《ท่านอ๋องพญายมผู้นี้...คือสามีของข้า!》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

บทที่ 11 : คลื่นใต้น้ำในงานจิบชา... กับแผนซ้อนแผนของนางพญายามโหย่ว (17.00 - 18.59 น.) แสงสุดท้ายของวันสาดส่องผ่านบานหน้าต่างฉลุลายของห้องรับรองพิเศษบนชั้นสี่แห่งหอชิงเหยียน กระทบลงบนซากความเสียหายที่เกิดจาก ‘พายุอารมณ์’ ของพญายมหน้าหยก โต๊ะน้ำชาล้มระเนระนาด ถ้วยกระเบื้องเคลือบแตกกระจาย ทว่าสิ่งที่กระจัดกระจายยิ่งกว่า คืออาภรณ์หรูหราที่ถูกปลดเปลื้องทิ้งไว้บนพื้นอย่างไม่ไยดีบนตั่งไม้กว้างที่บัดนี้ยับย่น ร่างบางของจ้าวชิงเยว่นอนหอบหายใจรวยรินอยู่ใต้แผงอกกว้างที่ชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อ เซี่ยหยางเจี้ยนยังคงตระกองกอดนางไว้แนบกาย ริมฝีปากหยักลึกพรมจูบไปตามลาดไหล่เนียนที่เต็มไปด้วยรอยสีกุหลาบอย่างหวงแหน ลมหายใจร้อนระอุของเขายังคงเป่ารดต้นคอของนาง บ่งบอกว่าไฟราคะที่เพิ่งสงบลงไปเมื่อครู่ พร้อมที่จะปะทุขึ้นมาได้ทุกเมื่อหากถูกกระตุ้นอีกครั้ง"ท่านอ๋อง..." จ้าวชิงเยว่ครางประท้วงเสียงแหบพร่า ยกมือที่ไร้เรี่ยวแรงขึ้นดันแผงอกเขาเบาๆ "พอได้แล้วเพคะ... นี่มันหอการค้าของข้า ไม่ใช่ห้องหอในจวนนะเพคะ บ่าวไพร่ด้านนอกคงแตกตื่นกันหมดแล้วที่ท่านทำลายข้าวของเสียงดังปานนี้""ให้มันรู้ไปสิ ว่าใครคือเจ้าของที่แท

บทที่ 13 : มัจจุราชคลั่ง... กับบรรณาการเลือดหน้าพระที่นั่งพริบตาที่สิ้นเสียงคำรามอันกึกก้อง ร่างสูงใหญ่ของเซี่ยหยางเจี้ยนก็ทะยานลงจากหลังม้าสีนิลประดุจพญาอินทรีโฉบเหยื่อ เขาไม่ได้ดึงกระบี่คู่กายที่ปักตรึงร่างเงาสังหารคาต้นไม้ออกมา ทว่ากลับยื่นมือออกไปคว้าดาบโค้งที่ร่วงอยู่บนพื้นขึ้นมาแทนเพียงการตวัดดาบครั้งแรก ประกายแสงสีเงินก็ตัดผ่านอากาศพร้อมกับโลหิตสีแดงฉานที่สาดกระเซ็น! ศีรษะของเงานักฆ่าสองคนหลุดกระเด็นออกจากบ่าโดยที่พวกมันยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้อง ร่างไร้วิญญาณล้มตึงลงกับพื้น"ฆ่ามัน! ปกป้องภรรยาข้า!"องครักษ์เกาเฟิงและเหล่าทหารเงาแห่งจวนอ๋อง เมื่อเห็นผู้เป็นนายลงสนามรบด้วยโทสะที่เดือดดาลถึงขีดสุด ขวัญกำลังใจก็พุ่งทะยานจนถึงขีดสุด พวกเขากระโจนเข้าฟาดฟันศัตรูอย่างบ้าคลั่งเงาสังหารของตำหนักบูรพาที่เคยเหี้ยมโหด บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงฝูงลูกแกะที่หลงเข้ามาในดงพยัคฆ์ พวกมันถูกฝึกมาเพื่อลอบสังหาร ไม่ใช่เพื่อรับมือกับ 'เทพแห่งสงคราม' ที่กำลังคลุ้มคลั่งเพราะถูกแตะต้องกล่องดวงใจ เซี่ยหยางเจี้ยนเคลื่อนไหวรวดเร็วปานสายฟ้า ทุกก้าวย่างของเขาคือความตาย ดาบในมือฟาดฟันทะลวงร่างศัตรูคนแล้วคนเล่

