Alle Kapitel von ท่านอ๋องพญายมผู้นี้...คือสามีของข้า!: Kapitel 1 – Kapitel 10

บทที่ 1 : เช้าวันแรกกับกากชาที่เย็นชืดแสงอรุณทอประกายผ่านม่านมู่ลี่ไม้ไผ่ที่สลักลายอย่างประณีต ทว่าบรรยากาศภายในเรือนหอกลับไม่ได้มีความอบอุ่นของรุ่งเช้าหลังคืนวิวาห์แม้แต่น้อย จ้าวชิงเยว่ลืมตาขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด นางขยับกายเล็กน้อยก่อนจะพบว่าพื้นที่ข้างกายนั้นเย็นเฉียบและว่างเปล่า บ่งบอกว่าเจ้าของเตียงอีกคนก้าวออกไปนานแล้ว และคงไม่ได้ใส่ใจแม้แต่จะเหลือความอบอุ่นใดๆ ทิ้งไว้ให้เจ้าสาวของเขาเลยนางลุกขึ้นนั่ง เส้นผมสีดำขลับยาวสลวยหลุดลุ่ยพาดบ่า ดวงตาหงส์กวาดมองไปรอบห้องหอที่ตกแต่งอย่างหรูหราทว่ากลับดูอ้างว้าง สิ่งของมงคลสีแดงสะดุดตาดูเหมือนจะเป็นการประชดประชันสถานะของนางในตอนนี้เสียมากกว่า จ้าวชิงเยว่ไม่ได้รู้สึกโศกเศร้า ในหัวของนางไม่ได้มีภาพการออดอ้อนสามีหรือการรอคอยความเมตตา แต่นางกำลังประเมิน... ประเมินทรัพยากรที่นางมี และศัตรูที่นางต้องจัดการ‘ในเมื่อท่านอ๋องผู้นั้นอยากเล่นบทตายด้าน งั้นข้าก็จะเล่นบทนายหญิงผู้โหดเหี้ยมดูบ้าง’ นางคิดในใจพลางแค่นยิ้มที่มุมปากเวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม กลับไม่มีสาวใช้แม้แต่คนเดียวเข้ามาปรนนิบัตินางล้างหน้าหรือผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ นี่ไม่ใช่เรื่องปก

บทที่ 3 : บุกรุกถึงถิ่น... หยั่งเชิงบุรุษน้ำแข็งเวลาล่วงเลยผ่านไปสามวันนับตั้งแต่วีรกรรม ‘สั่งสอนบ่าวไพร่’ ของจ้าวชิงเยว่ ข่าวลือเรื่องความโหดเหี้ยมและเด็ดขาดของพระชายาเอกแพร่สะพัดไปทั่วจวนชินอ๋องราวกับไฟลามทุ่ง บัดนี้ ไม่มีสาวใช้หรือบ่าวรับใช้คนใดกล้าแม้แต่จะหายใจแรงเมื่อเดินผ่านหน้าเรือนหอ อาหารการกินและเครื่องใช้ทุกอย่างถูกจัดเตรียมมาให้อย่างดีเลิศที่สุด ชนิดที่ว่าหากมีฝุ่นเกาะแม้แต่ริ้นไรเดียว พวกเขาก็กลัวว่าจะถูกสั่งโบยจนหลังลายจ้าวชิงเยว่นั่งพิงพนักเก้าอี้กุหลาบอย่างเกียจคร้าน นิ้วเรียวกรีดพลิกหน้ากระดาษบัญชีของเรือนหลังที่นางเพิ่งสั่งให้พ่อบ้านใหญ่นำมาส่งเมื่อเช้า ดวงตาหงส์กวาดมองตัวเลขที่ถูกบันทึกไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะแค่นยิ้มหยัน“ช่องโหว่เต็มไปหมด มิน่าเล่า... ถึงได้มีปลวกแมลงแอบสูบเลือดสูบเนื้อจวนอ๋องมาตั้งหลายปี”ชุนเอ๋อร์ที่ยืนคอยปรนนิบัติอยู่ด้านข้างลอบกลืนน้ำลาย นางไม่เข้าใจตัวเลขพวกนั้นหรอก แต่เห็นรอยยิ้มเย็นเยียบของพระชายาแล้ว ก็รู้ได้ทันทีว่าต้องมีคนชะตาขาดอีกแน่“ชุนเอ๋อร์”“พะ...เพคะพระชายา!”“ไปเตรียมน้ำชา ‘หลงจิ่ง’ ยอดอ่อนที่สุดมาให้ข้าหนึ่งกา แล้วเตรียมเตาอุ่น

