของตัวเอง ที่ตอนนี้กำลังเมาฟุบหน้าลงกับโต๊ะอย่างหมดสภาพ เหลือรอดก็แค่จินกับพี่ทัต ซึ่งเพลงพิณก็ทำหน้าที่พาพี่ลิลลี่กลับไปยังบ้านพัก ส่วนจินนั้นรับผิดชอบแบกแอมขึ้นหลัง ส่วนพี่ทัตก็ช่วยพยุงซี ทั้งหมดเดินกลับไปยังบ้านพักพร้อม ๆ กันด้วยความทุลักทุเลพอสมควร เพราะคนเมานั้นอยู่ไม่นิ่งกันสักคนทางด้านพันแสงเองก็เมาไม่ต่างกัน และคนที่รับผิดชอบพาพ่อเลี้ยงเจ้าของไร่ผลไม้ขึ้นมายังห้องนอนก็คืออาคเนย์เพื่อนสนิทในกลุ่ม"แล้วห้องมึงอยู่ไหนเนี่ย กูจะรู้ไหมวะ" อาคเนย์บ่นออกมาเมื่อเดินขึ้นมาถึงชั้นสอง กวาดสายตามองประตูห้องมากมายซึ่งไม่รู้ว่าห้องไหนคือห้องนอนของเพื่อน ก่อนที่เขาจะสุ่มเอาห้องหนึ่งที่อยู่ใกล้ ๆ "ห้องนี้แล้วกัน บ้านมึงเองหนินอนห้องไหนก็ได้มั้ง"ความมืดที่มีเพียงแสงสว่างจากดวงจันทร์ส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านทำให้อาคเนย์ยังพอมองเห็นทางเดินได้บ้าง ก่อนที่เขาจะพาร่างใหญ่กำยำของเพื่อนทิ้งลงบนเต