Short
หลังฉันตาย ทั้งครอบครัวกลับเฉลิมฉลอ

หลังฉันตาย ทั้งครอบครัวกลับเฉลิมฉลอ

โดย:  ทูเออร์จบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
10บท
6.8Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ตอนที่ฉันตั้งครรภ์ได้เจ็ดเดือน ฉันก็ตายลง ผู้อยู่เบื้องหลังทั้งหมดคือสามีของฉัน พอเขาได้ยินว่าเลือดของทารกคลอดก่อนกำหนดสามารถช่วยน้องสาวของฉันได้ เขาก็ร่วมมือกับคลินิกเถื่อน ผ่าท้องฉัน เอาเด็กออกมา หลังจากดูดเลือดของเด็กไป เขาก็จากไปอย่างไม่ไยดี ทิ้งทารกที่คลอดก่อนกำหนดไว้จนค่อย ๆ อ่อนแรงและสิ้นใจ หลังจากนั้น พ่อแม่ก็พูดว่า “นี่คือสิ่งที่เธอติดค้างเย่วเย่วไว้ ถึงเวลาที่ต้องชดใช้แล้ว” สามีพูดว่า “ต่อไปพวกเราก็ยังมีลูกได้อีกไม่ใช่เหรอ เด็กคนนี้จะสำคัญไปกว่าชีวิตของเย่วเย่วได้ยังไง?” ฉันอารมณ์พลุ่งพล่าน เลือดลมปั่นป่วน จนเกิดภาวะเลือดออกอย่างรุนแรงและเสียชีวิต จิตสำนึกของฉันลอยอยู่กลางอากาศ มองดูพวกเขาวุ่นวายกับการเตรียมผ่าตัดให้น้องสาว จนไม่มีเวลาแม้แต่จะเปลี่ยนชุดศพที่สะอาดให้ฉัน ไม่มีใครร้องไห้ให้ฉัน ไม่มีใครคลุ้มคลั่งเพราะฉัน พวกเขาเข็นร่างฉันเข้าไปในห้องเก็บศพอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นทั้งครอบครัวก็พากันเฉลิมฉลองการฟื้นตัวของหลินเย่ว พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับไปเมื่อสามเดือนก่อน วันที่ทั้งครอบครัวบีบบังคับให้ฉันหย่ากับเขา

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

MELISSA.

“Wakey, wakey!!” Bella’s voice rang out, sharp and insistent, slicing straight through my sleep like an alarm I hadn’t set.

I groaned and buried my face deeper into the pillow, the fabric muffling my next words. “Can’t you just let me sleep…” I muttered, my voice barely above a whisper.

My body felt heavy, limbs sluggish as I curled in on myself, drawing my knees to my chest and rolling from one side of the bed to the other like a restless child refusing to wake up. Sleep clung to me stubbornly, warm and tempting, and I wanted nothing more than to sink back into it.

“Dummy,” Bella scoffed, completely unimpressed by my struggle. “It’s the Alphas’ coronation today. Wouldn’t you want to take a closer look at your lovers?”

That did it.

The moment the words Alpha triplets slipped from her mouth, my body reacted before my mind could catch up. I shot upright as though invisible strings had yanked me from the mattress. Sleep evaporated instantly. Panic flared hot and fast. I lunged toward Bella and clamped a hand over her mouth, my heart hammering violently against my ribs.

“Are you crazy?” I hissed under my breath, eyes darting around the room as if the walls themselves might be listening. My grip tightened just enough to silence her completely.

No one—no one—knew about my secret admiration for the Alpha triplets except Bella, and it had to stay that way. It had to.

Slowly, memories crept in, unwelcome and sharp. Amelia. My twin sister. Beautiful, adored Amelia. She had always been possessive of the Alphas, as if they were something she owned. I could still remember the way she had bullied girls who dared to openly confess their feelings for them, how ruthless she had been, how cruel. I had already endured enough living in her shadow, always compared, always lacking. I wouldn’t survive her wrath if she ever found out about my feelings for the Alpha triplets.

Amelia was lucky—painfully lucky. The Alphas were always at her beck and call, their attention effortlessly drawn to her. Every time I saw them together, laughter shared so easily, something twisted painfully in my chest. My heart ached in ways I never dared speak aloud. And yet, despite everything, despite knowing how foolish it was, my heart still beat for them. Quietly. Hopelessly. I wished, with every fiber of my being, that the Moon Goddess would choose me as their mate.

