《ท่านอ๋องพญายมผู้นี้...คือสามีของข้า!》全部章節：第 31 章 - 第 36 章

บทที่ 30 : บัลลังก์ที่สั่นคลอนเพราะเสียงหัวเราะ... และนิรันดร์แห่งรักของพญายม(จบบริบูรณ์)เวลาล่วงเลยผ่านไปสามเดือนเหมันต์ผันผ่าน วสันตฤดูย่างกรายเข้ามาแทนที่ หิมะที่เคยปกคลุมจวนชินอ๋องละลายกลายเป็นหยดน้ำหล่อเลี้ยงดอกเหมยให้บานสะพรั่ง ทว่าสิ่งที่เบ่งบานยิ่งกว่ามวลบุปผา คือความเห่อบุตรชายระดับ "กู้ชาติ" ของผู้สำเร็จราชการแผ่นดินที่ทำเอาเหล่าขุนนางแทบจะถวายฎีกาขอร้องให้ท่านอ๋องกลับเข้าวังไปทำงานเสียที!...ณ ท้องพระโรงชั่วคราวภายในจวนชินอ๋อง บรรดาเสนาบดีเฒ่านั่งรอด้วยสีหน้าปลาตาย เมื่อเห็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินเดินออกมาพร้อมกับ 'ห่อผ้าไหม' ในอ้อมแขนเซี่ยหยางเจี้ยน ในชุดคลุมมังกรสี่เล็บสีดำขลับ ดูองอาจและน่าเกรงขาม ทว่าในมือกลับถือของเล่นไม้แกะสลักรูปมังกรตัวเล็กๆ ไว้คอยเขย่าเรียกความสนใจจากเจ้าก้อนแป้งในอ้อมอก"ท่านอ๋อง... ฎีกาเรื่องการจัดเก็บภาษีเกลือทางตอนเหนือพ่ะย่ะค่ะ" เสนาบดีกรมคลังเอ่ยด้วยเสียงแผ่ว"ชู่ววว..." เซี่ยหยางเจี้ยนยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก นัยน์ตาคมกริบตวัดมองขุนนางเฒ่าจนอีกฝ่ายหดหัว "เบาเสียงหน่อย ชิงหลงเพิ่งจะหลับ หากเจ้าทำเขาสะดุ้ง ข้าจะสั่งหักภาษีจวนเจ้าเพิ่มเป็นสองเท่

ตอนพิเศษ 2 : บ่อน้ำร้อนลับ... กับราตรีที่ไร้พันธนาการท่ามกลางหุบเขาเมฆาคล้อยที่ห่างไกลจากความวุ่นวายในวังหลวงและเสียงหัวเราะปนเสียงโวยวายของบุตรชายตัวน้อย เซี่ยหยางเจี้ยน ตัดสินใจใช้อำนาจผู้สำเร็จราชการแผ่นดินในทางที่ ‘เห็นแก่ตัว’ ที่สุด ด้วยการพา จ้าวชิงเยว่ หนีมาพักผ่อนที่ตำหนักลับริมบ่อน้ำร้อนธรรมชาติเพียงสองต่อสองเป็นเวลาสามวันเต็มที่นี่ไม่มีฎีกาที่ต้องสะสาง ไม่มีองครักษ์คอยเดินตาม และที่สำคัญที่สุด... ไม่มี ‘พญายมน้อย’ มาคอยแย่งอ้อมกอดของมารดาไปจากเขา!...ยามซวี (19.00 - 20.59 น.) อากาศด้านนอกหนาวเหน็บจนเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามกิ่งไม้ ทว่าในบ่อน้ำร้อนหินอ่อนส่วนตัวที่สร้างยื่นออกไปเห็นวิวหุบเขากลับอบอวลไปด้วยไอน้ำสีขาวขุ่นที่ลอยกรุ่นพัดพากลิ่นหอมของน้ำมันกุหลาบป่าให้ฟุ้งกระจาย แสงจันทร์วันเพ็ญสาดส่องลงมากระทบผิวน้ำที่กระเพื่อมไหวจ้าวชิงเยว่ก้าวลงไปในน้ำอุ่นจัด นางสวมเพียงอาภรณ์ผ้าไหมบางเบาสีม่วงอ่อนที่เมื่อเปียกน้ำแล้วกลับแนบสนิทไปกับผิวกายเนียนละเอียด เผยให้เห็นทุกสัดส่วนที่งามไร้ที่ติประดุจงานปั้นจากหยกเนื้อดี"ท่านอ๋อง... ท่านจะยืนมองข้าอยู่ตรงนั้นอีกนานไหมเพคะ?" นางเอี้ยวตัวไป

ตอนพิเศษ 4 : เมื่อจิ้งจอกสาวมี ‘เจ้าตัวเล็ก’ คนที่สอง... และภารกิจสยบสวามีขี้เห่อเวลาผ่านไปเพียงไม่กี่เดือนหลังจาก "พญายมน้อย" เซี่ยชิงหลง ประกาศกร้าวว่าอยากมีน้อง บรรยากาศในจวนผู้สำเร็จราชการแผ่นดินก็กลับมาตึงเครียด (ในแบบที่ชวนอมยิ้ม) อีกครั้ง เมื่อท่านหมอหลวงอาวุโสพึ่งจะเดินยิ้มกริ่มออกไปจากเรือนพร้อมข่าวดีที่ทำให้เมืองหลวงแทบจะปิดฉลองรอบที่สอง...เซี่ยหยางเจี้ยน ยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้องบรรทม ในมือยังถือฎีกาลับที่พึ่งอ่านค้างไว้ ทว่าสมองกลับไม่รับรู้ข้อมูลใดๆ อีกต่อไป นอกจากคำว่า "พระชายาทรงพระครรภ์ได้สองเดือนแล้วพ่ะย่ะค่ะ""หยางเจี้ยน... ท่านอ๋อง... ท่านจะยืนเป็นหินไปอีกนานไหมเพคะ?" จ้าวชิงเยว่ เอ่ยเย้าขณะนั่งเอนกายอยู่บนตั่ง พลางลูบหน้าท้องที่ยังคงราบเรียบ"ชิงเยว่... ข้า..." ผู้สำเร็จราชการแผ่นดินผู้น่าเกรงขามทิ้งฎีกาล้ำค่าลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี เขาถลาเข้าไปคุกเข่าตรงหน้าภรรยา คว้ามือเรียวมาจุมพิตซ้ำๆ ด้วยแววตาที่สั่นไหว "ข้าบอกแล้วใช่ไหมว่าให้พักผ่อนเยอะๆ! ทำไมเจ้ายังแอบไปตรวจบัญชีที่หอชิงเหยียน! เกาเฟิง!! สั่งปิดหอชิงเหยียนเดี๋ยวนี้! ห้ามใครให้พระชายาทำงานเด็ดขาด!""ท่านอ๋อง! ถ