บทที่ 3

ขณะก้าวออกจากห้องจัดเลี้ยง ฉันก็ตัดสินใจบางอย่างได้ ชาตินี้ ฉันจะมีชีวิตอยู่ให้ดีไปพร้อมกับลูกของฉัน

ฉันไม่ได้กลับคอนโดของตัวเองในตัวเมือง แต่ตรงไปที่สนามบินทันที

ชาติที่แล้ว ก็เพราะฉันยังอยู่ในเมืองนี้ ถึงได้ถูกพวกเขาบีบจนไร้ทางถอย

ชาตินี้ ก่อนที่พวกเขาจะลงมือทำร้ายลูกของฉัน ฉันจะหนีไปให้ไกลที่สุด

ในเมื่อพวกเขาไร้หัวใจ ฉันเองก็ไม่เหลือเยื่อใยใดให้ต้องผูกพันอีก

แต่ฉันประเมินความสามารถของเสิ่นหลินต่ำเกินไป

พอเขารู้ว่าฉันหายตัวไป บัตรธนาคารของฉันก็ถูกอายัด มือถือถูกติดตามตำแหน่ง แม้แต่ตั๋วเครื่องบินที่จองไว้ล่วงหน้าก็ยังถูกยกเลิก

ฉันเหมือนนกในกรง จะไปไหนก็ไปไม่ได้

สุดท้ายฉันทำได้เพียงหลบไปอยู่ในห้องเช่าแถบชานเมือง เจ้าของห้องเป็นคุณยายคนหนึ่ง พอเห็นฉันท้องแก่ก็นึกสงสาร จึงคิดค่าเช่าฉันเพียงครึ่งเดียว

แต่ฉันรู้ดีว่าความสงบแบบนี้คงอยู่ได้ไม่นาน

และแล้วก็เป็นอย่างที่คิด สองวันต่อมา เสิ่นหลินก็ตามมาหาฉันจนเจอที่นี่

“อวี่เซวียน หลายวันนี้เธอมาหลบอยู่ที่นี่ทำไม?” เขายืนอยู่หน้าประตู สีหน้าอ่อนโยน ในชุดสูทเนี้ยบกริบ ดูขัดกับอพาร์ตเมนต์เก่าโทรมแห่งนี้อย่างชัดเจน

ฉันมองเขาอย่างเย็นชา “คุณเสิ่นมีธุระอะไรกับฉัน?”

“พูดอะไรแบบนั้น พวกเราทุกคนเป็นห่วงเธอนะ!” เสิ่นหลินทำสีหน้าเศร้าสร้อย

“ฉันอยากพาเธอกลับไป ให้พวกเราอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัว ใช้ชีวิตกันดี ๆ”

หัวใจฉันสะดุดวูบกับคำว่า “ครอบครัว”…

หรือว่าการได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง… ความรู้ความเข้าใจของฉันจะปลุกมโนธรรมของพวกเขาให้ตื่นขึ้นมาได้จริง ๆ?

แต่ในจังหวะที่ฉันกำลังเหม่อลอย คำพูดถัดมาของเขากลับทำให้ฉันเหมือนตกลงไปในหลุมน้ำแข็งทันที

“คือว่า…” สีหน้าเขาฉายแววกระอักกระอ่วนเล็กน้อย “พวกเราอยากให้เธอช่วยเยว่เยว่หน่อย… เยว่เยว่ไปเจอตำรับยาโบราณมา บอกว่าถ้าใช้ร่วมกับเลือดของทารกคลอดก่อนกำหนด จะรักษาโรคของเยว่เยว่ได้”

ร่างกายฉันสั่นสะท้าน ความทรงจำจากชาติก่อนหลั่งไหลเข้ามาในหัวในชั่วพริบตา

ห้องผ่าตัดที่สว่างจ้าจนแสบตา กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนขึ้นจมูก เสียงตะโกนอย่างร้อนรนของหมอ และท้ายที่สุด… ความมืดมิดที่เข้าครอบงำทุกอย่าง

“ไสหัวไป!” ฉันกรีดร้องพลางผลักเขาออก “พวกพี่อย่าหวังจะมาแตะต้องลูกของฉัน!”