“Hey,” Bella said gently once I finally released her, her tone softer now, more careful. “Get ready. Remember, they’re choosing their mate today. It’s tradition.”

Her words snapped me out of my spiraling thoughts. My breath caught.

Oh. Right.

How could I forget something so important? My hands trembled slightly as reality settled in. Today wasn’t just a coronation—it was that day. The day everything could change.

Moon Goddess, I prayed silently, closing my eyes as my heart thudded wildly. Please… choose me.

Because I wasn’t sure I could keep living if the bond chose someone else.

“Mel…is…s…aaaaaa…aa… Hurry!”

Bella’s voice sliced through the thick morning silence, stretched and breathless, rising and falling as if she were already running while calling my name. It dragged me out of my thoughts and sent a sharp jolt through my body.

I didn’t waste a second. I dashed into the bathroom, splashing water on my face with trembling hands, pulling on my clothes in frantic, careless motions. Buttons were fastened wrongly, hair barely tamed, but I didn’t stop. I rushed out, my heart pounding hard against my ribs, and dashed alongside my friend toward the venue, our footsteps echoing with urgency.

From afar, my eyes caught sight of my father. He was seated elegantly, posture straight, presence commanding even from a distance. The familiar fear curled tightly in my chest, rooting me to the spot. My steps slowed until I stopped completely, my fingers curling into my palms.

I stayed where I was, waiting impatiently, nerves coiling tighter with every passing second as I waited for the ceremony to begin. Then suddenly, Amelia came forward. She struck me hard as she passed by, her shoulder slamming into mine without pause.

The force from the hit sent me off balance, and I fell hard to the ground.

“Melissa, could you at least watch where you’re going?”

The words hit me sharp and sudden, like a slap I hadn’t seen coming. I lifted my gaze to her face, taking in the tightness around her mouth, the spark of accusation already burning in her eyes. For a brief second, a dozen responses crowded my mind, sharp, defensive, angry, but I swallowed every single one of them.

Instead, I stared at her and made a deliberate choice to ignore her.

I wasn’t fully ready to entertain one of those tantrums again. I could already recognize the pattern, the way her voice always rose, the way the situation was always twisted until I somehow became the villain. We were outside, surrounded by people, and I reminded myself that I needed to keep my cool. Losing control here would only give her exactly what she wanted.

The irony of it all made my jaw tighten. She had clearly been the one who bumped into me—her shoulder brushing mine with unnecessary force, her steps careless and rushed. I had barely recovered my balance before she turned on me, quick to accuse, quicker to blame. As usual.

I said nothing.

My silence seemed to irritate her more than any argument ever could. I could feel the anger coiling up within her, thick and restless, the way a storm gathers pressure before breaking. Her hands curled into fists at her sides, her chest rising and falling as if she were holding back something far worse.

Then she snapped.

“You thief!” she shouted at the top of her voice.

The word echoed, loud and ugly, slicing through the air and drawing attention like a knife. Conversations around us faltered. Heads turned. I felt the heat of stares settle on my skin, heavy and uncomfortable.

That was when I saw my father stand up.

The moment her voice rang out, he pushed himself to his feet, concern etched across his face as he stepped forward. My heart skipped, dread pooling in my stomach as I realized he was already moving toward us, already involved.

“How could you steal my necklace?” she continued, her voice trembling with outrage as she pointed an accusing finger straight at me.

For a moment, I was too stunned to react. A necklace? The accusation felt so sudden, so absurd, that confusion eclipsed my anger. I frowned slightly, searching her face for some hint that this was a joke, some sign that she would laugh and admit she’d gone too far.

There was none.

“What necklace?” I asked, the question slipping out before I could stop it, curiosity and disbelief taking over.

By then, my father was already standing right in front of me. His presence was solid, imposing, his expression unreadable as his eyes flicked between the two of us. I could feel my pulse pounding in my ears, every second stretching painfully longer than the last.

“Dad!” she cried, seizing the moment, her finger stabbing the air in my direction. “Melissa stole my necklace!”

Her words hung there, heavy and damning, as all eyes turned to me, waiting and within a split second I heard a loud sound.

