บททั้งหมดของ เมียพ่อเลี้ยงพันแสง: บทที่ 41 - บทที่ 50

"เปล่าค่ะ ฉันจะไปโกรธพ่อเลี้ยงได้อย่างไรคะ พ่อเลี้ยงอุตส่าห์ขับรถมาส่งฉันเพราะกลัวว่าจะโดนแม่จันทร์ตำหนิ แต่ครั้งหน้าไม่ต้องฝืนใจแล้วก็ได้นะคะ ฉันไม่ฟ้องแม่จันทร์หรอกค่ะ"หนูอัยย์เปล่าน้อยใจนะ ไม่ได้น้อยใจเลยสักนิดเดียว!"หึ"เสียงหัวเราะในลำคอดังออกมาเบาๆ เมื่อเห็นร่างบางตรงหน้าพองแก้มกลมอย่างแง่งอน ไม่ยอมเงยมองหน้าเขาแต่เลือกจะหันหน้าไปทางอื่นแทน มุมปากหยักจึงยกยิ้มขึ้นอย่างเอ็นดู"พ่อเลี้ยงขำอะไรคะ มีอะไรน่าขำเหรอคะ" หนูอัยย์หันขวับมามองร่างสูงที่ยืนขำเธออยู่พร้อมกับยิ้มมุมปากราวกับได้ฟังเรื่องตลก"ก็ขำเจ้าเด็กขี้งอนที่กำลังพองแก้มไม่พอใจพี่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ไงคะ"พันแสงย่อตัวลงมาเล็กน้อยให้ใบหน้าของเขาอยู่ในระดับเดียวกับร่างบาง เพราะว่าส่วนสูงของเราค่อนข้างต่างกันพอสมควร"หนูอัยย์ไม่ได้งอน!!"พันแสงถึงกับยิ้มกว้างอย่างเอ็นดูเมื่อหนูอัยย์เผลอหลุดเรียกชื่อแทนตัวเองออกมาพร้อมกับเจ้าตัวที่เริ่มรู้สึกตัวจึงพยายามดึงมือออกอย่างสุดกำลัง นัยน์ตาคมมองพวงแก้มกลมขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะอีกฝ่ายกำลังเขินจนเขาอยากจะเอื้อมมือไปบีบเพราะรู้สึกมันเขี้ยว"พ่อเลี้ยงปล่อยมือฉันได้แล้วค่ะ ฉันจะไปทำงาน"หนู

พันแสงนั่งครุ่นคิดถึงเรื่องที่ได้ยินหลังจากปลาดาวออกจากห้องไป เขาได้เปิดดูกล้องวงจรปิดย้อนหลังถึงได้เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้ากับหนูอัยย์ แต่เจ้าตัวไม่พูดถึงเลยสักนิด ความรู้สึกของเขาตอนนี้มันทั้งหงุดหงิดใจและรู้สึกน้อยใจแบบแปลกๆ แต่ก่อนไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหนูอัยย์ก็จะมาบอกเขาเป็นคนแรกเสมอ แต่พอวันนี้มีเรื่องเกิดขึ้นกลับเป็นเขาที่รู้เรื่องทีหลังแล้วถ้าปลาดาวไม่มาบอกเขาก็คงไม่รู้เรื่องเลย"เป็นอะไรของมึงวะไอ้พันแสง น้อยใจเป็นเด็ก ๆ ไปได้"น้ำเสียงทุ้มเข้มบ่นตัวเองเบา ๆ ภายในห้องทำงานเมื่อความคิดในหัวเริ่มฟุ้งซ่านมากเกินไป ใบหน้าคมสะบัดหน้าไล่ความคิดนั้นออกไปก่อนจะกลับมานั่งโฟกัสกับกองเอกสารตรงหน้าต่อ พันแสงนั่งเคลียร์เอกสารไปเรื่อย ๆ พลางยกแก้วจิบกาแฟเป็นระยะ โดยปกติแล้วเขาไม่ได้มีเวลามานั่งทานอาหารเช้าสักเท่าไหร่ อย่างมากสุดก็แค่กาแฟกับของว่างพวกคุกกี้ ขนมปังเท่านั้น ซึ่งมันสะดวกและประหยัดเวลามากกว่าจนกระทั่งถึงเวลาที่ได้นัดหมายกับภวัตเอาไว้ ไม่นานนักเสียงเคาะประตูหน้าห้องก็ดังขึ้นพร้อมกับเลขาคนสนิทที่เดินเข้ามาและดูเหมือนว่าภวัตไม่ได้มาคนเดียว"พวกมึงว่างกันมากหรือไงถึง

