《ท่านอ๋องพญายมผู้นี้...คือสามีของข้า!》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

บทที่ 20 : รัศมีนางพญา... และสายตาที่ทำให้พญายมต้องขบกรามเช้าวันที่สี่ ศึกในห้องหอสงบลงชั่วคราวเมื่อมีราชโองการด่วนจากวังหลวงเซี่ยหยางเจี้ยนต้องเข้าวังเพื่อประกอบพิธีสถาปนาตนเองเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินอย่างเป็นทางการ ทว่าครั้งนี้เขาไม่ได้ไปเพียงลำพัง เขาแต่งตั้งให้จ้าวชิงเยว่เป็น "ชายาเอกผู้สำเร็จราชการ" ที่มีอำนาจรองจากเขาเพียงผู้เดียวท่ามกลางความยิ่งใหญ่ของท้องพระโรงที่ประดับประดาด้วยผ้าไหมสีทองและลวดลายมังกรทะยานเมฆา เสียงดนตรีหลวงบรรเลงอย่างกึกก้องเพื่อประกาศเกียรติยศแด่ผู้สำเร็จราชการแผ่นดินคนใหม่ ทว่าสายตาทุกคู่ของเหล่าขุนนางนับร้อยที่หมอบกราบอยู่นั้น กลับลอบมองไปยังสตรีที่เดินเคียงคู่มากับพญายมหน้าหยกอย่างไม่อาจละสายตาได้จ้าวชิงเยว่ ในชุดนกยูงทองคำที่ปักดิ้นทองระยิบระยับ ท่วงท่าการก้าวเดินที่ผสานความอ่อนช้อยและทรนงไว้อย่างลงตัวส่งให้นางดูราวกับนางพญาหงส์ที่จุติมาเคียงคู่มังกร ทุกครั้งที่ขยับกาย ชายกระโปรงยาวเหยียดที่ปักลวดลายรำแพนหางนกยูงจะล้อแสงตะวันจนเกิดประกายงดงามเกินบรรยายขณะที่นางเดินผ่านแถวขุนนางฝ่ายบู๊ 'แม่ทัพน้อยหลี่จงซวิน' บุรุษหนุ่มผู้มีรูปโฉมหล่อเหลาและพึ่งสร

บทที่ 22 : ฉลองตำแหน่งในน้ำตกส่วนตัว... กับความลับที่นางพญาซ่อนไว้หลังจากศึกอันแสนดุเดือดและสั่นสะเทือนในรถม้าหลวงจบลง เซี่ยหยางเจี้ยนก็อุ้มร่างที่อ่อนระทวยของภรรยาเดินฝ่าลมหนาวเข้าจวนมาอย่างสง่าผ่าเผย ทว่าแทนที่เขาจะพานางกลับไปยังห้องบรรทมในเรือนเหมันต์รำลึก ฝีเท้าหนักแน่นกลับเปลี่ยนทิศทาง มุ่งตรงไปยังเขตหวงห้ามลึกสุดที่อยู่ทางด้านหลังของจวนชินอ๋องสถานที่แห่งนี้คือ ‘ธารน้ำตกจำลอง’ ที่เซี่ยหยางเจี้ยนสั่งให้ช่างฝีมือขุดเจาะและชักนำสายน้ำแร่ร้อนธรรมชาติจากใต้ภูเขาขึ้นมา สร้างเป็นสระสรงน้ำส่วนตัวขนาดใหญ่ ล้อมรอบด้วยโขดหินผาสูงชันเพื่อบดบังสายตา และปลูกต้นเหมยฮวาไว้รายรอบ บัดนี้ดอกเหมยสีแดงสดกำลังเบ่งบานสะพรั่ง ตัดกับสีขาวโพลนของหิมะที่เกาะอยู่ตามกิ่งก้าน ช่างเป็นภาพที่งดงามราวกับดินแดนเซียนไอน้ำอุ่นจัดสีขาวขุ่นลอยกรุ่นขึ้นปะทะความหนาวเย็นของอากาศยามค่ำคืน เซี่ยหยางเจี้ยนวางร่างของจ้าวชิงเยว่ลงบนโขดหินเรียบอย่างทะนุถนอม อาภรณ์ที่หลุดลุ่ยของนางถูกเขาปลดเปลื้องออกจนหมดสิ้น ก่อนที่ตัวเขาเองจะปลดชุดเกราะทองคำและเสื้อผ้าที่เกะกะทิ้งไป เผยให้เห็นเรือนร่างสูงใหญ่กำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ

บทที่ 24 : ยอดพญายมจอมสปอยล์... กับแม่เสือสาวผู้เอาแต่ใจแสงแดดยามสายสาดส่องเข้ามาในเรือนเหมันต์รำลึกที่บัดนี้ถูกเปลี่ยนสภาพไปจนแทบจำไม่ได้ จากเรือนที่เคยเงียบเหงาและเย็นเยียบประดุจถ้ำน้ำแข็ง กลับกลายเป็นวิมานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของกำยานเกรดพรีเมียมและพรมขนสัตว์หนานุ่มที่ปูทับทุกตารางนิ้ว แม้แต่เหลี่ยมมุมของโต๊ะไม้จันทน์ก็ถูกหุ้มด้วยแพรนุ่มเพื่อป้องกันไม่ให้ "คนสำคัญ" ต้องรอยขีดข่วนแม้แต่ปลายก้อยจ้าวชิงเยว่ในชุดคลุมสีนวลตา นั่งพิงหมอนอิงนุ่มนิ่มพลางถอนหายใจยาวเป็นรอบที่สิบของวัน นางมองดูบุรุษร่างสูงใหญ่ที่บัดนี้มีตำแหน่งเป็นถึงผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน แต่กลับกำลังนั่งคุกเข่าอยู่แทบเท้าของนาง ในมือกำลังถือถ้วยยาบำรุงครรภ์ที่ส่งกลิ่นหอมละมุนของสมุนไพรหายาก"ท่านอ๋อง... ข้าบอกแล้วว่าข้าเดินเองได้" นางบ่นอุบอิบเมื่อเห็นสวามีจอมเห่อทำท่าจะอุ้มนางไปที่โต๊ะอาหารอีกครั้ง"ไม่ได้" เซี่ยหยางเจี้ยนตอบเสียงเรียบแต่หนักแน่น นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยดุดันบัดนี้มีเพียงความอ่อนเชื่อมที่มองนางเพียงผู้เดียว "หมอหลวงบอกว่าช่วงสามเดือนแรกสำคัญที่สุด เจ้าชอบซุกซนวิ่งไปทั่วจวน ข้าไม่วางใจ... หากเจ้าอยากได้ส

บทที่ 26 : ท่านผู้สำเร็จราชการจอมขี้หวง... กับอาคันตุกะผู้ไม่เจียมตัวพายุหิมะเริ่มซาลง เหลือเพียงเกล็ดสีขาวที่โปรยปรายอย่างอ่อนโยนปกคลุมหลังคาจวนชินอ๋อง ทว่าบรรยากาศภายในโถงรับรองของวังหลวงกลับร้อนระอุขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อมีคณะทูตจาก แคว้นเป่ยหรง ทางตอนเหนือเดินทางมาเยือนเพื่อเจริญสัมพันธไมตรี (และแอบดูเชิงอำนาจ) หลังจากที่แคว้นพึ่งผ่านพ้นวิกฤตการณ์กบฏมาได้ไม่นานเซี่ยหยางเจี้ยน นั่งตระหง่านอยู่บนเก้าอี้ประธานในฐานะผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน ใบหน้าของเขาเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก นัยน์ตาคมกริบจดจ้องไปยัง องค์ชายรองแห่งเป่ยหรง ที่กำลังร่ายยาวเรื่องการค้าม้าและผ้าไหม ทว่าสายตาขององค์ชายผู้นั้นกลับลอบมองไปยังสตรีที่นั่งอยู่เคียงข้างชินอ๋องเป็นระยะจ้าวชิงเยว่ ในชุดคลุมกันหนาวสีแดงเพลิงขลิบขนจิ้งจอก นั่งลูบหน้าท้องที่นูนขึ้นเล็กน้อยอย่างมีจริต นางรับรู้ถึงสายตา ‘ชื่นชม’ ที่แฝงความนัยนั้นได้ดี และนางก็รับรู้ถึง ‘จิตสังหาร’ ที่แผ่ออกมาจากบุรุษข้างกายด้วยเช่นกัน..."ได้ยินกิตติศัพท์มานานว่าชินอ๋องเซี่ยหยางเจี้ยนเก่งกาจในสนามรบ ทว่าข้าพึ่งจะประจักษ์วันนี้เองว่า... ท่านอ๋องยังมีสายตาแหลมคมในการเลือก

บทที่ 28 : พญายมน้อยอาละวาด... กับราตรีที่แสนยาวนานของคุณพ่อมือใหม่กาลเวลาหมุนเวียนผ่านไปจนเข้าสู่เดือนที่เก้าแห่งการอุ้มท้อง ครรภ์ของจ้าวชิงเยว่ขยายใหญ่จนนางเดินเหินลำบาก ท่วงท่าที่เคยกระฉับกระเฉงดั่งจิ้งจอกสาวแปรเปลี่ยนเป็นความเชื่องช้าทว่ายังคงความสง่างามตามแบบฉบับนางพญา ส่วนสวามีผู้สำเร็จราชการแผ่นดินนั้น... อาการ "หลงเมีย" ดูจะทวีความรุนแรงขึ้นตามขนาดครรภ์ของนางณ ห้องทรงงานส่วนตัวที่บัดนี้ถูกย้ายมาตั้งอยู่ในเรือนเหมันต์รำลึกเป็นการถาวร บรรดาเสนาบดีเฒ่าต่างยืนทำหน้าปูเลี่ยนอยู่หน้าประตู เพราะท่านผู้สำเร็จราชการสั่งว่า 'ห้ามส่งเสียงดังรบกวนการนอนกลางวันของพระชายา' ใครกล้าไอออกมาแม้แต่คำเดียว อาจถูกสั่งไปเฝ้ากำแพงเมืองท่ามกลางหิมะได้..."หยางเจี้ยน... ท่านควรไปตรวจฎีกาที่กองอยู่บนโต๊ะนะเพคะ" จ้าวชิงเยว่เอ่ยเย้า ขณะที่นอนเอนกายบนตั่งนุ่ม โดยมีบุรุษผู้กุมอำนาจสูงสุดในแผ่นดินกำลังนั่งอยู่ที่ปลายเท้าของนางเซี่ยหยางเจี้ยนในชุดลำลองสีเข้มไม่ได้สนใจคำทักท้วง มือใหญ่ที่เคยปลิดชีพศัตรูอย่างเลือดเย็น บัดนี้กำลังชโลมน้ำมันหอมระเหยสกัดจากดอกบัวหิมะ แล้วบรรจงนวดคลึงที่ฝ่าเท้าและข้อเท้าที่บวม