*Crack.*

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

Cop
Cop
เป็นเรื่องที่จบได้สมเหตุสมผลดีค่ะจากที่อ่านมา
2026-07-24 06:22:12
0
0
10
บทที่ 1
ฉันนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นหรูหรา มองใบหน้าคุ้นเคยเหล่านั้นที่อยู่ตรงหน้าในความพร่าเลือน แสงสีขาวจ้าจากห้องผ่าตัดราวกับยังสั่นไหวอยู่ตรงหน้า“อวี่เซวียน เธอเซ็นใบหย่าเถอะนะ”แม่ของฉันน้ำตาคลอเอ่อ “นี่คือความปรารถนาสุดท้ายของเย่วเย่วแล้ว!”เธอนั่งอยู่ตรงข้ามฉัน กุมมือหลินเย่วอย่างสนิทสนม พลางจ้องมองฉันเขม็ง ราวกับกำลังมองคนที่ทำความผิดร้ายแรงพ่อของฉันยืนอยู่ข้างหน้าต่าง สีหน้าเย็นชาแข็งกระด้าง “ตอนนั้นเธอกลับมาอย่างกะทันหัน แย่งเสิ่นหลินไปจากเย่วเย่ว จนทำให้เย่วเย่วเป็นโรคซึมเศร้า เรื่องทั้งหมดนี้คือสิ่งที่เธอติดค้างเขา”“ตอนนี้เย่วเย่วเหลือเวลาอีกไม่นานแล้ว ความปรารถนาเพียงแค่นี้ เธอยังไม่ยอมทำให้เขาสมหวังอีกเหรอ?”ฉันลูบท้องที่นูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แล้วมองไปยังเสิ่นหลินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “พี่ก็อยากหย่ากับฉัน แล้วไปแต่งงานกับหลินเยว่เหมือนกันใช่ไหม?”เขายกมือขึ้นนวดระหว่างคิ้วอย่างอ่อนล้า “อวี่เซวียน เย่วเย่วป่วยหนักมาก ฉันกับเขาเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เดิมทีเราก็ควรจะได้อยู่ด้วยกันอยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเธอกลับมาอย่างกะทันหัน…”“ทุกคนอย่าบีบคั้นพี่เลยนะ! ฉันรู้ว่าฉันไ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
ชาติที่แล้ว ฉันดิ้นรนอย่างสุดกำลังเพื่อรักษาทุกสิ่งนี้เอาไว้แต่สุดท้าย ฉันก็แพ้ แพ้จนแม้แต่ชีวิตก็ยังรักษาไว้ไม่ได้แม้แต่เด็กในท้องของฉัน… ก็ยังกลายเป็นเหยื่อของโศกนาฏกรรมครั้งนี้ตอนนั้น ฉันคุกเข่าอยู่หน้าประตูโรงพยาบาลไร้จรรยาบรรณ ก้มกราบพวกเขาเพื่อขอให้ไว้ชีวิตลูกของฉันแต่สุดท้าย พวกเขาก็ยังผลักฉันเข้าไปในห้องผ่าตัดอยู่ดีเมื่อความทรงจำอันเจ็บปวดจากชาติที่แล้วหวนคืนขึ้นมา ในใจฉันก็เอ่อล้นด้วยความเวทนาอย่างไม่มีที่สิ้นสุดก็ดี… ในเมื่อพวกเขาไม่ต้องการฉัน งั้นชาตินี้ ฉันก็จะทำให้พวกเขาสมหวัง“ได้ ฉันเซ็น”ทุกคนถึงกับชะงักงัน เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่คาดคิดมาก่อน ว่าฉันที่ก่อนหน้านี้ทั้งร้องไห้ทั้งโวยวาย ครั้งนี้จะยอมตกลงอย่างเด็ดขาดถึงเพียงนี้ชาติที่แล้ว ฉันถึงกับใช้ชีวิตของตัวเองเป็นเดิมพันเพื่อบีบบังคับ สุดท้ายก็ยังถูกพ่อกดมือให้เซ็นชื่ออย่างฝืนใจอยู่ดีต่อมา งานแต่งงานของเสิ่นหลินกับหลินเยว่ทั้งโรแมนติกและยิ่งใหญ่อลังการ พวกเขายังถ่ายทอดสดอีกด้วยส่วนฉันถูกขังอยู่ในห้องนอน พอเปิดไลฟ์ดูเพียงแวบเดียวก็ถูกแทงใจอย่างรุนแรง จนต้องปิดลงอย่างหมดแรงทุกคนต่างดื่มด่ำกับมัน ยกเ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
