All Chapters of หลังฉันตาย ทั้งครอบครัวกลับเฉลิมฉลอ: Chapter 1 - Chapter 10

ฉันนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นหรูหรา มองใบหน้าคุ้นเคยเหล่านั้นที่อยู่ตรงหน้าในความพร่าเลือน แสงสีขาวจ้าจากห้องผ่าตัดราวกับยังสั่นไหวอยู่ตรงหน้า“อวี่เซวียน เธอเซ็นใบหย่าเถอะนะ”แม่ของฉันน้ำตาคลอเอ่อ “นี่คือความปรารถนาสุดท้ายของเย่วเย่วแล้ว!”เธอนั่งอยู่ตรงข้ามฉัน กุมมือหลินเย่วอย่างสนิทสนม พลางจ้องมองฉันเขม็ง ราวกับกำลังมองคนที่ทำความผิดร้ายแรงพ่อของฉันยืนอยู่ข้างหน้าต่าง สีหน้าเย็นชาแข็งกระด้าง “ตอนนั้นเธอกลับมาอย่างกะทันหัน แย่งเสิ่นหลินไปจากเย่วเย่ว จนทำให้เย่วเย่วเป็นโรคซึมเศร้า เรื่องทั้งหมดนี้คือสิ่งที่เธอติดค้างเขา”“ตอนนี้เย่วเย่วเหลือเวลาอีกไม่นานแล้ว ความปรารถนาเพียงแค่นี้ เธอยังไม่ยอมทำให้เขาสมหวังอีกเหรอ?”ฉันลูบท้องที่นูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แล้วมองไปยังเสิ่นหลินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “พี่ก็อยากหย่ากับฉัน แล้วไปแต่งงานกับหลินเยว่เหมือนกันใช่ไหม?”เขายกมือขึ้นนวดระหว่างคิ้วอย่างอ่อนล้า “อวี่เซวียน เย่วเย่วป่วยหนักมาก ฉันกับเขาเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เดิมทีเราก็ควรจะได้อยู่ด้วยกันอยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเธอกลับมาอย่างกะทันหัน…”“ทุกคนอย่าบีบคั้นพี่เลยนะ! ฉันรู้ว่าฉันไ

ขณะก้าวออกจากห้องจัดเลี้ยง ฉันก็ตัดสินใจบางอย่างได้ ชาตินี้ ฉันจะมีชีวิตอยู่ให้ดีไปพร้อมกับลูกของฉันฉันไม่ได้กลับคอนโดของตัวเองในตัวเมือง แต่ตรงไปที่สนามบินทันทีชาติที่แล้ว ก็เพราะฉันยังอยู่ในเมืองนี้ ถึงได้ถูกพวกเขาบีบจนไร้ทางถอยชาตินี้ ก่อนที่พวกเขาจะลงมือทำร้ายลูกของฉัน ฉันจะหนีไปให้ไกลที่สุดในเมื่อพวกเขาไร้หัวใจ ฉันเองก็ไม่เหลือเยื่อใยใดให้ต้องผูกพันอีกแต่ฉันประเมินความสามารถของเสิ่นหลินต่ำเกินไปพอเขารู้ว่าฉันหายตัวไป บัตรธนาคารของฉันก็ถูกอายัด มือถือถูกติดตามตำแหน่ง แม้แต่ตั๋วเครื่องบินที่จองไว้ล่วงหน้าก็ยังถูกยกเลิกฉันเหมือนนกในกรง จะไปไหนก็ไปไม่ได้สุดท้ายฉันทำได้เพียงหลบไปอยู่ในห้องเช่าแถบชานเมือง เจ้าของห้องเป็นคุณยายคนหนึ่ง พอเห็นฉันท้องแก่ก็นึกสงสาร จึงคิดค่าเช่าฉันเพียงครึ่งเดียวแต่ฉันรู้ดีว่าความสงบแบบนี้คงอยู่ได้ไม่นานและแล้วก็เป็นอย่างที่คิด สองวันต่อมา เสิ่นหลินก็ตามมาหาฉันจนเจอที่นี่“อวี่เซวียน หลายวันนี้เธอมาหลบอยู่ที่นี่ทำไม?” เขายืนอยู่หน้าประตู สีหน้าอ่อนโยน ในชุดสูทเนี้ยบกริบ ดูขัดกับอพาร์ตเมนต์เก่าโทรมแห่งนี้อย่างชัดเจนฉันมองเขาอย่างเย็นชา