เช้าวันต่อมารถกระบะ Isuzu D-Max สี่ประตูรุ่นใหม่ล่าสุด ราคาเหยียบหกแสนกว่าบาทในตอนนี้กำลังขับเคลื่อนออกจากไร่หิรัญโชคทรัพย์เข้าสู่ตัวเมืองของจังหวัดเชียงรายโดยคนขับไม่ใช่ใครเป็นพันแสงนั่นเอง ข้างกันมีร่างบางของหนูอัยย์นั่งอยู่ด้วย นัยน์ตากลมสวยสำรวจรอบข้างอย่างตื่นตาตื่นใจ แม้ถนนหนทางจะคดเคี้ยวไปมา และหากไม่ใช่คนที่ชำนาญทางหรือขับมาด้วยความประมาทอาจจะทำให้เกิดอุบัติเหตุเอาได้มือบางยกเอาโทรศัพท์เครื่องสวยขึ้นมาถ่ายภาพบรรยากาศของภูเขา ท้องฟ้าและแสงแดดของธรรมชาติเอาไว้พร้อมกับส่งมันให้เพื่อน ๆ ได้เห็นด้วย รอยยิ้มหวานกับดวงตากลมที่เล็กลงเป็นเสี้ยวพระจันทร์ปรากฏบนใบหน้าสวยเพราะเจ้าตัวกำลังมีความสุขจนพันแสงที่เห็นต้องยกยิ้มตามด้วยความเอ็นดูใช้เวลาสักพักทั้งสองก็เข้าสู่ตัวเมืองเชียงรายเป็นที่เรียบร้อยและสถานที่แรกที่ทั้งคู่จอดแวะคือ ตลาดที่เต็มไปด้วยสิ่งของมากมายตั้งแต่เครื่องใช้ไฟฟ้า เสื้อผ้า อาหารสด ผักสด ของใช้ในครัวเรือน ของฝากของที่ระลึก ยังไม่รวมพวกร้านค้ามากมายตลอดจนถึงสินค้า OTOP ประจำจังหวัด เรียกได้ว่าเป็นตลาดที่ครบจบในที่เดียวทันทีที่พ่อเลี้ยงหนุ่มเจ้าของไร่ผลไม้เดินเข้ามาในตล

พันแสงรีบสาวเท้าเข้าไปยังเหตุการณ์ความรุนแรงตรงหน้าทันทีหลังจากกำชับกับหนูอัยย์เรียบร้อยแล้ว เขาไม่อยากให้อีกคนเข้ามาใกล้เพราะมันอันตราย ส่วนชายคลุ้มคลั่งก็ยังคงล็อกคอเด็กเอาไว้พลางก้าวถอยหลังด้วยความหวาดระแวงและตื่นตระหนก ดวงตาแดงก่ำล่อกแล่กไปมาอย่างวิตกกังวล ร่างกายซูบผอมซีดเหลือง ริมฝีปากเขียวคล้ำและแห้งแตก ผมเผ้ารุงรังเนื้อตัวสกปรก ไม่บอกก็รู้ว่าชายคนนี้ติดยาเสพติด"อย่าเข้ามา!! พวกมึงจะมาทำร้ายกูใช่ไหม กูบอกว่าอย่าเข้ามา!!" ชายคลุ้มคลั่งตะคอกเสียงดังลั่นพร้อมยกมีดยาวชี้หน้านายตำรวจคนหนึ่งที่ทำท่าจะเดินเข้าไปหา ท่อนแขนซูบผอมออกแรงรัดคอเด็กมากขึ้น"ฮึก..ฮือ แม่ผมกลัว" เด็กชายตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวจับใจ น้ำตาไหลนองเต็มหน้า สองมือเล็กจับท่อนแขนซูบผอมที่รัดคอตัวเองเอาไว้ไม่ให้มันรัดแน่นกว่าเดิม"ใจเย็น ๆ ปล่อยเด็กออกมาก่อน อยากได้อะไรเดี๋ยวผมหามาให้" พันแสงพยายามเกลี้ยกล่อมและเบี่ยงเบนความสนใจให้ชายคลุ้มคลั่งหันมามองเขา"มึงอย่ามาหลอกกู!! กูไม่เชื่อ!! มึงเป็นปีศาจจะมาเอาชีวิตกูใช่ไหม กูไม่ไป อย่ามายุ่งกับกู!!" ชายคลุ้มคลั่งตะโกนจนเส้นเลือดขึ้นตามลำคอเมื่อเห็นคนตรงหน้ารูปร่างเหมือน

ร่างบางเดินออกมาจากห้องนอนของพันแสง ปล่อยให้อีกคนได้นอนหลับพักผ่อน สองขาเรียวเดินลงบันไดมายังชั้นล่างของบ้านซึ่งมีผู้ใหญ่ทั้งสี่คนนั่งรออยู่ห้องโถงเหมือนเช่นเคย หนูอัยย์จึงเดินตรงเข้าไปหาก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ แม่ของตัวเอง"พันแสงเป็นอย่างไรบ้างลูก"เจ้าจันทร์ถามถึงลูกชายด้วยความเป็นห่วง เพราะอยู่ ๆ เธอก็ได้รับสายจากพันแสงว่าเจ้าตัวนั้นโดนแทงได้รับบาดเจ็บให้ส่งคนงานมารับกลับไร่ที"พี่พันแสงนอนหลับไปแล้วจ้ะ""เรื่องมันเป็นมาอย่างไร หนูอัยย์เล่าให้พ่อฟังได้ไหมลูก" อาทิตย์ถาม เพราะเขาเองก็ยังไม่ได้รู้รายละเอียดอะไรมากนัก เพราะเจ้าลูกชายไม่ได้อธิบายให้ฟัง"ได้จ้ะ"หนูอัยย์รับคำก่อนจะเริ่มเล่าถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นให้ทุกคนฟังแบบละเอียดยิบ หลังจากได้ทราบถึงต้นสายปลายเหตุเรียบร้อยแล้ว เสียงบ่นอุบของเจ้าจันทร์ก็ดังขึ้นทันที"ซันนะซัน ชอบเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงอยู่เรื่อยเลยเจ้าลูกคนนี้"คนเป็นแม่ถอนหายใจด้วยความเอือมระอาเล็กน้อยกับความมุทะลุ กล้าได้กล้าเสีย ไม่กลัวอันตรายของเจ้าลูกชายตัวดี หลายปีก่อนนู้นก็เข้าไปบุกจับพวกลักลอบตัดไม้กับพวกตำรวจ เธอเพิ่งมารู้เรื่องทีหลังก็ตอนที่เจ้าตัวกลับมาแล้ว