ขณะก้าวออกจากห้องจัดเลี้ยง ฉันก็ตัดสินใจบางอย่างได้ ชาตินี้ ฉันจะมีชีวิตอยู่ให้ดีไปพร้อมกับลูกของฉันฉันไม่ได้กลับคอนโดของตัวเองในตัวเมือง แต่ตรงไปที่สนามบินทันทีชาติที่แล้ว ก็เพราะฉันยังอยู่ในเมืองนี้ ถึงได้ถูกพวกเขาบีบจนไร้ทางถอยชาตินี้ ก่อนที่พวกเขาจะลงมือทำร้ายลูกของฉัน ฉันจะหนีไปให้ไกลที่สุดในเมื่อพวกเขาไร้หัวใจ ฉันเองก็ไม่เหลือเยื่อใยใดให้ต้องผูกพันอีกแต่ฉันประเมินความสามารถของเสิ่นหลินต่ำเกินไปพอเขารู้ว่าฉันหายตัวไป บัตรธนาคารของฉันก็ถูกอายัด มือถือถูกติดตามตำแหน่ง แม้แต่ตั๋วเครื่องบินที่จองไว้ล่วงหน้าก็ยังถูกยกเลิกฉันเหมือนนกในกรง จะไปไหนก็ไปไม่ได้สุดท้ายฉันทำได้เพียงหลบไปอยู่ในห้องเช่าแถบชานเมือง เจ้าของห้องเป็นคุณยายคนหนึ่ง พอเห็นฉันท้องแก่ก็นึกสงสาร จึงคิดค่าเช่าฉันเพียงครึ่งเดียวแต่ฉันรู้ดีว่าความสงบแบบนี้คงอยู่ได้ไม่นานและแล้วก็เป็นอย่างที่คิด สองวันต่อมา เสิ่นหลินก็ตามมาหาฉันจนเจอที่นี่“อวี่เซวียน หลายวันนี้เธอมาหลบอยู่ที่นี่ทำไม?” เขายืนอยู่หน้าประตู สีหน้าอ่อนโยน ในชุดสูทเนี้ยบกริบ ดูขัดกับอพาร์ตเมนต์เก่าโทรมแห่งนี้อย่างชัดเจนฉันมองเขาอย่างเย็นชา
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
“พรุ่งนี้เราจะทำให้ลูกคลอดออกมาเร็วขึ้น เพื่อช่วยชีวิตน้าของเขา”“ฉันไม่ช่วย!” ดวงตาฉันแดงก่ำ ยังอยากสู้เพื่อตัวเอง เพื่อลูกของฉันอีกสักครั้งแต่คำพูดต่อมาของเสิ่นหลิน ทำให้ฉันราวกับถูกผลักลงไปในหลุมน้ำแข็งทันที“ต่อให้เธอไม่ยอม ก็ต้องยอม” เขาออกแรงบีบมือฉันหนักขึ้น น้ำเสียงเย็นชา “ฉันไม่อยากใช้กำลังกับผู้หญิง”มือถูกบีบจนเจ็บแปลบ น้ำตาสองสายไหลอาบแก้ม ฉันหัวเราะเยาะตัวเองอย่างขมขื่น หัวใจถูกทำร้ายจนเจ็บลึกอีกครั้ง“ได้ งั้นขอเวลาอีกหนึ่งวัน ให้ฉันพาลูกไปเดินเล่นที่ทะเลสักหน่อยนะ”“พรุ่งนี้ฉันจะกลับมา แล้วให้ความร่วมมือกับพวกคุณ”ฉันทรุดลงกับพื้น กอดขาของเสิ่นหลินไว้แล้วอ้อนวอนเขา“พี่หลิน… ขอให้ฉันได้บอกลาลูกหน่อยเถอะ” ฉันเอ่ยเสียงแผ่วเสิ่นหลินถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วพยักหน้า “ในที่สุดเธอก็คิดได้สักที”จากนั้น สีหน้าของเขาก็ฉายแววรู้สึกผิดเล็กน้อย “พอเด็กคนนี้คลอดออกมา ฉันจะรักและเอ็นดูเขาอย่างที่สุด”รักและเอ็นดูงั้นเหรอ? ชาติก่อน เขาสูบเลือดของลูกไปตั้งสองหลอด ปล่อยให้เด็กค่อย ๆ อ่อนแรงจนตายลูกของฉันต้องเจ็บปวดขนาดไหนกัน?!เขายังกล้าพูดเต็มปากว่า
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