บทที่ 5 : รสจุมพิตในรถม้า... และพยัคฆ์ที่เริ่มเสียอาการบรรยากาศภายในรถม้าที่เคยหนาวเหน็บกลับร้อนระอุขึ้นมาอย่างกะทันหันจนแทบจะเผาไหม้ทุกสรรพสิ่ง เสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน ท่ามกลางความเงียบงันดังก้องยิ่งกว่าเสียงฝีเท้าม้าที่กระทบพื้นถนนด้านนอก จ้าวชิงเยว่รู้สึกได้ถึงแผงอกกว้างที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงภายใต้ฝ่ามือของนาง ขณะที่ริมฝีปากหนาของเซี่ยหยางเจี้ยนบดเบียดลงมาอย่างหนักหน่วงและเอาแต่ใจจุมพิตของเขาไม่ได้อ่อนหวานนุ่มนวลเหมือนบุรุษในบทกวี แต่มันเต็มไปด้วยความดิบเถื่อน ดุดัน และเต็มไปด้วยความอัดอั้นที่ถูกเก็บกดมาเนิ่นนาน รสชาติของสุราหมักผลไม้จางๆ ที่ติดอยู่ที่ปลายลิ้นของนางถูกเขาช่วงชิงไปจนหมดสิ้น มือใหญ่ที่เคยโอบรัดเอวบางบัดนี้เลื่อนขึ้นมาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนละเอียดผ่านเนื้อผ้าไหมชั้นดี แรงบีบคั้นนั้นแสดงถึงความเป็นเจ้าของอย่างรุนแรงจนนางรู้สึกเจ็บจางๆ ทว่าในความเจ็บนั้นกลับมีความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วทั้งกายจ้าวชิงเยว่ไม่ใช่สตรีที่จะยินยอมเป็นผู้ถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียว นางครางแผ่วในลำคออย่างพึงพอใจ ก่อนจะวาดแขนเรียวขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง พยายามเบียดกายเข้าหาเขาให้แนบชิด

บทที่ 7 : ทัณฑ์สวาทพญายม... กับกลการเมืองในม่านมุ้งร่างบางระหงของจ้าวชิงเยว่ถูกโยนลงบนเตียงนุ่มกว้างอย่างไม่ออมแรง ทว่าความหนานุ่มของฟูกและผ้าห่มขนสัตว์ก็รองรับสรีระของนางเอาไว้ได้อย่างดีเยี่ยม ยังไม่ทันที่นางจะขยับตัวลุกขึ้น ร่างสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของเซี่ยหยางเจี้ยนก็ตามทาบทับลงมากักขังนางไว้ใต้ร่างทันทีสองแขนแกร่งยันฟูกเอาไว้คร่อมร่างนาง นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยมืดมิดบัดนี้ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งโทสะและความปรารถนาที่ผสานกันจนน่ากลัว ลมหายใจร้อนระอุของเขาเป่ารดพวงแก้มขาวเนียนที่บัดนี้ขึ้นสีระเรื่อจ้าวชิงเยว่ไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนก ซ้ำร้ายนางยังหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะกังวานใสนั้นยิ่งกระพือไฟในอกของบุรุษหนุ่มให้โหมกระพือ"เจ้ายังกล้าหัวเราะอีกหรือ!" เขาคำรามเสียงต่ำในลำคอ สันกรามคมกริบขบเข้าหากันแน่น "ข้าเพิ่งบอกไปหยกๆ ว่าห้ามยุ่งเกี่ยวกับบุรุษอื่น แต่เจ้ากลับนั่งยิ้มรับของกำนัลจากตำหนักบูรพาหน้าตาเฉย เจ้าเห็นคำสั่งของข้าเป็นสายลมที่พัดผ่านหูหรืออย่างไร!""ท่านอ๋องก็กล่าวหาข้าเกินไปเพคะ" นางโต้ตอบด้วยน้ำเสียงไม่สะทกสะท้าน สองมือเรียวยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเ

บทที่ 9 : บิดาจอมปลอม... กับกลยุทธ์สะสมแต้มมัดใจลูกค้ายามซวี (19.00 - 20.59 น.) ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท โคมไฟหน้าจวนชินอ๋องถูกจุดสว่างไสว รถม้าคันใหญ่แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าประตูอย่างนุ่มนวล จ้าวชิงเยว่ก้าวลงจากรถม้าด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความเหนื่อยล้าทว่าแฝงความพึงพอใจ วันนี้นางสะสางปัญหาที่หอการค้าตระกูลเสิ่นไปได้กว่าครึ่ง และยังได้วางโครงสร้างเบื้องต้นสำหรับ ‘หอชิงเหยียน’ กิจการใหม่ที่จะมาล้มล้างหอเหมยฮวาขององค์รัชทายาททันทีที่สองเท้าก้าวพ้นธรณีประตูเรือนเหมันต์รำลึก กลิ่นหอมของอาหารเลิศรสก็ลอยมาแตะจมูก บนโต๊ะกลมกลางห้องมีอาหารร้อนๆ วางเรียงรายอยู่เต็มโต๊ะ และที่นั่งอยู่หัวโต๊ะคือบุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองสีเข้ม เซี่ยหยางเจี้ยนกำลังรินสุราหมักผลไม้ลงในจอกกระเบื้องเคลือบ ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายและสง่างามดั่งภาพวาด"กลับมาแล้วหรือ" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยทัก นัยน์ตาสีรัตติกาลทอดมองภรรยาด้วยความอ่อนโยนที่สงวนไว้ให้นางเพียงผู้เดียว "ข้าได้ยินรายงานจากองครักษ์เงาแล้ว... ฮูหยินของข้าช่างเก่งกาจนัก วันเดียวก็กวาดล้างหนอนบ่อนไส้จนเกลี้ยง ซ้ำยังยึดอำนาจตระกูลเสิ่นกลับมาได้ทั้งห