“จ้ะพ่อ แก้วเสร็จการบ้านแล้วแก้วจะเขียนจดหมายถึงพี่ขวัญให้เองจ้ะ” เด็กชายยิ้มแป้น..เขารีบทำการบ้านเพื่อจะได้มาเขียนจดหมายถามไถ่ข่าวคราวของพี่สาว“ขอให้คนดีๆ อย่างขวัญมันแคล้วคลาดปลอดภัยทีเถอะ!! อย่าให้เกิดเรื่องไม่ดีไม่งามเลย สาธุ” นางประนมมือท่วมศีรษะ กล่าววิงวอนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้เมตตาคนทุกข์ทน“พ่อเข้าใจขวัญมันนะ ทุกสิ่งที่ขวัญทำก็เพราะพวกเรา และหากมันจะทำผิดไปบ้าง พ่อก็ไม่มีสิทธิ์ไปโกรธหรือไปว่าเมื่อขวัญมันเจตนาดี...อยากให้เราอยู่ดีมีสุขและได้ที่ดินคืน ถ้าจะโทษก็ต้องโทษพ่อนี่ล่ะที่ไม่มีความสามารถจะรักษาที่ดินของตัวเองไว้ได้ ทำให้ครอบครัวสุขสบายก็ไม่ได้ เสียแรงเป็นผู้นำครอบครัวแท้ๆ” จอมบ่นพึมพำมือก็ยังสาวเส้นหวายไม่หยุด รู้สึกหน่วงๆ ในอก แต่เอ่ยปากบอกใครก็ไม่ได้ เมื่อไม่อยากให้ลูกหรือเมียทุกข์ใจตามไปด้วย“ใช่พ่อ ขวัญเป็นลูกสาวเรา ใครจะนินทาว่าร้ายยังไงเค้าก็เป็นลูกเราวันยังค่ำ...แม่เองก็ผิดที่ไม่สามารถช่วยพ่อหรือลูกได้เลย...แม่ยอมรับความจริงและพร้อมที่อ้าแขนรับ...ใครนินทาก็ช่างสิ!! เราไม่ได้ขอข้าวใครกิน” นางบ่นเ
Read more