2.“อวี่เซวียน… อวี่เซวียนเธอ…”มันต้องเป็นเรื่องหลอกแน่ ๆ”“ใช่ ๆ เสิ่นหลิน เราไปหามันตอนนี้เลย ยัยตัวดีนั่นชอบแสดงละครเก่งนัก ไปหาเธอตอนนี้เลย!”พวกเขาระดมทั้งกำลังคนและทรัพยากรทุกอย่างเพื่อตามหาฉัน ทว่าเมื่อไปถึงโกดังร้างที่ฉันเคยอยู่ สิ่งที่เห็นมีเพียงคราบเลือดนองเต็มพื้น ศพทารกตัวเล็ก ๆ หนึ่งร่าง และเสื้อคลุมของฉันที่ชุ่มไปด้วยเลือดเสิ่นหลินชะงักค้าง ตัวสั่นระริก ก่อนจะส่ายหน้าซ้ำ ๆ “ไม่ใช่… นี่ไม่ใช่เรื่องจริง”น้ำตาของเขาไหลลงมาอย่างเงียบงัน เขาเจ็บปวดจนยืนไม่อยู่ ทรุดล้มลงกับพื้นดังตุบ จากนั้นก็คลานเข้าไปกอดเสื้อคลุมเปื้อนเลือดตัวนั้นไว้ราวกับสุนัข“พี่หลิน!” หลินเยว่ตะโกนลั่น“อวี่เซวียนของฉันล่ะ… ลูกของฉันล่ะ…” เขาพุ่งเข้าไปกอดร่างทารกน้อยอีกครั้ง ก่อนจะร้องตะโกนอย่างเสียสติ“พวกเขา… พวกเขาถูกคนร้ายฆ่าปิดปากแล้ว” หลินเยว่พุ่งเข้าไปขวางเสิ่นหลินไว้ “พวกเขาตายหมดแล้ว”เสิ่นหลินราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางศีรษะ ก้มมองเสื้อคลุมที่ชุ่มเลือด ดวงตาแทบปริแตกด้วยความเจ็บปวดคลุ้มคลั่ง “เมียกับลูกของฉัน… จะจากฉันไปแบบนี้ไม่ได้!”“ฉันต่างหากคือภรรยาของพี่นะ พี่หลิน ตั้งสติหน่อยสิ!”
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
หลินเยว่น้ำตาไหลพราก หายใจแทบไม่ออก “ฉันป่วยจริง ๆ…”แม่ฉันมองสีหน้าลุกลี้ลุกลนของหลินเยว่ แล้วก็เข้าใจทุกอย่างขึ้นมาทันที“พวกเรารักเธอเหมือนลูกแท้ ๆ เธอยึดที่ของคนอื่นมานานกว่ายี่สิบปีแล้ว ทำไมยังไม่รู้จักพอ! ทำไมถึงทำกับอวี่เซวียนแบบนี้?”หลินเยว่ลนลานจนเสียขวัญ “แม่! ฉันไม่อยากตาย… มีแค่พี่สาวเท่านั้นที่ช่วยฉันได้!”“ตำรับยาอะไรถึงต้องใช้เลือดลูกของพี่สาวเธอด้วย? เห็นได้ชัดว่าเธอตั้งใจชี้นำพวกเรามาตลอด ทำให้พวกเราร้อนรนจนคว้าอะไรก็เชื่อ!” พ่อฉันพูดแทงใจดำทันที“ใครก็ได้!” เสิ่นหลินตะโกนสั่งเสียงเย็น “จับตัวเธอไปขังไว้”“ในเมื่อเธอบอกว่าเธอป่วย และถ้าไม่มีเลือดทารกในครรภ์ก็จะตายในสามวัน งั้นพวกเราก็จะขังเธอไว้จนถึงวันที่พิษกำเริบตาย” เสิ่นหลินพูดอย่างเรียบเฉยหลินเยว่ขาอ่อนแรงทรุดลง “อย่า! พ่อ แม่ ฉันคือเยว่เยว่ของพ่อแม่นะ! พ่อกับแม่เคยบอกว่ารักฉันที่สุด!”“เธอไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว หลายปีมานี้เธอเปลี่ยนไปแล้ว” พ่อน้ำตาเอ่อคลอ “ถ้าอวี่เซวียนยังมีชีวิตอยู่ ฉันจะชดเชยให้องี่เซวียนอย่างดีแน่นอน แต่… แต่ไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว…”“ส่งเธอไปโรงพยาบาลจิตเวช” แววโหดเหี้ยมวาบผ่านดวงตาของเส
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