บทที่ 15 : เครือข่ายข่าวกรองสตรี... และพายุเลือดที่กำลังคืบคลานลมเหมันต์พัดกรรโชกแรง หอบเอาเกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์โปรยปรายลงมาปกคลุมทั่วทั้งเมืองหลวงจนขาวโพลนไปทุกหย่อมหญ้า เวลาล่วงเลยผ่านไปหนึ่งเดือนเต็ม นับตั้งแต่งานเทศกาลล่าสัตว์ที่หุบเขาซีซาน เหตุการณ์อุกอาจในวันนั้นจบลงด้วยการที่องค์รัชทายาทถูกสั่งกักบริเวณและริบอำนาจทางทหารทั้งหมด ตำหนักบูรพาที่เคยรุ่งเรืองและเต็มไปด้วยขุนนางประจบสอพลอ บัดนี้กลับเงียบเหงาราวกับป่าช้าทว่าในความหนาวเหน็บของฤดูหนาว กิจการของ ‘หอชิงเหยียน’ กลับยิ่งร้อนแรงและเฟื่องฟูจนฉุดไม่อยู่ณ ห้องรับรองพิเศษชั้นสี่ จ้าวชิงเยว่นั่งเอนกายสวมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีขาวฟูฟ่อง ทอดสายตามองลงไปยังถนนเบื้องล่างผ่านบานหน้าต่างที่แง้มเปิดไว้เพียงเล็กน้อย ฝั่งตรงข้ามคือ ‘หอเหมยฮวา’ ที่บัดนี้ถูกทางการสั่งปิดประตูลั่นดาลชั่วคราวเพื่อตรวจสอบเส้นทางการเงินตามราชโองการฮ่องเต้ ชัยชนะในสมรภูมิการค้านี้ตกเป็นของนางอย่างสมบูรณ์แบบ"พระชายาพ่ะย่ะค่ะ นี่คือสมุดบันทึก ‘ความลับ’ ประจำเดือนนี้พ่ะย่ะค่ะ"ซุนหลง หลงจู๊ใหญ่แห่งหอชิงเหยียน ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีนอบน้อม ในมือของเขามีสมุดปกด

บทที่ 17 : รางวัลของผู้สำเร็จราชการ... และค่ำคืนที่หิมะละลายสามวันผ่านไปนับตั้งแต่เหตุการณ์นองเลือดในตำหนักเฉียนชิง ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงยังคงมืดครึ้ม หิมะโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ทว่าความหนาวเหน็บของฤดูกาลกลับไม่อาจเทียบได้กับ ‘พายุแห่งการกวาดล้าง’ ที่กำลังโหมกระหน่ำในราชสำนักภายใต้พระราชโองการและอำนาจเบ็ดเสร็จของผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน เซี่ยหยางเจี้ยนจัดการถอนรากถอนโคนเครือข่ายของอดีตรัชทายาทอย่างเด็ดขาดไร้ความปรานี ขุนนางฉ้อฉลนับร้อยถูกจับกุม ทรัพย์สินถูกยึดเข้าคลังหลวง หลิวเฉินอวี้ถูกจองจำในคุกหลวงที่ลึกและมืดมิดที่สุด ไร้ซึ่งแสงตะวันและเสียงผู้คน รอคอยการไต่สวนโทษกบฏที่จะตามมาเซี่ยหยางเจี้ยนแทบจะไม่ได้หลับไม่ได้นอน เขาต้องจัดการทั้งงานราชการ การวางกำลังทหารใหม่ และดูแลความปลอดภัยของฮ่องเต้ที่ยังคงประชวรหนักทว่าในค่ำคืนวันที่สาม... ผู้สำเร็จราชการแผ่นดินผู้เคร่งเครียด ก็ทิ้งกองฎีกานับพันเล่มไว้เบื้องหลัง แล้วควบม้าฝ่าพายุหิมะกลับมายัง ‘บ้าน’ ของเขา...ณ เรือนเหมันต์รำลึก บรรยากาศแตกต่างจากความตึงเครียดภายนอกอย่างสิ้นเชิงภายในห้องอาบน้ำส่วนตัวที่เชื่อมต่อกับห้องนอนใหญ่ อ่างห

บทที่ 19 : ของขวัญจากแดนใต้... กับชุดไหมซีทรูที่ท่านอ๋องทนไม่ไหวยามบ่ายคล้อยของวันที่สองในการถูก ‘กักบริเวณ’ ให้อยู่แต่ในเรือนเหมันต์รำลึกจ้าวชิงเยว่นั่งเอนหลังพิงหมอนอิงใบโตอยู่บนตั่งไม้แกะสลัก ความปวดร้าวตามบั้นเอวเริ่มทุเลาลงบ้างแล้วจากการทายาสมุนไพรและแช่น้ำอุ่น ทว่าสิ่งที่กำลังเล่นงานนางอยู่ในตอนนี้คือ ‘ความเบื่อหน่าย’ ระดับสุดยอด!เซี่ยหยางเจี้ยนออกไปประชุมลับกับหน่วยองครักษ์เงาตั้งแต่ยามเว่ย (13.00 น.) ทิ้งให้นางอุดอู้อยู่แต่ในห้อง แม้จะมีบ่าวไพร่คอยปรนนิบัติพัดวีและมีขนมเลิศรสวางเรียงราย แต่สำหรับสตรีที่เคยทำงานหัวหมุนทุกวันอย่างนาง การให้นั่งๆ นอนๆ เฉยๆ ถือเป็นเรื่องทรมานใจยิ่งนัก"พระชายาเพคะ... พระชายา"เสียงเรียกเบาๆ พร้อมกับรอยแยกของบานประตูที่แง้มออก ปรากฏร่างของชุนเอ๋อร์ สาวใช้คนสนิทที่ลอบมองซ้ายมองขวาราวกับกำลังทำเรื่องผิดกฎหมาย ก่อนจะรีบแทรกตัวเข้ามาในห้องพร้อมกับหีบไม้จันทน์ใบขนาดย่อมในมือ"ชุนเอ๋อร์! เจ้าไปเอาอะไรมาน่ะ ข้าบอกให้เจ้าไปแอบดูที่หอชิงเหยียนไม่ใช่หรือ?" จ้าวชิงเยว่ผุดลุกขึ้นนั่งด้วยความสนใจ"หอชิงเหยียนถูกทหารของท่านอ๋องล้อมปิดไว้แน่นหนาเลยเพคะ บ่าวเข้