เมื่อกี้ฉันยังไปมีความหวังกับพวกเขาได้ยังไงกันนะ… น่าขำสิ้นดี!

“เธอเป็นบ้าอะไรไป” เสิ่นหลินขมวดคิ้ว “ก็แค่ทำให้เด็กคลอดออกมาเร็วขึ้นนิดหน่อย แล้วก็เจาะเลือดออกมาแค่นิดเดียวเท่านั้น ไม่กระทบอะไรกับเด็กเลยสักนิด ทำไมเธอถึงเห็นแก่ตัวขนาดนี้?”

“เห็นแก่ตัว?” ฉันหัวเราะ น้ำตาไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ “เสิ่นหลิน นี่ก็ลูกของพี่เหมือนกันนะ! พี่ทำแบบนี้ได้ยังไง…”

ยังพูดไม่ทันจบ พ่อกับแม่ก็พุ่งขึ้นมาจากบันไดหนีไฟทันที

“อวี่เซวียน!” แม่ฉันพุ่งเข้ามากอดขาฉันไว้ “แม่ขอร้องล่ะ ช่วยเยว่เยว่เถอะนะ! เธอเป็นพี่สาวของเยว่เยว่นะ!”

ฉันสะบัดเธอออกอย่างแรง “พี่สาวงั้นเหรอ? พ่อกับแม่เคยมองฉันเป็นลูกบ้างไหม?”

“แก!” พ่อโกรธจัด “อย่างน้อยพวกฉันก็รับแกกลับบ้าน ให้ชีวิตความเป็นอยู่ที่สุขสบายขนาดนั้น แกจะใจดำถึงขนาดนี้ได้ยังไง?!”

“คนที่ใจดำที่สุดไม่ใช่ฉัน แต่เป็นพวกคุณต่างหาก!” ฉันกรีดร้อง เสียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดลึกถึงหัวใจ

ฉันยอมถอยแล้วถอยอีก ถึงขั้นหลบซ่อนตัว ไม่ไปก้าวก่ายชีวิตครอบครัวแสนสุขของพวกเขาอีก

ทำไมยังต้องบีบคั้นฉันทีละก้าว จนถึงขั้นจะเอาชีวิตลูกของฉันด้วย!

“พี่…” หลินเยว่ค่อย ๆ เดินขึ้นมาจากบันได “ขอโทษนะ ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง ที่ดันป่วยเป็นโรคประหลาดแบบนี้…”

ใบหน้าของเธอซีดเผือด ทั้งร่างซูบผอมราวกับปุยหลิวกลางสายลม เหมือนจะล้มลงได้ทุกเมื่อ

พอเห็นเธออยู่ในสภาพนั้น พ่อกับแม่ก็ปวดใจจนแทบทนไม่ไหว รีบเข้าไปพยุงเธอทันที

“อย่าพูดแบบนั้นสิ!” แม่ฉันกอดเธอไว้ พลางเช็ดน้ำตาไปด้วยและจ้องฉันเขม็ง “ทั้งหมดเป็นความผิดของพวกเราเอง ที่ไปรับนังสารเลวคนนี้กลับมา จนทำให้เธอต้องป่วย!”

“มันมีเงินแล้วยังไม่รู้จักพอ ยังจะมาแย่งของของเธออีก!”

“ก็เพราะมันนั่นแหละที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้ มันก็ควรตายแทนเธอ!”

มุมปากของฉันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันเล็กน้อย

นี่แหละพ่อแม่แท้ ๆ ของฉัน พวกเขาด่าฉันว่าเป็นนังสารเลวอย่างไม่ยั้งปาก

พวกเขาดูถูกฉัน ทั้งด่าทอและสาปแช่ง ราวกับอยากให้ฉันตายไปเสียเดี๋ยวนั้น

แต่ฉันไปทำอะไรผิดกันล่ะ?

ถ้าเทียบกันแล้ว คนที่ต่ำช้ากว่าน่ะ… ไม่ใช่พวกเขาหรอกเหรอ?

“พอได้แล้ว อวี่เซวียน เลิกงอแงได้แล้ว” เสิ่นหลินคว้ามือฉันไว้