“คุณยังไม่กลับอีกเหรอ?” ฉันถามด้วยความแปลกใจ“ผมรอไปกินมื้อดึกกับคุณ” เขาเอ่ยพลางคลุมเสื้อโค้ตแคชเมียร์ลงบนไหล่ฉัน “รู้อยู่แล้วว่าคุณลืมกินมื้อเย็นอีกแล้ว”ฉันเพิ่งสังเกตว่ากาแฟบนโต๊ะเย็นชืดไปนานแล้ว ส่วนเอกสารข้างมือเขาก็ถูกตรวจไปกองใหญ่เรียบร้อยคืนนั้น เขาพาฉันไปที่ร้านอาหารที่ดีที่สุดในย่านนั้น หิมะโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย เราเดินเคียงกันบนถนนหิน เขากางร่มให้ฉัน ขณะที่หิมะค่อย ๆ เกาะลงบนไหล่ของเขา“คุณรู้ไหม” เขาพูดขึ้นกะทันหัน “ผมคิดว่าเราน่าจะลองคบกันดู”ฉันชะงักไปชั่วขณะ ส่วนเขากลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เดินต่อไปข้างหน้า ทิ้งไว้เพียงรอยเท้าจาง ๆ เป็นทางยาวหลังจากนั้น เขาก็หาพี่เลี้ยงเด็กที่ดีที่สุดมาให้ และยังมักมาเล่นกับอันอัน ลูกชายของฉันด้วยตัวเองอยู่เสมอผู้ชายระดับหัวกะทิที่เนี้ยบกริบอยู่เสมอคนนั้น กลับยอมนอนคว่ำอยู่บนพรม เล่นต่อบล็อกกับเด็กน้อย และแบกเขาวิ่งวนไปทั่วบ้าน“คุณอาเฉียน เราจะไปดูเพนกวินกันเมื่อไหร่เหรอครับ?” อันอันเกาะแขนเขาแล้วถามไม่หยุด“รอหนูปิดเทอมหน้าร้อนก่อนนะ เดี๋ยวอาจะพาไปแอนตาร์กติกา” เขาเอ่ยพลางใช้นิ้วแตะปลายจมูกอันอันอย่างเอ็นดู “แต่ก่อนหน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8
สายตาของเขาเย็นชา “รปภ. ที่นี่มีคนก่อเรื่อง”หลังจากหลินเยว่ถูกพนักงานรักษาความปลอดภัยพาตัวออกไปอย่างฝืน ฉันมองอาหารบนโต๊ะ แล้วความอยากอาหารก็หายไปในทันทีในสายตาของตระกูลหลิน ฉันตายไปแล้ว และฉันจะไม่กลับไปข้องเกี่ยวกับพวกเขาอีกเหตุไม่คาดคิดครั้งนี้ สิ่งที่ฉันกังวลที่สุดไม่ใช่เรื่องตัวตนจะถูกเปิดเผย แต่เป็นอันอันของฉันในใจของฉันค่อย ๆ ปรากฏใบหน้าของลูกชายขึ้นมาถ้าเสิ่นหลินรู้เข้า เขาต้องพาลูกไปแน่…ฉันจะปล่อยให้อันอันกลับไปอยู่ในครอบครัวแบบนั้นไม่ได้!ฉันยืนนิ่งงันอยู่นาน จู่ ๆ ก็มีมืออุ่นคู่หนึ่งมาจับมือฉันไว้“พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ คุณวางใจได้”ฮั่วเชียนมองฉันอย่างแน่วแน่ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ผมจะไม่ปล่อยให้พวกเขามาทำร้ายพวกคุณเด็ดขาด”หัวใจฉันสั่นวูบ “คุณ…คุณรู้เรื่องของฉันเหรอ?”ฮั่วเชียนยิ้มบาง ๆ แล้วบีบมือฉันแน่น “หลังจากที่คุณไป พวกเขาตามหาคุณในประเทศแทบพลิกเมือง A แบบนี้ผมจะไม่รู้ได้ยังไง”“ตอนที่ผมเจอคุณครั้งแรก ผมก็จำได้ทันทีว่าคุณเป็นใครแล้ว”ฉันเงยหน้ามองเขาด้วยความตกใจ แต่เขากลับมองฉันอย่างอ่อนโยน “ผมรู้ว่าคุณต้องมีเหตุผลของคุณ ผมไม่อยากรื้อฟื้
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9