2.“อวี่เซวียน… อวี่เซวียนเธอ…”มันต้องเป็นเรื่องหลอกแน่ ๆ”“ใช่ ๆ เสิ่นหลิน เราไปหามันตอนนี้เลย ยัยตัวดีนั่นชอบแสดงละครเก่งนัก ไปหาเธอตอนนี้เลย!”พวกเขาระดมทั้งกำลังคนและทรัพยากรทุกอย่างเพื่อตามหาฉัน ทว่าเมื่อไปถึงโกดังร้างที่ฉันเคยอยู่ สิ่งที่เห็นมีเพียงคราบเลือดนองเต็มพื้น ศพทารกตัวเล็ก ๆ หนึ่งร่าง และเสื้อคลุมของฉันที่ชุ่มไปด้วยเลือดเสิ่นหลินชะงักค้าง ตัวสั่นระริก ก่อนจะส่ายหน้าซ้ำ ๆ “ไม่ใช่… นี่ไม่ใช่เรื่องจริง”น้ำตาของเขาไหลลงมาอย่างเงียบงัน เขาเจ็บปวดจนยืนไม่อยู่ ทรุดล้มลงกับพื้นดังตุบ จากนั้นก็คลานเข้าไปกอดเสื้อคลุมเปื้อนเลือดตัวนั้นไว้ราวกับสุนัข“พี่หลิน!” หลินเยว่ตะโกนลั่น“อวี่เซวียนของฉันล่ะ… ลูกของฉันล่ะ…” เขาพุ่งเข้าไปกอดร่างทารกน้อยอีกครั้ง ก่อนจะร้องตะโกนอย่างเสียสติ“พวกเขา… พวกเขาถูกคนร้ายฆ่าปิดปากแล้ว” หลินเยว่พุ่งเข้าไปขวางเสิ่นหลินไว้ “พวกเขาตายหมดแล้ว”เสิ่นหลินราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางศีรษะ ก้มมองเสื้อคลุมที่ชุ่มเลือด ดวงตาแทบปริแตกด้วยความเจ็บปวดคลุ้มคลั่ง “เมียกับลูกของฉัน… จะจากฉันไปแบบนี้ไม่ได้!”“ฉันต่างหากคือภรรยาของพี่นะ พี่หลิน ตั้งสติหน่อยสิ!”

“คุณยังไม่กลับอีกเหรอ?” ฉันถามด้วยความแปลกใจ“ผมรอไปกินมื้อดึกกับคุณ” เขาเอ่ยพลางคลุมเสื้อโค้ตแคชเมียร์ลงบนไหล่ฉัน “รู้อยู่แล้วว่าคุณลืมกินมื้อเย็นอีกแล้ว”ฉันเพิ่งสังเกตว่ากาแฟบนโต๊ะเย็นชืดไปนานแล้ว ส่วนเอกสารข้างมือเขาก็ถูกตรวจไปกองใหญ่เรียบร้อยคืนนั้น เขาพาฉันไปที่ร้านอาหารที่ดีที่สุดในย่านนั้น หิมะโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย เราเดินเคียงกันบนถนนหิน เขากางร่มให้ฉัน ขณะที่หิมะค่อย ๆ เกาะลงบนไหล่ของเขา“คุณรู้ไหม” เขาพูดขึ้นกะทันหัน “ผมคิดว่าเราน่าจะลองคบกันดู”ฉันชะงักไปชั่วขณะ ส่วนเขากลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เดินต่อไปข้างหน้า ทิ้งไว้เพียงรอยเท้าจาง ๆ เป็นทางยาวหลังจากนั้น เขาก็หาพี่เลี้ยงเด็กที่ดีที่สุดมาให้ และยังมักมาเล่นกับอันอัน ลูกชายของฉันด้วยตัวเองอยู่เสมอผู้ชายระดับหัวกะทิที่เนี้ยบกริบอยู่เสมอคนนั้น กลับยอมนอนคว่ำอยู่บนพรม เล่นต่อบล็อกกับเด็กน้อย และแบกเขาวิ่งวนไปทั่วบ้าน“คุณอาเฉียน เราจะไปดูเพนกวินกันเมื่อไหร่เหรอครับ?” อันอันเกาะแขนเขาแล้วถามไม่หยุด“รอหนูปิดเทอมหน้าร้อนก่อนนะ เดี๋ยวอาจะพาไปแอนตาร์กติกา” เขาเอ่ยพลางใช้นิ้วแตะปลายจมูกอันอันอย่างเอ็นดู “แต่ก่อนหน

“หลายปีมานี้ฉันตามหาเธอไปทั่วโลก…” เขาพูดอย่างตื่นเต้น พลางก้าวเข้ามาหมายจะกอดฉัน “ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอยังไม่ตาย!”ฉันถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างเย็นชา “คุณจำคนผิดแล้ว”“อวี่เซวียน อย่าดื้อกับฉันเลย…ฉันจะจำเธอผิดได้ยังไง…” น้ำเสียงของเขาเจือแวววิงวอน “ฉันคิดถึงเธอมาก”ฉันมองเขาอย่างเรียบเฉย“ฉันรู้ว่าเธอโกรธฉัน ทั้งหมดเป็นเพราะหลินเยว่ ยัยคนหลอกลวงนั่น! หล่อนพูดจาปลุกปั่น หลอกให้พวกเราทำร้ายเธอ!” เขาก้มตัวลงจนแทบจะคุกเข่า ทั้งดีใจทั้งเจ็บปวดปะปนกัน“อวี่เซวียน เสิ่นซื่อล้มละลายแล้ว!”แววตาฉันฉายความประหลาดใจวูบหนึ่ง ล้มละลายเหรอ? กิจการของตระกูลใหญ่ขนาดนั้น ทำไมถึงล้มละลายได้เร็วขนาดนี้?“แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว นี่คือสิ่งที่ฉันติดค้างเธอ เป็นราคาที่ฉันต้องจ่ายเพื่อให้ได้พบเธอ! กลับไปกับฉันเถอะ! ฉันอยากชดใช้ให้เธอ” เขาคุกเข่าลงกับพื้น กอดขาฉันไว้แล้วร้องไห้โฮออกมาฉันขมวดคิ้วอย่างต่อต้าน พยายามจะปิดประตู “คุณเสิ่น เราหย่ากันแล้ว”“เรียกฉันว่าพี่หลินสิ เหมือนเมื่อก่อน…”ฉันคลื่นไส้จนแทบอาเจียน ต้องยกมือขึ้นปิดปาก ทันใดนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้น และสังเกตเห็นแหวนเพชรบนมือฉันทันที รูม่านตา