บทที่ 4

“พรุ่งนี้เราจะทำให้ลูกคลอดออกมาเร็วขึ้น เพื่อช่วยชีวิตน้าของเขา”

“ฉันไม่ช่วย!” ดวงตาฉันแดงก่ำ ยังอยากสู้เพื่อตัวเอง เพื่อลูกของฉันอีกสักครั้ง

แต่คำพูดต่อมาของเสิ่นหลิน ทำให้ฉันราวกับถูกผลักลงไปในหลุมน้ำแข็งทันที

“ต่อให้เธอไม่ยอม ก็ต้องยอม” เขาออกแรงบีบมือฉันหนักขึ้น น้ำเสียงเย็นชา “ฉันไม่อยากใช้กำลังกับผู้หญิง”

มือถูกบีบจนเจ็บแปลบ น้ำตาสองสายไหลอาบแก้ม ฉันหัวเราะเยาะตัวเองอย่างขมขื่น หัวใจถูกทำร้ายจนเจ็บลึกอีกครั้ง

“ได้ งั้นขอเวลาอีกหนึ่งวัน ให้ฉันพาลูกไปเดินเล่นที่ทะเลสักหน่อยนะ”

“พรุ่งนี้ฉันจะกลับมา แล้วให้ความร่วมมือกับพวกคุณ”

ฉันทรุดลงกับพื้น กอดขาของเสิ่นหลินไว้แล้วอ้อนวอนเขา

“พี่หลิน… ขอให้ฉันได้บอกลาลูกหน่อยเถอะ” ฉันเอ่ยเสียงแผ่ว

เสิ่นหลินถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วพยักหน้า “ในที่สุดเธอก็คิดได้สักที”

จากนั้น สีหน้าของเขาก็ฉายแววรู้สึกผิดเล็กน้อย “พอเด็กคนนี้คลอดออกมา ฉันจะรักและเอ็นดูเขาอย่างที่สุด”

รักและเอ็นดูงั้นเหรอ? ชาติก่อน เขาสูบเลือดของลูกไปตั้งสองหลอด ปล่อยให้เด็กค่อย ๆ อ่อนแรงจนตาย

ลูกของฉันต้องเจ็บปวดขนาดไหนกัน?!

เขายังกล้าพูดเต็มปากว่าจะรักและเอ็นดูลูกอีกงั้นเหรอ!

หลังจากพวกเขาจากไปอย่างสมใจแล้ว ฉันก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นมาอย่างเงียบงัน ปิดประตู แล้วลูบท้องของตัวเองเบา ๆ

มุมปากของฉันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มคลุ้มคลั่งเล็ก ๆ

ในเมื่อพ่อกับแม่คิดว่าฉันแย่งทุกอย่างที่เป็นของหลินเยว่ไป งั้นฉันก็จะคืนทุกอย่างนี้ให้พวกเขาเอง

วันถัดมา พวกเขามาตามนัด ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องที่ฉันอาศัยอยู่ โทรศัพท์ของเสิ่นหลินก็ดังขึ้น เป็นสายวิดีโอคอล

พอรับสาย เขาก็เห็นฉันในสภาพเสื้อผ้ายับยู่ยี่ ใบหน้าเต็มไปด้วยบาดแผลชวนสะพรึง ฉันถูกมัดไว้ มีผ้ายัดปาก มองพวกเขาผ่านหน้าจออย่างน่าสังเวช พลางดิ้นรนสุดแรง

“เสิ่นหลิน เห็นแล้วใช่ไหม! อดีตภรรยาของแกอยู่ในมือฉัน ถ้าอยากให้เธอรอดชีวิต ก็เตรียมเงินมา 250 ล้านบาท”