“หลายปีมานี้ฉันตามหาเธอไปทั่วโลก…” เขาพูดอย่างตื่นเต้น พลางก้าวเข้ามาหมายจะกอดฉัน “ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอยังไม่ตาย!”ฉันถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างเย็นชา “คุณจำคนผิดแล้ว”“อวี่เซวียน อย่าดื้อกับฉันเลย…ฉันจะจำเธอผิดได้ยังไง…” น้ำเสียงของเขาเจือแวววิงวอน “ฉันคิดถึงเธอมาก”ฉันมองเขาอย่างเรียบเฉย“ฉันรู้ว่าเธอโกรธฉัน ทั้งหมดเป็นเพราะหลินเยว่ ยัยคนหลอกลวงนั่น! หล่อนพูดจาปลุกปั่น หลอกให้พวกเราทำร้ายเธอ!” เขาก้มตัวลงจนแทบจะคุกเข่า ทั้งดีใจทั้งเจ็บปวดปะปนกัน“อวี่เซวียน เสิ่นซื่อล้มละลายแล้ว!”แววตาฉันฉายความประหลาดใจวูบหนึ่ง ล้มละลายเหรอ? กิจการของตระกูลใหญ่ขนาดนั้น ทำไมถึงล้มละลายได้เร็วขนาดนี้?“แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว นี่คือสิ่งที่ฉันติดค้างเธอ เป็นราคาที่ฉันต้องจ่ายเพื่อให้ได้พบเธอ! กลับไปกับฉันเถอะ! ฉันอยากชดใช้ให้เธอ” เขาคุกเข่าลงกับพื้น กอดขาฉันไว้แล้วร้องไห้โฮออกมาฉันขมวดคิ้วอย่างต่อต้าน พยายามจะปิดประตู “คุณเสิ่น เราหย่ากันแล้ว”“เรียกฉันว่าพี่หลินสิ เหมือนเมื่อก่อน…”ฉันคลื่นไส้จนแทบอาเจียน ต้องยกมือขึ้นปิดปาก ทันใดนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้น และสังเกตเห็นแหวนเพชรบนมือฉันทันที รูม่านตา
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10
ขณะที่ฮั่วเชียนกำลังสวมแหวนให้ฉัน ประตูห้องจัดเลี้ยงก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างกะทันหัน“หยุดเดี๋ยวนี้! งานแต่งนี้ดำเนินต่อไม่ได้!”เป็นเสิ่นหลิน เขาเซซัดโซเซบุกเข้ามา มือขวาห้อยตกอยู่ข้างลำตัวอย่างไร้เรี่ยวแรง ชุดสูทยังมีกลิ่นเหล้าติดอยู่ ดูราวกับเพิ่งคลานออกมาจากบาร์ที่ไหนสักแห่งด้านหลังเขา พ่อกับแม่ของฉันก็รีบวิ่งตามเข้ามา“ลูกสาว…ลูกสาวของแม่!” แม่ฉันร้องไห้โฮอย่างปวดร้าว “ดีเหลือเกิน! ลูกยังมีชีวิตอยู่…”ชั่วพริบตานั้น เสิ่นหลินก็เห็นอันอันที่ยืนอยู่ข้างฉัน เขาเหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางศีรษะใบหน้าเล็ก ๆ นั่น ดวงตาคู่นั้น ล้วนเหมือนเขาในวัยหนุ่มแทบทุกอย่าง“นี่คือ…” เสียงของเขาสั่นเครือ “นี่คือลูกชายของฉันเหรอ?!”ห้าปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นหน้าลูกของตัวเองอย่างชัดเจนในชาติก่อน ที่โรงพยาบาลไร้จรรยาบรรณแห่งนั้น เขาแทบไม่ได้มองลูกสักนิดก็รีบจากไป เพียงเพื่อเอาเลือดไปให้หลินเยว่ ปล่อยให้อันอันตัวน้อยต้องเผชิญความสิ้นหวังเพียงลำพัง จนชีวิตค่อย ๆ ดับลงในผ้าห่อตัวทารก“เธอหลอกฉัน!” เขาตะโกนลั่น “ลูกไม่ได้ตายเลย!”เขาพุ่งเข้าไปหาอันอันอย่างคนคลั่ง “ลูก! รีบมากับพ่อ…”อันอั
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status