ผู้ชายแปลกหน้าที่อยู่ข้างกายฉันใช้มีดจ่อคอฉันอย่างคุกคาม

เสียงของเขาดังก้องอยู่ในห้องนั่งเล่นที่เงียบงัน ราวกับระเบิดน้ำลึกที่ถูกโยนลงสู่ทะเล “ฟังให้ดี ต้องรีบหน่อย อย่าคิดจะแจ้งตำรวจ ถ้าพวกแกกล้าแจ้ง ก็เตรียมเก็บศพได้เลย”

พอได้ยินคำพูดของชายแปลกหน้าคนนั้น สีหน้าของเสิ่นหลินก็พลันย่ำแย่ลง

หลินเยว่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขา เห็นภาพนี้ก็ยกมือปิดปาก สีหน้าราวกับไม่อยากเชื่อ จากนั้นดวงตาก็เอ่อคลอ พูดเสียงสั่นอย่างน่าสงสารว่า “พี่เสิ่นหลิน เรารีบไปช่วยพี่สาวกันเถอะนะ ฉันรู้อยู่แล้วว่าพี่สาวไม่ได้ตั้งใจจะไม่ช่วยฉัน เธอต้องมีเหตุผลของเธอแน่ ๆ!”

พอได้ยินคำพูดของหลินเยว่ สีหน้าของเสิ่นหลินก็ยิ่งย่ำแย่ลงกว่าเดิม

“หลินอวี่เซวียน พอได้แล้ว เธออยากให้เยว่เยว่ตายขนาดนั้นเลยหรือไง?”

“เพื่อจะไม่ช่วยเยว่เยว่ ถึงกับใช้ลูกไม้แบบนี้เลยงั้นเหรอ”

เดิมทีบนใบหน้าของพ่อกับแม่ยังมีแววหวั่นไหวอยู่เล็กน้อย แต่พอได้ยินคำพูดของเสิ่นหลินกับหลินเยว่ สีหน้าของพวกเขาก็เย็นชาลงทันที

“ฉันรู้อยู่แล้ว ยัยนี่อยู่ดี ๆ จะมาขอไปเดินเล่นอะไร ต้องมีพิรุธแน่”

“นังสารเลวนี่ ใจร้ายเกินไปแล้ว แล้วเยว่เยว่ของพวกเราจะทำยังไงดีล่ะ?”

เสียงร้องไห้ของแม่ดังลอดออกมาจากปลายสายโทรศัพท์

ถึงแม้ฉันจะไม่คาดหวังอะไรจากเธอมานานแล้ว แต่พอได้ยินคำพูดพวกนั้น หัวใจก็ยังเจ็บแปลบเหมือนถูกเข็มทิ่มอยู่ดี

ตอนนั้นเอง คนร้ายก็ฉุดกระชากผ้าที่ยัดอยู่ในปากฉันออกอย่างหยาบคาย ฉันไออย่างหนักอยู่พักใหญ่กว่าจะตั้งสติได้ ก่อนจะเงยหน้ามองไปยังกล้อง

“ฮ่า ๆ ๆ ฉันไม่น่าไปคาดหวังอะไรจากพวกคุณเลยจริง ๆ” ฉันฝืนยิ้มอย่างน่าเวทนา “คิดจะใช้ฉันกับลูกในท้องไปช่วยหลินเยว่ใช่ไหม?”

“ครั้งนี้ ฉันก็อยากเห็นเหมือนกันว่าพวกคุณจะช่วยยังไง!”

“ฟังให้ดีนะ ชาตินี้ ชาติหน้า ชาติถัดไป ฉันไม่อยากเจอพวกคุณอีกแล้ว!”

“ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป พวกคุณกับฉันจะไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีก!”

พูดจบ ฉันก็พุ่งเข้าไปหามีดสั้นในมือคนร้ายทันที คมมีดกรีดผ่านลำคอของฉันในชั่วพริบตา เลือดสดกระเซ็นย้อมกล้องเป็นสีแดง และในเวลาเดียวกัน ภาพวิดีโอก็ตัดดับลงอย่างกะทันหัน…